شکستگیهای استخوان ران (فمور) را در نزدیکی مفصل ران (که به آن داخل کپسولی گفته میشود) میتوان با ثابت کردن شکستگی (با پیچ (screw) یا پین (pin)) یا بهجای آنها، جایگزین کردن بالای استخوان ران در مفصل ران (سر فمور) با یک مفصل ران مصنوعی (آرتروپلاستی (arthroplasty)) درمان کرد.
نوزده کارآزمایی، که دو مورد از آنها به تازگی در این بهروزرسانی وارد شدند، شامل 3044 شرکتکننده، در این مرور گنجانده شدند. برخی از کارآزماییها روشهای انجام ضعیفی داشتند، که نیاز به تفسیر محتاطانهتری از نتایج آنها داشت. در کارآزماییهای واردشده، انواع مختلفی از دستگاهها و روشهای مورد استفاده برای قرار دادن این دستگاهها برای هر دو نوع درمان وجود داشتند.
ما دریافتیم که هر درمانی عوارض خاص خود را دارد. تراز کردن مجدد استخوانها و تثبیت شکستگی (جااندازی (reduction) و تثبیت داخلی (internal fixation)) یک جراحی کوتاهتر با خونریزی کمتر است. بااینحال، افرادی که تحت روش تثبیت داخلی قرار میگیرند، نسبت به افرادی که با جراحی تعویض مفصل درمان میشوند، بیشتر به جراحی مجدد نیاز پیدا خواهند کرد (40% در مقابل 11%). دلیل این امر عمدتا عدم بهبودی استخوان در مواردی است که با تثبیت درمان میشوند. هیچ تفاوت مشخصی میان دو گروه درمانی در تعداد بیمارانی که تا زمانهای مختلف دوره پیگیری فوت کردند، مشاهده نشد. به نظر میرسد افرادی که مفصل ران مصنوعی آنها با سیمان در جای خود ثابت شد، نسبت به افرادی که شکستگی آنها ثابت شد، درد کمتری در ناحیه لگن داشتند و عملکرد بهتری را در استفاده از آن نشان دادند. برای اطمینان از اینکه تثبیت استخوان یا جایگزینی با مفصل ران مصنوعی برای درمان شکستگیهای استخوان ران نزدیک مفصل ران بهتر است یا خیر، شواهد کافی وجود ندارد.
مطالعه چکیده کامل
شکستگیهای داخل کپسولی جابهجاشده را میتوان با جااندازی (reduction) و تثبیت داخلی (internal fixation)، که سر استخوان ران را حفظ میکند، یا با تعویض سر استخوان ران با آرتروپلاستی درمان کرد. این مطالعه یک نسخه بهروزشده از یک مرور کاکرین است که نخستینبار در سال 2003 منتشر شده، و پیشاز این در سال 2006 بهروز شد.
اهداف
مقایسه تاثیرات نسبی (مزایا و خطرات) هر نوع تثبیت داخلی در مقایسه با هر نوع آرتروپلاستی برای شکستگیهای داخل کپسولی فمور در بزرگسالان.
روشهای جستوجو
ما در پایگاه ثبت تخصصی گروه ترومای استخوان، مفصل و عضله در کاکرین (آگوست 2010)، پایگاه مرکزی ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین ( کتابخانه کاکرین 2010، شماره 3)، MEDLINE (1966 تا آگوست 2010)، EMBASE (1988 تا هفته 36 سال 2010) و منابع دیگر جستوجو کردیم.
معیارهای انتخاب
تمام کارآزماییهای تصادفیسازی و شبه-تصادفیسازی و کنترلشده که به مقایسه تثبیت داخلی در مقابل آرتروپلاستی برای شکستگیهای داخل کپسولی مفصل ران در بزرگسالان پرداختند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده بهطور مستقل از هم کیفیت کارآزمایی را ارزیابی کرده و دادهها را استخراج کردند. هرجا که مناسب بود، نتایج تجمیع شدند.
نتایج اصلی
نوزده کارآزمایی، که دو مورد از آنها به تازگی در این بهروزرسانی وارد شدند، شامل 3044 شرکتکننده، وارد شدند. در کارآزماییهای واردشده، تنوع قابل توجهی در انواع ایمپلنتها و تکنیکهای مورد استفاده برای تثبیت داخلی و آرتروپلاستی دیده شد. خطر سوگیری انتخاب (selection bias) فقط در سه کارآزمایی در سطح پائین، در 13 کارآزمایی نامشخص و در سه کارآزمایی شبه-تصادفیسازیشده در سطح بالا بود. فقط سه کارآزمایی کورسازی (blinding) محققان ارزیابیکننده پیامدهای عملکردی را گزارش کردند.
طول مدت جراحی، میزان خونریزی حین جراحی، نیاز به تزریق خون و خطر عفونت عمقی زخم در روش تثبیت داخلی در مقایسه با آرتروپلاستی بهطور قابل توجهی کمتر بودند. میزان نیاز به جراحی مجدد در روش تثبیت داخلی در مقایسه با آرتروپلاستی بسیار بالاتر بود (40% در مقابل 11%؛ خطر نسبی (RR): 3.22؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 2.31 تا 4.47، 19 کارآزمایی). هیچ تفاوت مشخصی در طول مدت بستری در بیمارستان، مرگومیر یا بازیابی وضعیت عملکرد پیشاز آسیبدیدگی مشاهده نشد. اطلاعات محدود حاصل از برخی مطالعات نشان داد که آرتروپلاستی با سیمان در مقایسه با تثبیت، درد کمتر و عملکرد بهتری را برای بیمار به همراه داشت.
نتیجهگیریهای نویسندگان
تثبیت داخلی با آسیب اولیه کمتری حین جراحی همراه است اما خطر نیاز به جراحی مجدد را روی مفصل ران افزایش میدهد. نتیجهگیری قطعی در مورد تفاوت در درد و ناتوانی باقیمانده میان دو گروه قابل ارائه نیست. مطالعات آینده باید بر گزارشدهی بهتر معیارهای پیامد نهایی و عملکرد تمرکز کنند. همچنان نیاز به انجام مطالعاتی وجود دارد تا مشخص شود کدام گروههای بیمار با روشهای درمانی مختلف بهتر درمان میشوند.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
