پروستاگلاندین خارج آمنیوتیک برای القای زایمان

دوازده مطالعه وارد مرور شدند. از پیامدهای اولیه، تعداد بسیار کمتری از زنانی که القای زایمان را با آلفا پروستاگلاندین F2 خارج آمنیوتیک دریافت کردند، در مقایسه با میزوپروستول واژینال، ظرف 24 ساعت به‌صورت واژینال زایمان کردند (خطر نسبی (RR): 2.43؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 1.42 تا 4.15). هیچ تفاوت دیگری میان گروه‌ها برای پیامدهای اولیه معنی‌دار از نظر آماری نبود. اکسی‌توسین برای شروع یا تشدید زایمان با پروستاگلاندین‌های خارج آمنیوتیک در مقایسه با دارونما، به‌طور قابل‌توجهی کمتر استفاده شد (RR: 0.51؛ 95% CI؛ 0.39 تا 0.67) اما در مقایسه با میزوپروستول واژینال بسیار بیشتر استفاده شد (RR: 1.73؛ 95% CI؛ 1.20 تا 2.49). وقتی PGE2 خارج آمنیوتیک با کاتتر فولی (Foley catheter) به‌تنهایی مقایسه شد، تنها تفاوت بین گروه‌ها آن بود که موارد کمتری از وضعیت نامطلوب سرویکس در 12 تا 24 ساعت پس‌از درمان گزارش شد (RR: 0.59؛ 95% CI؛ 0.41 تا 0.86). زنانی که پروستاگلاندین خارج آمنیوتیک دریافت ‌کردند، در مقایسه با پروستاگلاندین واژینال، بیشتر احتمال داشت که از درمان رضایت داشته باشند (تفاوت میانگین: 4.40؛ 95% CI؛ 3.50 تا 5.30) و کمتر احتمال داشت که از درمان خجالت بکشند (RR: 8.91؛ 95% CI؛ 2.26 تا 35.02). هیچ تفاوت معنادار دیگری در مقایسه میان پروستاگلاندین‌های خارج آمنیوتیک با دیگر روش‌های آماده‌سازی دهانه رحم یا القای زایمان وجود نداشت. اگرچه این می‌تواند نشان دهد که پروستاگلاندین‌های خارج آمنیوتیک به اندازه دیگر عوامل موثر هستند، تفسیر یافته‌ها دشوار است زیرا براساس اعداد بسیار کوچک بوده و ممکن است قدرت نشان دادن تفاوت واقعی را نداشته باشند.