خونریزی واریسی در سیروز با خطر بالای مرگومیر همراه است. اگرچه بستن واریس با باند، روش انتخابی برای درمان آندوسکوپی در نظر گرفته میشود، اسکلروتراپی اورژانسی اغلب کاربرد دارد، به خصوص در مواردی که بستن واریس در دسترس نبوده یا زمانیکه امکانپذیر نیست. بااینحال، داروهای وازواکتیو در بیشتر بیماران خونریزی را متوقف میکنند و اسکلروتراپی اورژانسی ممکن است خطراتی را برای بیمار به همراه داشته باشد و بار بیشتری را بر سیستم مراقبتهای سلامت تحمیل کند. تمام کارآزماییهای بالینی تصادفیسازیشده شناساییشده که اسکلروتراپی اورژانسی را با وازوپرسین (+/- نیتروگلیسیرین داخل وریدی یا پوستی)، ترلیپرسین، سوماتواستاتین یا اوکتروتاید مقایسه کردند، بررسی شدند. در مجموع 17 کارآزمایی تصادفیسازیشده با 1817 بیمار در این مرور وارد شدند. به نظر نمیرسید اسکلروتراپی از نظر کنترل خونریزی، تعداد تزریق خون، خونریزی مجدد و مرگومیر در 42 روز، یا خونریزی مجدد و مرگومیر پیشاز دیگر درمانهای انتخابی، نسبت به داروهای وازواکتیو برتری داشته باشد. بااینحال، عوارض جانبی با اسکلروتراپی بهطور قابل توجهی بیشتر و شدیدتر از داروهای وازواکتیو بودند.
مطالعه چکیده کامل
اسکلروتراپی اورژانسی هنوز هم به عنوان درمان خط اول برای خونریزی واریسی در بیماران مبتلا به سیروز، بهویژه هنگامی که بستن واریس با باند در دسترس نبوده یا امکانپذیر نیست، بهطور گستردهای استفاده میشود. بااینحال، درمان دارویی ممکن است خونریزی را در اکثر این بیماران متوقف کند.
اهداف
ارزیابی مزایا و خطرات اسکلروتراپی اورژانسی در مقایسه با داروهای وازواکتیو در مدیریت بالینی خونریزی واریسی در سیروز.
روشهای جستوجو
جستوجوی کارآزماییها براساس پایگاه ثبت کارآزماییهای کنترلشده گروه هپاتوبیلیاری در کاکرین ، پایگاه مرکزی ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین ( CENTRAL ) در کتابخانه کاکرین ، MEDLINE ؛ EMBASE و Science Citation Index Expanded تا ژانویه 2010 انجام شد.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای بالینی تصادفیسازیشده که اسکلروتراپی را با داروهای وازواکتیو (وازوپرسین (با یا بدون نیتروگلیسیرین)، ترلیپرسین، سوماتواستاتین یا اوکتروتاید) برای مدیریت بالینی خونریزی حاد واریسی در بیماران مبتلا به سیروز مقایسه کردند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
معیارهای پیامد شامل عدم کنترل خونریزی، شکست درمان در پنج روز، خونریزی مجدد، مرگومیر، تعداد تزریق خون و عوارض جانبی بودند. دادهها با استفاده از مدل اثرات تصادفی (random-effects model) مطابق با درمان وازواکتیو آنالیز شدند. آنالیزهای حساسیت (sensitivity) شامل آنالیز ترکیبی از تمام کارآزماییها، صرفنظر از داروی وازواکتیو، نوع انتشار، و خطر سوگیری (risk of bias) بودند.
نتایج اصلی
هفده کارآزمایی شامل 1817 بیمار شناسایی شدند. داروهای وازواکتیو عبارت بودند از وازوپرسین (یک کارآزمایی)، ترلیپرسین (یک کارآزمایی)، سوماتواستاتین (پنج کارآزمایی) و اوکتروتاید (ده کارآزمایی). هیچ تفاوت معنیداری در مقایسه اسکلروتراپی با هر داروی وازواکتیو برای هیچ پیامدی یافت نشد. با ترکیب تمام کارآزماییها صرفنظر از داروی وازواکتیو، تفاوتهای خطر (95% فاصله اطمینان) عبارت بودند از: عدم کنترل خونریزی: 0.02- (0.06- تا 0.02)، میزان شکست در پنج روز: 0.05- (0.10- تا 0.01)، خونریزی مجدد: 0.01 (0.03- تا 0.05)، مرگومیر (17 کارآزمایی تصادفیسازیشده، 1817 بیمار): 0.02- (0.06- تا 0.02) و واحدهای خون تزریقشده (8 کارآزمایی تصادفیسازیشده، 849 بیمار) (تفاوت میانگین وزندهیشده): 0.24- (0.54- تا 0.07). عوارض جانبی: 0.08 (0.03 تا 0.14) و عوارض جانبی جدی: 0.05 (0.02 تا 0.08) بهطور قابل توجهی با اسکلروتراپی بیشتر رخ دادند.
نتیجهگیریهای نویسندگان
ما هیچ شواهد قانعکنندهای را برای حمایت از استفاده از اسکلروتراپی اورژانسی برای مدیریت بالینی خونریزی واریسی در سیروز به عنوان اولین و تنها درمان در مقایسه با داروهای وازواکتیو نیافتیم. داروهای وازواکتیو میتوانند در مواقعی که درمان آندوسکوپی بهموقع در دسترس نیست، بیخطر و موثر بوده و به نظر میرسد که با عوارض جانبی کمتری نسبت به اسکلروتراپی اورژانسی همراه باشند. دیگر متاآنالیزها و دستورالعملهای بالینی حاکی از آن هستند که ترکیب داروهای وازواکتیو و درمان آندوسکوپی نسبت به هر یک از این مداخلات بهتنهایی برتری دارد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
