شکستگیهای ناشی از فشار یا شکستگیهای استرسی، نوعی آسیب ناشی از استفاده بیشازحد از اندام تحتانی هستند. آنها میتوانند بسیار دردناک و ناتوانکننده باشند. شکستگیهای تنشی اندام تحتانی در افرادی که تحت آموزش نظامی قرار دارند و در ورزشکاران، بهویژه دوندگان مسافتهای طولانی، شایع است. اقدامات لازم برای پیشگیری از بروز این نوع شکستگیها شامل اصلاح کفش و تغییر در برنامههای تمرینی است. ما شواهدی را یافتیم که استفاده از کفیهای جاذب ضربه در چکمه به پیشگیری از بروز شکستگیهای ناشی از فشار در طول آموزش نظامی کمک میکنند. هرچند مشخص نیست که بهترین طراحی برای استفاده از آنها چیست. درمان شکستگیهای استرسی عموما شامل یک دوره طولانی اعمال محدودیت در فعالیت است. ما شواهدی را یافتیم که بریسهای پنوماتیک (pneumatic braces) ممکن است بهبودی در شکستگی استرسی تیبیا را تسریع کنند.
مطالعه چکیده کامل
واکنش فشاری (stress reaction) در استخوان، که ممکن است منجر به شکستگی شود، یک مشکل قابل توجه در سربازان تازهاستخدامشده و ورزشکاران، بهویژه دوندگان مسافتهای طولانی، است.
اهداف
ارزیابی شواهد حاصل از کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده در مورد مداخلات برای پیشگیری یا مدیریت شکستگیهای استرسی (تنشی) (stress fractures) اندام تحتانی و واکنشهای استرسی استخوان در بزرگسالان جوان فعال.
روشهای جستوجو
ما در پایگاه ثبت تخصصی گروه ترومای استخوان، مفصل و عضله در کاکرین (اپریل 2004)، پایگاه مرکزی ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین (
کتابخانه کاکرین،
شماره 1، 2004)، MEDLINE (1966 تا هفته 1 سپتامبر 2004)، EMBASE؛ CINAHL؛ Index to UK Theses، فهرست منابع مقالات مرتبط جستوجو کردیم و با محققان کارآزمایی تماس گرفتیم.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازیشده یا شبه-تصادفیسازیشده که مداخلات مربوط به پیشگیری یا درمان واکنشهای استرسی اندام تحتانی را ناشی از شکستگیهای استخوانی یا استرسی، در بزرگسالان جوان فعال ارزیابی کردند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
ما بهطور مستقل از هم کارآزماییها را برای ورود انتخاب کرده، کیفیت آنها را ارزیابی کرده و دادهها را استخراج کردیم. فقط گردآوری دادههای محدودی انجام شد.
نتایج اصلی
تعداد 16 کارآزمایی را وارد کردیم. همه 13 کارآزمایی پیشگیری شامل سربازان تازهاستخدامشده در ارتش بودند که تحت آموزش قرار داشتند. شرکتکنندگان دو مورد از سه کارآزمایی درمانی، پرسنل نظامی بودند.
ده کارآزمایی پیشگیری، تاثیرات کفیهای مختلف پا (foot insert) و دیگر اصلاحات کفش را بررسی کردند. اگرچه تجمیع دادهها امکانپذیر نبود، چهار کارآزمایی که استفاده از کفیهای «ضربهگیر (shock-absorbing)» را در چکمهها در مقابل گروه کنترل ارزیابی کردند، آسیبهای فشاری کمتری را در استخوان در گروههای مداخله خود یافتند. بااینحال، تنها کارآزمایی که مزیت قابل توجهی را نشان داد، فاقد اطلاعات مهمی در مورد طراحی کارآزمایی بود. یک مسئله کلیدی در چندین کارآزمایی، قابلیت پذیرش استفاده از کفیها در چکمه از نظر کاربردی بودن و راحتی بود. دو کارآزمایی خوشهای-تصادفیسازیشده (cluster-randomised) پیشگیری، هیچ تاثیر معنیداری را از کشش عضلات پا در طول گرم کردن پیشاز ورزش نشان ندادند.
دادههای جمعآوریشده از سه کارآزمایی کوچک اما بسیار متفاوت که استفاده از بریسهای پنوماتیک (pneumatic braces) را در بازتوانی شکستگیهای استرسی تیبیا بررسی کردند، کاهش قابلتوجهی را در زمان لازم برای شروع مجدد فعالیت کامل نشان دادند (تفاوت میانگین وزندهیشده: 33.39- روز،95% فاصله اطمینان: 44.18- تا 22.59- روز). این نتایج بسیار ناهمگون بودند (I squared = 90%)، که احتمالا منعکسکننده وجود تفاوتهای اساسی در کارآزماییها، از جمله تفاوت در مداخلات گروه کنترل و تعاریف پیامدها، است.
نتیجهگیریهای نویسندگان
استفاده از کفیهای ضربهگیر در کفش احتمالا بروز شکستگیهای ناشی از فشار را در پرسنل نظامی کاهش میدهد. شواهد کافی برای تعیین بهترین طراحی چنین کفیهایی وجود ندارد، اما میبایست راحتی و تحملپذیری آنها در نظر گرفته شوند.
دریافت بازتوانی پساز شکستگی استرسی تیبیا ممکن است با استفاده از بریس پنوماتیک تسهیل شود، اما برای تائید این موضوع شواهد بیشتری مورد نیاز است.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
