بیماری و آسیبهای حاد شایعترین علل مرگومیر و ناتوانی در افراد زیر 50 سال در سراسر جهان هستند. بالاترین اولویت در مواقع اضطراری، فراهم کردن امکان تنفس برای بیمار با ایمنسازی راه هوایی او (مجرای بینی و دهان به ریهها) است. لولهگذاری داخل تراشه یکی از راههای مختلف برای ایمنسازی راه هوایی است. این مرور هیچ تفاوتی را میان لولهگذاری داخل نای و دیگر استراتژیهای ایمنسازی راه هوایی برای کاهش مرگومیر پساز بیماری یا آسیب حاد نیافت؛ بااینحال، انجام مطالعات بهتری مورد نیاز است.
مطالعه چکیده کامل
استفاده از روش لولهگذاری اورژانسی داخل نای (emergency intubation) به عنوان یک روش نجاتبخش در بیماری حاد شدید و آسیبهای مرتبط با مشکلات واقعی یا بالقوه در راه هوایی و تهویه بیمار، بهطور گستردهای حمایت شده است. بااینحال، برخی از دادههای اولیه حاکی از سودمند نبودن آن است.
اهداف
تعیین اینکه لولهگذاری اورژانسی داخل نای، در مقایسه با دیگر تکنیکهای مدیریت راه هوایی، در بیماران بدحال و آسیبدیده که مشکلات واقعی یا پیشبینیشدهای در حفظ کافی راه هوایی دارند، پیامد را از نظر بقا (survival)، درجه ناتوانی در زمان ترخیص یا مدت بستری و عوارض رخداده در بیمارستان بهبود میبخشد یا خیر.
روشهای جستوجو
ما در پایگاه ثبت تخصصی گروه صدمات در کاکرین (دسامبر 2006)، پایگاه مرکزی ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین (CENTRAL) ( کتابخانه کاکرین 2006، شماره 4)، MEDLINE (1950 تا نوامبر 2006)، EMBASE (1980 تا هفته 50، دسامبر 2006)، National Research Register (شماره 4، 2006)، CINAHL (1980 تا دسامبر 2006)، BIDS (تا دسامبر 2006) و ICNARC (تا دسامبر 2006) جستوجو کردیم. ما همچنین فهرست منابع مقالات را برای یافتن مطالب مرتبط بررسی کرده و با متخصصان در این زمینه تماس گرفتیم. نشریات غیر انگلیسیزبان جستوجو و بررسی شدند.
معیارهای انتخاب
تمام کارآزماییهای بالینی تصادفیسازی یا کنترلشده (RCTs) که شامل استفاده اورژانسی از لولهگذاری داخل نای در بیماران آسیبدیده یا بدحال بودند، بررسی شدند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
متن کامل 452 مطالعه توسط دو نویسنده بهطور مستقل از هم و با استفاده از یک فرم استاندارد بررسی شدند. در مواردی که نویسندگان مرور احساس کردند یک مطالعه ممکن است برای ورود در مرور نهایی مرتبط باشد یا با آن مخالف بودند، نویسندگان مطالعه را بررسی کردند و در مورد گنجاندن یا حذف آن از مرور، تصمیم جمعی گرفته شد. به دلیل وجود ناهمگونی (heterogeneity) در جمعیت بیماران، پزشکان و جایگزینهای لولهگذاری که استفاده شدند، نتایج در یک متاآنالیز ترکیب نشدند.
نتایج اصلی
ما سه RCT واجد شرایط را که در محیطهای شهری انجام شدند، شناسایی کردیم. دو کارآزمایی شامل بزرگسالانی بودند که دچار ایست قلبی غیرتروماتیک خارج از بیمارستان شدند. یکی از این کارآزماییها، کاهش معنیداری را در بقای بیماران دریافتکننده لولهگذاری توسط پزشک در مقابل لوله ترکیبی نشان داد (RR: 0.44؛ 95% CI؛ 0.09 تا 1.99). کارآزمایی دوم، کاهش غیرمعنیداری را در بقای بیمارانی نشان داد که به صورت تصادفی به دو گروه لولهگذاری با کمک امدادگر و راه هوایی مری-معده تقسیم شدند (RR: 0.86؛ 95% CI؛ 0.39 تا 1.90). سومین مطالعه واردشده، یک کارآزمایی با حضور کودکانی بود که نیاز به مداخله راه هوایی در محیط پیشبیمارستانی داشتند. نتایج نشان دادند که هیچ تفاوتی در بقا (OR: 0.82؛ 95% CI؛ 0.61 تا 1.11) یا پیامد عصبی (OR 0.87، 95% CI 0.62 تا 1.22) میان لولهگذاری توسط امدادگر در مقابل تهویه با کیسه شیردار و ماسک (bag-valve-mask ventilation) و بعدا لولهگذاری در بیمارستان توسط پزشکان اورژانس وجود ندارد؛ بااینحال، فقط 42% از کودکانی که به صورت تصادفی به گروه لولهگذاری داخل نای توسط امدادگر اختصاص یافتند، واقعا آن را دریافت کردند.
نتیجهگیریهای نویسندگان
اثربخشی لولهگذاری اورژانسی به روشی که در حال حاضر انجام میشود، بهطور دقیق بررسی نشده است. سطح مهارت اپراتور میتواند در تعیین اثربخشی آن کلیدی باشد.
در ایست قلبی غیرتروماتیک، بعید است که لولهگذاری همان مزیت نجاتبخش دفیبریلاسیون زودهنگام و احیای قلبی ریوی (CPR) را توسط اطرافیان داشته باشد.
در بیماران ترومایی و کودکان، شواهد فعلی هیچ الزامی را برای گسترش لولهگذاری داخل تراشه پیشاز رسیدن به بیمارستان در سیستمهای شهری ارائه نمیدهد.
شروع یک کارآزمایی تصادفیسازیشده بزرگ و با کیفیت بالا که اثربخشی لولهگذاری اورژانسی را توسط یک فرد باتجربه در مقابل مانورهای پایه کیسه-دریچه-ماسک (BVM) در ایست قلبی غیرتروماتیک خارج از بیمارستان در بزرگسالان شهری مقایسه کند، اخلاقی و مناسب خواهد بود.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
