بیشتر افراد مبتلا به دیابت نوع 2 دارای اضافهوزن هستند و سلامت این افراد با کاهش وزن بهبود مییابد. بااینحال، دستیابی به کاهش وزن در درازمدت بسیار دشوار است، بهویژه میان افراد مبتلا به دیابت. نتایج این مرور سیستماتیک از مداخلات مربوط به رژیم غذایی، فعالیت بدنی و رفتاری برای کاهش وزن، نشاندهنده کاهش وزن 1.7 کیلوگرمی در بازه زمانی یک سال یا بیشتر بود. بااینحال، کاهش وزن در گروه مقایسه باعث کمرنگ شدن این نتایج شد. هیچگونه دادهای در مورد کیفیت زندگی یا مرگومیر یافت نشد.
مطالعه چکیده کامل
بیشتر افراد مبتلا به دیابت نوع 2 دارای اضافهوزن هستند، و چاقی، ناهنجاریهای متابولیکی و فیزیولوژیکی مرتبط با دیابت را تشدید میکند.
اهداف
هدف از این مرور، ارزیابی اثربخشی مداخلات مبتنی بر سبک زندگی و رفتار برای کاهش و کنترل وزن در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع 2 است.
روشهای جستوجو
مطالعات از طریق جستوجوی کامپیوتری در چندین بانک اطلاعاتی کتابشناختی (bibliographic) الکترونیکی گردآوری شدند و با جستوجوی دستی در مجلات منتخب و مشورت با متخصصان حوزه پژوهش چاقی، تکمیل شدند.
معیارهای انتخاب
مطالعاتی در این مرور وارد شدند که کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده، منتشرشده یا منتشرنشده (به هر زبانی) بودند، و راهکارهای کاهش یا کنترل وزن را با استفاده از یک یا چند مداخله در زمینههای رژیم غذایی، فعالیت بدنی یا رفتار، با دوره پیگیری حداقل 12 ماه، ارزیابی کردند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
تاثیرات مداخلات با استفاده از مدل اثرات تصادفی (random-effects model) ترکیب شدند.
نتایج اصلی
تعداد 22 مطالعه شناساییشده در زمینه مداخلات کاهش وزن، شامل 4659 شرکتکننده و دوره پیگیری 1 تا 5 سال بودند. میزان تجمعی کاهش وزن با هر نوع مداخله در مقایسه با مراقبتهای معمول، میان 585 شرکتکننده برابر با 1.7 کیلوگرم (95% فاصله اطمینان: 0.3 تا 3.2)، یا 3.1% از وزن اولیه بدن میان 517 شرکتکننده بود. دیگر مقایسههای اصلی، نتایج غیرمعناداری را نشان دادند: میان 126 فردی که تحت مداخله فعالیت بدنی و رفتاری قرار داشتند، کسانی که رژیم غذایی با کالری بسیار پائین نیز دریافت کردند، نسبت به افرادی که رژیم کمکالری داشتند، 3.0 کیلوگرم (95% CI؛ 0.5- تا 6.4) یا 1.6% از وزن اولیه بدن خود را بیشتر کاهش دادند. میان 53 فردی که مداخلات یکسان تغذیهای و رفتاری دریافت کردند، کسانی که مداخلات فعالیت بدنی شدیدتری داشتند، نسبت به افرادی که مداخلات فعالیت بدنی را با شدت کمتر یا بدون فعالیت بدنی دریافت کردند، 3.9 کیلوگرم (95% CI؛ 1.9- تا 9.7) یا 3.6% از وزن اولیه بدن خود را بیشتر کم کردند. گروههای مقایسه اغلب به کاهش وزن قابل توجهی (تا 10.0 کیلوگرم) دست یافتند که موجب به حداقل رسیدن تفاوتهای بین-گروهی شد. تغییرات هموگلوبین گلیکوزیله عموما با تغییرات وزن همسو بود و هنگام بررسی تفاوتهای بینگروهی، معنیدار ظاهر نشد. هیچگونه دادهای در مورد کیفیت زندگی و مرگومیر یافت نشد.
نتیجهگیریهای نویسندگان
راهکارهای کاهش وزن که از مداخلات مربوط به رژیم غذایی، فعالیت بدنی یا رفتار بهره بردند، منجر به بهبودهای اندکی در وزن (در مقایسه بین-گروهی) شدند. بااینحال، کاهش وزن در گروه مقایسه باعث شد تا نمود این نتایج کمرنگ شود، اما بررسی بازوهای مختلف مطالعه نشان داد که مداخلات چندجزئی - شامل رژیمهای غذایی با کالری بسیار پائین یا کالری پائین - ممکن است برای کاهش وزن در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع 2 نویدبخش باشند.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
