مکونیوم اولین مدفوع نوزاد تازه متولدشده است که به رنگ سبز مایل به سیاه و از نظر قوام نسبتا چسبناک است. اگر نوزاد پیشاز تولد دچار دیسترس شود، ممکن است مکونیوم به مایع آمنیوتیک منتقل شود و اگر نوزاد پساز آن تنفس کند، مایع آغشته به مکونیوم ممکن است به ریهها منتقل شود. مکونیوم وقتی وارد ریهها میشود، میتواند با انسداد مجاری هوایی و ایجاد التهاب، نوزاد را بیمار کند که به این حالت سندرم آسپیراسیون مکونیوم میگویند. میتوان با ساکشن مکونیوم از گلو و نای نوزاد بلافاصله پساز تولد، میزان ورود آن به ریهها را کاهش داد، اما مشخص نیست که این کار بهطور کلی برای نوزاد ترم و سرحال مفید است یا خیر. علاوهبر این، قرار دادن لوله در نای (لولهگذاری داخل نای) یک نوزاد ترم و سرحال همیشه آسان نیست و میتواند باعث آسیب به وی شود. چهار مطالعه، 2844 نوزاد ترم را وارد کردند و آنها را بهطور تصادفی به دو گروه لولهگذاری برای پاکسازی راههای هوایی یا احیای معمول بدون لولهگذاری اختصاص دادند. هیچ مزیتی از لولهگذاری روتین در مقایسه با احیای روتین برای نوزادان ترم و سرحال یافت نشد. پیامدهای گزارششده شامل موارد زیر بودند: سندرم آسپیراسیون مکونیوم، نشت هوا از ریه، نیاز به اکسیژن، تنفس پر سروصدا (استریدور) و تشنج، اما تفاوت معنیداری میان دو گروه وجود نداشت. لولهگذاری داخل نای روتین برای نوزادان ترم و سرحال متولدشده با مایع آمنیوتیک آغشته به مکونیوم توصیه نمیشود. برای نوزادان غیر سرحال، احتمالا تا زمان دستیابی به اطلاعات بیشتر، انجام لولهگذاری داخل نای توصیه میشود.
مطالعه چکیده کامل
براساس شواهد حاصل از مطالعات تصادفیسازینشده، توصیه شده که تمام نوزادانی که با مکونیوم غلیظ متولد میشوند، باید لولهگذاری نای داشته باشند تا بتوان ساکشن مجاری هوایی آنها را انجام داد. هدف از این کار، کاهش بروز و شدت سندرم آسپیراسیون مکونیوم است. بااینحال، برای نوزادان ترم و سرحال، لولهگذاری داخل نای ممکن است هم دشوار و هم غیرضروری باشد.
اهداف
تعیین اینکه لولهگذاری داخل نای و ساکشن راههای هوایی در زمان تولد در نوزادان ترم و سرحال آغشته به مکونیوم، مفیدتر از احیای روتین شامل آسپیراسیون دهانی-حلقی است یا خیر.
روشهای جستوجو
این جستوجو در بانک اطلاعاتی کارآزماییهای پریناتال آکسفورد، پایگاه ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین (کتابخانه کاکرین، شماره 3، 2002)، MEDLINE (1966 تا سپتامبر 2002) و اطلاعات بهدستآمده از متخصصان نوزادان انجام شد.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازیشده که سیاست استفاده روتین از لولهگذاری داخل نای و آسپیراسیون را در مقابل عدم استفاده (یا انتخابی) از این روش در مدیریت فوری نوزادان ترم و سرحال آغشته به مکونیوم در بدو تولد، مقایسه کردند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دادههای مربوط به پیامدهای بالینی شامل مرگومیر، سندرم آسپیراسیون مکونیوم، دیگر بیماریهای تنفسی، پنوموتوراکس، نیاز به مکمل اکسیژن، استریدور، تشنج و انسفالوپاتی هیپوکسیک-ایسکمیک با استفاده از نرمافزار Revman 4.1 استخراج و آنالیز شدند.
نتایج اصلی
چهار کارآزمایی تصادفیسازی و کنترلشده در مورد لولهگذاری داخل نای در بدو تولد در نوزادان ترم و سرحال آغشته به مکونیوم شناسایی شدند. نتایج متاآنالیز این کارآزماییها، استفاده روتین از لولهگذاری داخل نای را در بدو تولد در نوزادان ترم آغشته به مکونیوم برای کاهش مرگومیر، سندرم آسپیراسیون مکونیوم، دیگر نشانهها یا اختلالات تنفسی، پنوموتوراکس، نیاز به اکسیژن، استریدور، HIE و تشنج، تائید نمیکنند. بااینحال، میزان وقوع بسیاری از این پیامدها در کارآزماییهای گزارششده پائین است که ارائه تخمینهای قابل اعتمادی را از تاثیر درمان ممکن نمیسازد.
نتیجهگیریهای نویسندگان
لولهگذاری داخل نای روتین در بدو تولد در نوزادان ترم و آغشته به مکونیوم، برتری خود را نسبت به احیای روتین شامل ساکشن دهانی-حلقی نشان نداد. تا زمانی که تحقیقات بیشتری در دسترس نباشد، استفاده از این روش برای نوزادان ترم و سرحال توصیه نمیشود.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
