افراد مبتلا به عفونت HIV یا ایدز اغلب به دنبال درمانهای جایگزین یا «مکمل» برای بیماری خود هستند. اگرچه کارآزماییهای زیادی در مورد این روشهای درمانی وجود دارند، تعداد بسیار کمی از آنها استانداردهای علمی لازم را برای پشتیبانی از ادعاهای تاثیرات مفید در روشهای درمانی مورد مطالعه برآورده میکنند. این مرور، نه کارآزمایی بالینی تصادفیسازیشده را شناسایی کرد که هشت داروی گیاهی مختلف را در مقایسه با دارونما (placebo)، در افراد آلوده به HIV یا بیماران مبتلا به ایدز و اسهال آزمایش کردند. نتایج نشان دادند که دارویی به نام SPV30 ممکن است در به تاخیر انداختن پیشرفت بیماری HIV در افراد آلوده به HIV که هیچ علامتی از این عفونت را ندارند، مفید باشد. به نظر میرسد یک داروی گیاهی چینی، به نام IGM-1، کیفیت زندگی افراد مبتلا به HIV را که نشانههای بیماری را دارند، بهبود میبخشد. یک ترکیب گیاهی دیگر، SH، در ترکیب با داروهای ضدرتروویروسی، افزایش اثر ضدویروسی را نشان داد. یک داروی گیاهی آمریکای جنوبی به نام SP-303 میتواند تعداد دفعات اجابت مزاج غیرطبیعی را در بیماران مبتلا به ایدز و اسهال کاهش دهد. دیگر گیاهان مورد آزمایش بهتر از دارونما نبودند؛ بااینحال، تاثیرات مفید باید با احتیاط در نظر گرفته شوند زیرا تعداد بیماران در این کارآزماییها، اندک و میزان اثرات کاملا متوسط بود. در یک کارآزمایی، استفاده از گیاهان دارویی با عوارض جانبی مانند ناراحتی گوارشی مرتبط بود. نتیجهگیری: هیچ شواهد قانعکنندهای برای حمایت از استفاده از داروهای گیاهی شناساییشده در این مرور برای درمان عفونت HIV و ایدز وجود ندارد. برای اطمینان از قابل اعتماد بودن شواهد، نیاز به انجام کارآزماییهای بزرگتر و با طراحی دقیقتر وجود دارد.
مطالعه چکیده کامل
افراد مبتلا به HIV و بیماران ایدز اغلب به دلایلی مانند عوارض جانبی، هزینه بالا، عدم دسترسی به داروها، یا عوارض جانبی داروهای مرسوم، به دنبال درمانهای مکمل از جمله داروهای گیاهی هستند.
اهداف
ارزیابی تاثیرات مفید و خطرات داروهای گیاهی در بیماران مبتلا به عفونت HIV و ایدز.
روشهای جستوجو
جستوجوهای الکترونیکی شامل پایگاه مرکزی ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین، MEDLINE؛ EMBASE؛ LILACS؛ Science Citation Index، بانک اطلاعاتی زیستپزشکی چین، TCMLARS؛ همراه باCISCOM؛ AMED و NAPRALERT؛ و جستوجوهای دستی بودند. جستوجو در دسامبر 2004 به پایان رسید.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای بالینی تصادفیسازیشده بر داروهای گیاهی در مقایسه با عدم انجام مداخله، دارونما (placebo) یا داروهای ضدرتروویروسی در بیماران مبتلا به عفونت HIV، بیماریهای مرتبط با HIV یا ایدز. پیامدها شامل مرگومیر، پیشرفت بیماری HIV، رویداد جدید تعریفکننده ایدز، تعداد سلولهای CD4، بار ویروسی، وضعیت روانشناختی، کیفیت زندگی، و عوارض جانبی بودند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده بهطور مستقل از هم دادهها را استخراج کرده و کیفیت روششناسی (methodology) کارآزماییها را براساس تصادفیسازی، پنهانسازی تخصیص (allocation concealment)، دوسو کور بودن (double-blind) و میزان انصراف از مطالعه ارزیابی کردند.
نتایج اصلی
نه کارآزمایی تصادفیسازی و کنترلشده با دارونما شامل 499 فرد مبتلا به عفونت HIV و ایدز، معیارهای ورود را داشتند. کیفیت روششناسی کارآزماییها در پنج مقاله کامل منتشرشده، کافی بود و در دیگر کارآزماییها نامشخص ارزیابی شد. هشت داروی گیاهی مختلف آزمایش شدند.
ترکیبی از گیاهان چینی (IGM-1) تاثیر بسیار بهتری را از دارونما در بهبود کیفیت زندگی مرتبط با سلامت در 30 بیمار مبتلا به HIV علامتدار نشان داد (WMD: 0.66؛ 95% CI؛ 0.05 تا 1.27). به نظر نمیرسید IGM-1 بر درک کلی از سلامت، شدت نشانهها، تعداد CD4، اضطراب یا افسردگی تاثیری داشته باشد (Burack 1996a). یک فرمولاسیون گیاهی متشکل از 35 گیاه چینی، هیچ تاثیری بر تعداد سلولهای CD4، بار ویروسی، حوادث ایدز، نشانهها، شاخصهای روانیاجتماعی یا کیفیت زندگی نداشت (Weber 1999). هیچ تفاوت آماری میان SPV30 و دارونما در حوادث جدید تعریفکننده ایدز، تعداد سلولهای CD4 یا بار ویروسی وجود نداشت (Durant 1998)، اگرچه یک کارآزمایی مقدماتی قبلی تاثیر مثبت SPV30 را بر تعداد سلولهای CD4 نشان داد (Durant 1997). درمان با ترکیبی از گیاهی چینی SH و داروهای ضدرتروویروسی، در مقایسه با داروهای ضدرتروویروسی بهتنهایی، افزایش اثربخشی ضدویروسی را نشان داد (Sangkitporn 2004). به نظر میرسید SP-303 در 51 بیمار مبتلا به ایدز و اسهال، وزن مدفوع (0.008 = p) و تعداد دفعات غیرطبیعی مدفوع (0.04 = p) را کاهش داد (Holodniy 1999). به نظر میرسید Qiankunning بر سطح RNA HIV-1 تاثیری نداشت (Shi 2003)، کورکومین در کاهش بار ویروسی یا بهبود تعداد سلولهای CD4 بیاثر بود (Hellinger 1996) و کپسایسین در تسکین درد مرتبط با نوروپاتی محیطی مرتبط با HIV تاثیری ندارد (Paice 2000).
وقوع عوارض جانبی در فرآورده حاوی 35 گیاه چینی (19/24) بیشتر از دارونما (11/29) بود (79% در مقابل 38%، p = 0.003) (Weber 1999). Qiankunning با ناراحتی معده و اسهال همراه بود (Shi 2003).
نتیجهگیریهای نویسندگان
شواهد کافی برای حمایت از استفاده از داروهای گیاهی در افراد آلوده به HIV و بیماران ایدز وجود ندارد. تاثیرات بالقوه مفید آنها باید در کارآزماییهای بزرگ و دقیق تائید شوند.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
