اورژانسهای فشار خون بالا زمانی رخ میدهند که فشار خون بالا با آسیب حاد اندامهای انتهایی، مانند حمله قلبی یا سکته مغزی، همراه باشد. در مورد اینکه چه زمانی و از کدام داروهای فشار خون بالا در این شرایط استفاده شود، اختلافنظر وجود دارد. این مرور به دنبال تمام مطالعاتی بود که در آنها بیماران بهصورت تصادفی به یک یا چند گروه درمانی تقسیم شدند تا تاثیرات چنین درمانهایی اندازهگیری شوند. سوالات این مرور آن بود که درمانهای دارویی بر مرگومیر یا عوارض قلبیعروقی تاثیر میگذارند یا اینکه بین درمانهای دارویی تفاوتی وجود دارد یا خیر. شواهد موجود برای پاسخ به این سوالات کافی نبود.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
اورژانسهای هیپرتانسیو، هیپرتانسیون شدید همراه با آسیب حاد به اعضای انتهایی بدن، از شرایط تهدیدکننده زندگی هستند. بسیاری از داروهای آنتیهیپرتانسیو در این شرایط بالینی استفاده شدهاند. مزایا و خطرات این درمانها و بهترین درمان خط اول مشخص نیستند.
اهداف
برای پاسخ به دو سوال زیر، با استفاده از کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده (randomised controlled trials; RCTs): 1) آیا درمان با داروهای آنتیهیپرتانسیو در مقایسه با دارونما (placebo) یا عدم درمان، بر مرگومیر و عوارض در بیمارانی که با اورژانس فشار خون بالا مراجعه میکنند، تاثیر میگذارد؟ 2) آیا یک دسته دارویی خط اول آنتیهیپرتانسیو در مقایسه با دسته دارویی دیگر آنتیهیپرتانسیو، بر میزان مرگومیر و عوارض در این بیماران تاثیر میگذارد؟
روشهای جستوجو
منابع الکترونیکی: MEDLINE؛ EMBASE، پایگاه ثبت کارآزمایی بالینی کاکرین. علاوهبر این، منابع موجود در مقالات مروری و کارآزماییها را جستوجو کردیم. ما تلاش کردیم با محققان کارآزماییها تماس بگیریم. آخرین جستوجو در آگوست 2007 صورت گرفت.
معیارهای انتخاب
تمام کارآزماییهای تصادفیسازیشده و بدون مخدوششدگی که یک داروی آنتیهیپرتانسیو را در مقابل دارونما، عدم درمان یا داروی آنتیهیپرتانسیو دیگر از یک کلاس متفاوت در بیمارانی که با اورژانس فشار خون بالا مراجعه میکنند، مقایسه کردند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
کیفیت تخصیص پنهانسازی (concealment allocation) در مطالعات امتیازدهی شد. دادههای مربوط به بیماران تصادفیسازیشده، کل عوارض جانبی جدی، مرگومیر به هر علتی (all-cause mortality)، عوارض قلبیعروقی غیرکشنده، انصراف از ادامه درمان بهدلیل عوارض جانبی، طول دوره پیگیری، فشار خون و ضربان قلب استخراج شده و بررسی متقابل شدند.
نتایج اصلی
پانزده کارآزمایی تصادفیسازی و کنترلشده (شامل 869 بیمار) معیارهای ورود را داشتند. دو کارآزمایی شامل یک بازوی دارونما بودند. همه مطالعات (بهجز یک مورد) کارآزماییهای برچسب-باز (open-label) بودند. هفت دسته دارویی در آن کارآزماییها ارزیابی شدند: نیتراتها (9 کارآزمایی)، مهارکنندههای ACE (7 کارآزمایی)، دیورتیکها (3 کارآزمایی)، مسدودکنندههای کانال کلسیم (6 کارآزمایی)، آنتاگونیستهای آلفا-1 آدرنرژیک (4 کارآزمایی)، گشادکنندههای مستقیم عروق (2 کارآزمایی) و آگونیستهای دوپامین (1 کارآزمایی).
دادههای مربوط به حوادث مرگومیر در 7 کارآزمایی گزارش شدند. بهدلیل دادههای ناکافی، هیچ متاآنالیزی برای پیامدهای بالینی انجام نشد. تاثیر ترکیبی 3 داروی مختلف آنتیهیپرتانسیو در یک کارآزمایی کنترلشده با دارونما، کاهش معنیداری را از نظر آماری با درمان آنتیهیپرتانسیو در فشار خون سیستولیک [WMD: -13؛ 95% CI؛ 19- تا 7-] و دیاستولیک [WMD: -8؛ 95% CI؛ 12- تا 3-] نشان داد.
نتیجهگیریهای نویسندگان
هیچ شواهدی از RCT به دست نیامد که داروهای آنتیهیپرتانسیو، مرگومیر یا عوارض را در بیماران مبتلا به اورژانسهای فشار خون بالا کاهش میدهند. علاوهبر این، برای تعیین اینکه کدام دارو یا دسته دارویی در کاهش مرگومیر و عوارض موثرتر است، شواهد کافی از RCT وجود ندارد. هنگام مقایسه یک دسته از داروهای آنتیهیپرتانسیو با دسته دیگر، تفاوتهای جزئی در میزان کاهش فشار خون وجود داشت. بااینحال، اهمیت بالینی آن ناشناخته است. برای ارزیابی طبقات مختلف دارویی و تعیین پیامدهای اولیه و بلندمدت مرگومیر و عوارض، انجام RCTها مورد نیاز است.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.




