استفاده از اکسی‌توسین برای القای زایمان

شصت و یک کارآزمایی (12,819 زن) وارد شدند.

در مقایسه میان القای زایمان با اکسی‌توسین و تحت نظر قرار دادن مادر، تعداد کمتری از زنان در انجام زایمان طبیعی (واژینال) طی 24 ساعت ناموفق بودند (8.4% در برابر 53.8%؛ خطر نسبی (RR): 0.16؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 0.10 تا 0.25). افزایش قابل‌توجهی در تعداد زنانی مشاهده شد که به بی‌دردی اپیدورال نیاز پیدا کردند (RR: 1.10؛ 95% CI؛ 1.04 تا 1.17). در تنها کارآزمایی که این پیامد را گزارش کرد، تعداد کمتری از زنان از القای زایمان با اکسی‌توسین ناراضی بودند (5.9 درصد در مقابل 13.7 درصد؛ RR: 0.43؛ 95% CI؛ 0.33 تا 0.56).

در دو کارآزمایی که میزان زایمان طبیعی ناموفق را در عرض 24 ساعت گزارش کردند، اکسی‌توسین در مقایسه با پروستاگلاندین‌های داخل ‌واژن، این پیامد را افزایش داد (70% در برابر 21%؛ RR: 3.33؛ 95% CI؛ 1.61 تا 6.89). هنگامی که فقط از اکسی‌توسین استفاده شد، افزایش اندکی در موارد استفاده از بی‌حسی اپیدورال مشاهده شد (RR: 1.09؛ 95% CI؛ 1.01 تا 1.17).

بیشتر مطالعات شامل زنانی بودند که دچار پارگی کیسه آب شدند، و شواهدی وجود داشت مبنی بر اینکه پروستاگلاندین داخل ‌واژن موجب افزایش عفونت در مادران (کوریوآمنیونیت؛ RR: 0.66؛ 95% CI؛ 0.47 تا 0.92) و نوزادان (مصرف آنتی‌بیوتیک؛ RR: 0.68؛ 95% CI؛ 0.53 تا 0.87) شد. این داده‌ها باید با احتیاط تفسیر شوند، زیرا عفونت در پروتکل مرور اولیه از پیش تعیین نشده بود.

در مقایسه میان اکسی‌توسین و پروستاگلاندین‌های داخل سرویکس، شاهد افزایش موارد زایمان طبیعی ناموفق طی 24 ساعت (50.4% در برابر 34.6%؛ RR: 1.47؛ 95% CI؛ 1.10 تا 1.96) و افزایش انجام زایمان سزارین (19.1% در برابر 13.7%؛ RR: 1.37؛ 95% CI؛ 1.08 تا 1.74) در گروه اکسی‌توسین بودیم.