خلاصه به زبان ساده در حال انجام است.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
ملیوئیدوز (melioidosis) یک بیماری عفونی است که در مناطق گرمسیری، به‌ویژه در تایلند، رخ می‌دهد. این بیماری توسط باکتری بورخولدریا سودومالئی (Burkholderia pseudomallei) ایجاد می‌شود و یک بیماری جدی است که می‌تواند کشنده باشد. آنتی‌بیوتیک‌های بتالاکتام به‌طور چشمگیری خطر مرگ‌ومیر را کاهش داده‌اند، اما میزان مرگ‌ومیر هم‌چنان بالا است.
اهداف
جمع‌بندی شواهد قابل اعتماد در مورد تاثیرات رژیم‌های درمانی بر مرگ‌ومیر و عود بیماری.
روش‌های جست‌وجو
ما پایگاه ثبت تخصصی گروه بیماری‌های عفونی در کاکرین (آگوست 2004)، CENTRAL ( کتابخانه کاکرین، شماره 3، 2004)، MEDLINE (1966 تا آگوست 2004)، EMBASE (1980 تا آگوست 2004)، BIOSIS (تا آگوست 2004)، Health Star (تا آگوست 2004) و فهرست منابع مقالات را جست‌وجو کردیم. ما با شرکت‌های داروسازی و محققان در این زمینه نیز تماس گرفتیم.
معیارهای انتخاب
کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌شده و شبه-تصادفی‌سازی‌شده و کنترل‌شده که رژیم‌های آنتی‌بیوتیکی را در افراد مبتلا به ملیوئیدوز مقایسه کردند.
گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها
ما به‌طور مستقل از هم واجد شرایط بودن مطالعات و خطر سوگیری (risk of bias) را در کارآزمایی‌ها ارزیابی کردیم. اطلاعات مربوط به عوارض جانبی از کارآزمایی‌ها گردآوری شدند.
نتایج اصلی
نه کارآزمایی، همگی از تایلند، با مجموع 872 شرکت‌کننده، وارد مطالعه شدند. برای درمان داخل وریدی در مرحله حاد، ما شش کارآزمایی را با مجموع 619 شرکت‌کننده شناسایی کردیم. رژیم‌های ترکیبی کلرامفنیکل، داکسی‌سیکلین و کو-تریموکسازول (تری‌متوپریم-سولفامتوکسازول) با مرگ‌ومیر 50% یا بیشتر همراه بودند (دو مطالعه). شرکت‌کنندگانی که به‌صورت تصادفی در گروه رژیم‌های درمانی شامل سفتازیدیم قرار گرفتند، احتمال بیشتری برای زنده ماندن داشتند (خطر نسبی [RR]: 0.46؛ 95% فاصله اطمینان [CI]: 0.30 تا 0.71). وقتی رژیم‌های حاوی سفتازیدیم با رژیم‌های مهارکننده بتالاکتام یا جایگزین بتالاکتاماز مانند کو-آموکسی‌کلاو (آموکسی‌سیلین-کلاوولانیک اسید) و سفوپرازون-سولباکتام یا با ایمیپنم مقایسه شدند، میزان مرگ‌ومیر مشابه بود (RR: 1.06؛ 95% CI؛ 0.81 تا 1.39). برای درمان خوراکی در مرحله نگهدارنده، سه کارآزمایی را با 253 شرکت‌کننده شناسایی کردیم. آنها رژیم درمانی مرسوم (کلرامفنیکل، داکسی‌سیکلین و تری‌متوپریم-سولفامتوکسازول) را با دیگر رژیم‌های درمانی (آموکسی‌سیلین-کلاوولانیک اسید، سیپروفلوکساسین-آزیترومایسین و داکسی‌سیکلین به‌تنهایی) مقایسه کردند. مرگ‌ومیر کمتری با رژیم درمانی مرسوم رخ داد، اما هیچ تفاوت آماری معنی‌داری مشاهده نشد.
نتیجه‌گیری‌های نویسندگان
رژیم‌های دارویی برای فاز حاد بیماری باید حاوی سفتازیدیم یا ایمیپنم باشند. هنوز مشخص نیست که ترکیب درمان‌ها در مرحله اولیه، عود بیماری را کاهش می‌دهد یا خیر. برای درمان خوراکی پس‌از مرحله حاد درمان، کارآزمایی‌ها نشان می‌دهند که می‌توان از رژیم‌های دارویی چهارگانه مرسوم برای درمان استفاده کرد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی می‌کند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمه‌های نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
