مولیندون (molindone) یک داروی ضدروانپریشی قدیمیتر با پروفایل اتصال گیرنده مشابه کوئتیاپین (quetiapine)، یک داروی ضدروانپریشی غیرمعمول جدید، است. ما به دنبال تعیین تاثیرات مولیندون در مقایسه با دارونما (placebo)، داروهای ضدروانپریشی تیپیک و آتیپیک برای درمان اسکیزوفرنی و روانپریشیهای مرتبط با آن بودیم. ما چهارده کارآزمایی تصادفیسازی و کنترلشده را وارد کردیم. مولیندون در مقایسه با دیگر داروهای ضدروانپریشی تیپیک، هیچ تفاوتی را در اثربخشی نشان نمیدهد و احتمال ایجاد اختلالات حرکتی در آن کمتر یا بیشتر از داروهای تیپیک نیست، بااینحال باعث کاهش وزن قابل توجهی میشود. در حال حاضر هیچ شواهدی وجود ندارد که مولیندون ممکن است مشخصات آتیپیک داشته باشد.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
درمان آنتیسایکوتیک، درمان اصلی برای افراد مبتلا به اسکیزوفرنی است. در سالهای اخیر، داروهای آنتیسایکوتیک جدید یا آتیپیک معرفی شدهاند. این داروها کمتر احتمال دارد که باعث اختلالات حرکتی شوند و پرولاکتین سرم را افزایش دهند.
محققان پیشنهاد کردهاند که مولیندون (molindone) باید بهعنوان یک داروی آنتیسایکوتیک آتیپیک طبقهبندی شود.
اهداف
تعیین تاثیرات مولیندون در مقایسه با دارونما (placebo)، دیگر داروهای آنتیسایکوتیک تیپیک و آتیپیک در درمان اسکیزوفرنی و سایکوزهای مرتبط با آن.
روشهای جستوجو
برای جستوجوی اولیه، بانکهای اطلاعاتی زیر را جستوجو کردیم: Biological Abstracts (1980-1999)؛ کتابخانه کاکرین CENTRAL (Issue 1, 1999)؛ پایگاه ثبت گروه اسکیزوفرنی در کاکرین (ژانویه 1999)؛ CINAHL (1982-1999)؛ EMBASE (1980-1999)؛ MEDLINE (1966-1999)؛ LILACS (1982-1999)؛ PSYNDEX (1977-1999)؛ و PsycLIT (1974-1999). ما همچنین بانکهای اطلاعاتی دارویی را در Dialog Corporation Datastar و Dialog و منابع تمام مطالعات شناساییشده را برای یافتن کارآزماییهای بیشتر جستوجو کردیم. در نهایت، با تولیدکننده مولیندون و نویسندگان کارآزماییهای مرتبط تماس گرفتیم.
برای بهروزرسانی این مرور، پایگاه ثبت کارآزماییهای گروه اسکیزوفرنی در کاکرین (آگوست 2005) را جستوجو کردیم.
معیارهای انتخاب
ما تمام کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشدهای را وارد کردیم که مولیندون را با دیگر درمانهای اسکیزوفرنی و سایکوزهای شبیه اسکیزوفرنی مقایسه کردند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دادهها را بهطور مستقل از هم استخراج کرده و براساس قصد درمان (intention to treat) آنالیز کردیم و برای دادههای دوحالتی (binary data)، نسبت خطر (relative risk) مدل اثر ثابت (fixed-effect model)، 95% فاصله اطمینان (CI) و تعداد افراد مورد نیاز برای درمان (numbers needed to treat; NNT) یا ایجاد یک آسیب (number needed to harm; NNH) را محاسبه کردیم. اگر میزان ازدسترفتن بیماران در دوره پیگیری بیشتر از 50% بود، دادهها را حذف کردیم.
نتایج اصلی
ما چهارده مطالعه را وارد کردیم. طول دوره مطالعات از بسیار کوتاه (10 روز) در مورد فراوردههای داخل عضلانی تا کارآزماییهایی که بیشاز سه ماه طول کشیدند، متغیر بود. برای معیارهای ارزیابی کلی، دادههای موجود هیچ نتیجهگیری را در مورد اثربخشی مقایسهای مولیندون و دارونما توجیه نمیکنند. هیچ شواهدی را دال بر تفاوت در اثربخشی مولیندون در مقایسه با دیگر داروهای آنتیسایکوتیک تیپیک نیافتیم (4 RCT پزشکان، n = 150؛ RR: 1.13؛ 95% CI؛ 0.69 تا 1.86؛ 4 RCT پرستاران، n = 146؛ RR: 1.23؛ 95% CI؛ 0.82 تا 1.86). مولیندون نسبت به داروهای تیپیک، احتمال بیشتری برای ایجاد اختلالات حرکتی ندارد، اما بهطور قابل توجهی باعث کاهش وزن بیشتری میشود (2 RCT؛ n = 60؛ RR: 2.78؛ 95% CI؛ 1.10 تا 6.99؛ NNH: 5؛ 95% CI؛ 2 تا 77).
نتیجهگیریهای نویسندگان
قدرت شواهد مربوط به این ترکیب، بهدلیل حجمنمونه کم، طراحی ضعیف مطالعه، پیامدهای محدود و گزارشهای ناقص، محدود است. مولیندون ممکن است یک داروی آنتیسایکوتیک موثر باشد، اما عوارض جانبی آن تفاوت قابل توجهی با داروهای آنتیسایکوتیک تیپیک ندارد (بهجز کاهش وزن). دادههای این مرور نشان میدهند که، در حال حاضر، هیچ شواهدی وجود ندارد که نشان دهد مولیندون ممکن است مشخصات آتیپیک داشته باشد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
