این مرور سه داروی آسم را با یکدیگر مقایسه کرد: سالمترول، فورموترول (که هر دو بتا-آگونیست طولانیاثر هستند) و تئوفیلین. این داروها برای کمک به کنترل نشانههای آسم، بهویژه مواردی که در طول شب رخ میدهند، استفاده میشوند. این مرور نشان داد سالمترول بهبودی بیشتری را در عملکرد ریه ایجاد میکند و نیاز به استنشاقیهای کوتاهمدت کمکی را در طول روز و شب کاهش میدهد. سالمترول و فورموترول در مقایسه با تئوفیلین، عوارض جانبی کمتری (مانند سردرد و حالت تهوع) را ایجاد میکنند.
مطالعه چکیده کامل
تئوفیلین (theophylline) و بتا2-آگونیستهای طولانیاثر، گشادکنندههای برونش (برونکودیلاتور) هستند که برای مدیریت نشانههای مزمن آسم، بهویژه آسم شبانه، استفاده میشوند. آنها نمایانگر طبقات مختلف دارویی با پروفایلهای متفاوت عوارض جانبی هستند.
اهداف
ارزیابی اثربخشی، بیخطری (safety) و عوارض جانبی بتا2-آگونیستهای طولانیاثر و تئوفیلین در درمان نگهدارنده بزرگسالان و نوجوانان مبتلا به آسم.
روشهای جستوجو
پایگاه ثبت کارآزماییهای گروه راههای هوایی در کاکرین و فهرست منابع مقالات را جستوجو کردیم. برای شناسایی دیگر مطالعات منتشرشده و منتشرنشده مرتبط با موضوع، با نویسندگان RCTهای شناساییشده و تولیدکنندگان دارو تماس گرفتیم. آخرین جستوجو: نوامبر 2007.
معیارهای انتخاب
تمام مطالعات واردشده، RCTهایی شامل بزرگسالان و کودکانی با شواهد بالینی آسم بودند. این مطالعات میبایست تئوفیلین خوراکی با رهش پیوسته و/یا با دوز تعدیلشده را با یک بتا2-آگونیست استنشاقی طولانیاثر مقایسه کرده باشند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
در مرور اولیه، دو نویسنده بهطور مستقل از هم کیفیت کارآزمایی را ارزیابی کرده و دادهها را به دست آوردند، بهطور مشابه در این بهروزرسانی نیز دو نویسنده این کار را انجام دادند. برای دستیابی به اطلاعات بیشتر، با نویسندگان مطالعه تماس گرفته شد.
نتایج اصلی
سیزده مطالعه با مجموع 1344 شرکتکننده، معیارهای ورود به این مرور را داشتند. آنها کیفیتهای متفاوتی داشتند. تفاوت معنیداری میان سالمترول و تئوفیلین در FEV 1 پیشبینیشده وجود نداشت (6.5%؛ 95% CI؛ 0.84- تا 13.83). بااینحال، درمان با سالمترول منجر به بهبودی قابل توجه در PEF صبحگاهی (تفاوت میانگین: 16.71 لیتر/دقیقه، 95% CI؛ 8.91 تا 24.51) و PEF عصرگاهی (تفاوت میانگین: 15.58 لیتر/دقیقه، 95% CI؛ 8.33 تا 22.83) شد. سالمترول استفاده از داروی نجات (rescue medication) را نیز کاهش داد. فورموترول، که در دو مطالعه استفاده شد، به اندازه تئوفیلین موثر بود. بیتولترول، که فقط در یک مطالعه استفاده شد، اثربخشی کمتری نسبت به تئوفیلین داشت. شرکتکنندگانی که سالمترول مصرف کردند، نسبت به افرادی که با تئوفیلین درمان شدند، دچار عوارض جانبی کمتری شدند (مطالعات موازی: نسبت خطر (relative risk): 0.44؛ 95% CI؛ 0.30 تا 0.63، تفاوت خطر (risk difference): 0.11-؛ 95% CI؛ 0.16- تا 0.07-، تعداد افراد مورد نیاز برای درمان (numbers needed to treat; NNT): 9؛ 95% CI؛ 6 تا 14). کاهش قابل توجهی در عوارض جانبی سیستم عصبی مرکزی (نسبت خطر: 0.50؛ 95% CI؛ 0.29 تا 0.86، تفاوت خطر: 0.07-؛ 95% CI؛ 0.12- تا 0.02-، NNT: 14؛ 95% CI؛ 8 تا 50) و عوارض جانبی دستگاه گوارش (نسبت خطر: 0.30؛ 95% CI؛ 0.17 تا 0.55، تفاوت خطر: 0.11-؛ 95% CI؛ 0.16- تا 0.06-، NNT: 9؛ 95% CI؛ 6 تا 16) گزارش شد.
نتیجهگیریهای نویسندگان
بتا2-آگونیستهای طولانیاثر، بهویژه سالمترول، در بهبودی PEF صبح و عصر نسبت به تئوفیلین موثرتر هستند، اما از نظر تاثیر بر FEV1 تفاوت معنیداری ندارند. شواهدی مبنی بر کاهش نیاز به بتا2-آگونیستهای کوتاهاثر با مصرف سالمترول در طول روز و شب وجود دارد. عوارض جانبی کمتری در شرکتکنندگانی که از بتا2-آگونیستهای طولانیاثر (سالمترول و فورموترول) در مقایسه با تئوفیلین استفاده کردند، رخ دادند.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
