رانندگان جوان در معرض خطر بالای تصادفات وسایل نقلیه موتوری هستند. ارائه تدریجی گواهینامه رانندگی (graduated driver licensing; GDL) بهعنوان روشی برای کاهش نرخ تصادفات میان رانندگان تازهکار با معرفی تدریجی آنها به موقعیتهای رانندگی پرخطرتر پیشنهاد شده است. این مرور 34 مطالعه را یافت که انواع مختلف برنامههای GDL را ارزیابی کردند. همه مطالعات یافتههای مثبتی را گزارش کردند، از جمله کاهش انواع تصادفات میان همه رانندگان نوجوان. بااینحال، میزان کاهشها متفاوت بودند، و براساس مطالعات واردشده، نمیتوان گفت کدام جنبههای برنامههای GDL بیشترین تاثیر را دارند. تحقیقات آینده در مورد GDL باید تاثیر نسبی اجزای مختلف برنامه را ارزیابی کنند.
مطالعه چکیده کامل
ارائه تدریجی گواهینامه رانندگی (graduated driver licensing; GDL) بهعنوان روشی برای کاهش نرخ تصادفات میان رانندگان تازهکار با معرفی تدریجی آنها به موقعیتهای رانندگی پرخطرتر پیشنهاد شده است.
اهداف
بررسی اثربخشی GDL در کاهش نرخ تصادفات میان رانندگان جوان.
روشهای جستوجو
مطالعات از طریق جستوجو در MEDLINE؛ EMBASE؛ CINAHL؛ Healthstar؛ Web of Science، بانک اطلاعاتی کتابشناختی NTIS؛ TRIS Online؛ SIGLE؛ World Wide Web، مجموعه مقالات کنفرانسها، مشاوره با متخصصان و فهرست منابع در متون علمی منتشرشده مرتبط شناسایی شدند. این جستوجوها از زمان آغاز تا می 2009 انجام شد و گروه صدمات در کاکرین در سپتامبر 2009 جستوجوی بهروزشدهای را در بانک اطلاعاتی TRANSPORT انجام داد.
معیارهای انتخاب
مطالعات در صورتی وارد شدند که: 1) پیامدها را پیشاز و پساز اجرای یک برنامه GDL در یک حوزه قضایی مقایسه کردند، 2) مقایسههایی میان حوزههای قضایی دارای GDL و بدون آن انجام شدند، یا 3) هر دو. مطالعات میبایست حداقل یک پیامد عینی و کمّیشده را گزارش کرده باشند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
بهدلیل ناهمگونی قابل توجه، نتایج تجمیع نشدند. درصد تغییر برای هر سال پساز مداخله محاسبه شد و یک سال پیشاز مداخله بهعنوان پایه در نظر گرفته شد. نتایج با کنترلهای داخلی تعدیل شدند. آنالیزها براساس مخرج کسر (جمعیت، رانندگان دارای گواهینامه) طبقهبندی شدند. نتایج برای انواع مختلف تصادف محاسبه شدند و فقط برای افراد 16 سال و همچنین برای همه رانندگان نوجوان ارائه شدند.
نتایج اصلی
ما 34 مطالعه را وارد کردیم که 21 برنامه GDL و 2 آنالیز از بیشاز 40 ایالت را ارزیابی کردند. برنامههای GDL در ایالات متحده (n=16)، کانادا (n=3)، نیوزیلند (n=1) و استرالیا (n=1) اجرا شدند و محدودیتهای آنها در مرحله میانی متفاوت بود. براساس طبقهبندی موسسه بیمه ایمنی بزرگراهها (Insurance Institute for Highway Safety; IIHS)، یازده برنامه خوب، چهار برنامه متوسط، پنج برنامه بهصورت مرزی، یک برنامه ضعیف و دو برنامه غیرقابل ارزیابی بودند. کاهش نرخ تصادفات در همه حوزههای قضایی و برای همه انواع تصادفات مشاهده شد. میان رانندگان 16 سال، میانه (median) کاهش در نرخ تعدیلشده کلی تصادفات به ازای هر جمعیت در طول سال اول، 15.5% (دامنه: 27-% تا 8-%، پنج مطالعه) بود. کاهش در نرخ تعدیلشده تصادفات منجر به آسیب در هر جمعیت (میانه: 21-%، دامنه: 46-% تا 2-%، پنج مطالعه) دیده شد. نتایج برای به همه رانندگان نوجوان، نرخها بهازای هر راننده دارای مجوز و نرخهای تعدیلشده برای کنترلهای داخلی، هنگام مقایسه در حوزههای قضایی، بهطور کلی کاهشیافتند.
نتیجهگیریهای نویسندگان
GDL در کاهش نرخ تصادفات میان رانندگان جوان موثر است، اگرچه میزان این تاثیر متفاوت است. نتیجهگیریها توسط یافتههای همسو و سازگار، رابطه زمانی، و معقول بودن ارتباط، پشتیبانی میشوند. به نظر میرسد برنامههای GDL قویتر (یعنی محدودیتهای بیشتر یا کیفیت بالاتر براساس طبقهبندی IIHS) منجر به کاهش بیشتر مرگومیر میشوند. مطالعات آینده باید بر این موضوع تمرکز کنند که کدام اجزا و ترکیبی از اجزا بیشترین کاهش را ایجاد میکنند.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
