پاراستامول در درمان درد سرطان

حرف آخر

شواهدی وجود ندارد که نشان دهد پاراستامول (paracetamol) در درمان افراد مبتلا به درد سرطان، به‌تنهایی یا در ترکیب با یک داروی شبه-مورفین، مفید است. همچنین شواهدی وجود ندارد که مفید بودن آن را رد کند. مطالعات خوبی برای ارزیابی پاراستامول در مدیریت درد سرطان وجود ندارد.

پیشینه

یک فرد از هر دو یا سه بیمار مبتلا به سرطان، از دردی رنج می‌برد که شدت آن می‌تواند متوسط یا شدید باشد. به موازات پیشرفت سرطان، درد بدتر می‌شود. در سال 1986، سازمان جهانی بهداشت استفاده از داروهای شبه–مورفین (اوپیوئیدها) را برای درد متوسط تا شدید ناشی از سرطان، و داروهای غیر-اوپیوئیدی را مانند پاراستامول، به‌تنهایی برای درد خفیف تا متوسط، یا همراه با اوپیوئیدها برای افراد مبتلا به درد متوسط تا شدید، توصیه کرد.

ویژگی‌های مطالعه

در این مرور ما قصد داشتیم تمام شواهدی را بررسی کنیم که پاراستامول (به‌تنهایی یا با داروهای شبه-مورفین) در بزرگسالان و کودکان مبتلا به درد سرطان، چگونه عمل می‌کند. همچنین ما می‌خواستیم بدانیم که چند نفر عوارض جانبی داشتند، و این که آن عوارض جانبی چقدر شدید بودند، مثلا، باعث توقف مصرف داروهای بیماران شدند یا خیر.

در مارچ 2017، ما 3 مطالعه را با 122 شرکت‌کننده پیدا کردیم. تمام مطالعات پاراستامول را به همراه اوپیوئید با دوزهای مشابه اوپیوئید به‌تنهایی مقایسه کردند. مطالعات کوچک بوده و کیفیت پائینی داشتند. آن‌ها از طراحی‌های مختلف و روش‌های متفاوت برای نشان دادن نتایج درد خود استفاده کردند. پیامدهایی که برای افراد مبتلا به درد سرطان مهم بودند، گزارش نشد.

یافته‌های کلیدی

ما شواهدی را نیافتیم که نشان دهد مصرف پاراستامول به‌تنهایی باعث بروز تفاوت در سطح دردی می‌شود که بیماران دچار آن می‌شوند. ما شواهدی را نیافتیم که مصرف پاراستامول همراه با یک داروی شبه-مورفین بهتر از داروی شبه-مورفین به‌تنهایی بود. به‌نظر نمی‌رسد که پاراستامول کیفیت زندگی را بهبود ببخشد. هیچ نتیجه‌ای در مورد عوارض جانبی به دست نیامد. مقدار اطلاعات و تفاوت‌ها در نحوه گزارش مطالعات به این معنی است که نمی‌توان در این مورد نتیجه‌گیری کرد.

کیفیت شواهد

سطح کیفیت شواهد بسیار پائین بود. شواهد با کیفیت بسیار پائین به این معنی است که ما در مورد تاثیر پاراستامول برای درمان درد سرطان بسیار نامطمئن هستیم. ما نمی‌دانیم که استفاده از پاراستامول به‌تنهایی، یا در ترکیب با یک اوپیوئید مانند کدئین (codeine) یا مورفین (morphine)، ارزشمند است یا خیر.

نتیجه‌گیری‌های نویسندگان: 

هیچ شواهدی با کیفیت بالا برای حمایت یا رد استفاده از پاراستامول به‌تنهایی یا در ترکیب با اوپیوئیدها برای دو قدم نخست از نردبان سه‌پله‌ای درد سرطان WHO وجود ندارد. مشخص نیست که می‌توان مزیت آنالژزیک بیشتری برای پاراستامول در مطالعات موجود، با توجه به دوز مصرفی اوپیوئیدها، قائل شد یا خیر.

خلاصه کامل را بخوانید...
پیشینه: 

درد یک نشانه شایع در سرطان است، و 30% تا 50% از تمام افراد مبتلا به سرطان دچار درد متوسط تا شدید می‌شوند که ممکن است تاثیر منفی عمده‌ای بر کیفیت زندگی آن‌ها داشته باشد. داروهای غیر-اوپیوئیدی (non-opioid) معمولا برای درمان درد سرطانی خفیف تا متوسط استفاده می‌شوند، و برای این منظور در نردبان درمان درد سرطان WHO، به‌تنهایی یا در ترکیب با اوپیوئیدها، توصیه می‌شود.

مرور قبلی کاکرین که شواهد مربوط به داروهای غیراستروئیدی ضد-التهابی (NSAID) یا پاراستامول (paracetamol) را، به‌تنهایی یا در ترکیب با اوپیوئیدها (opioids)، برای درد سرطان مورد بررسی قرار داد، در سال 2015 حذف شد زیرا قدیمی بود؛ تاریخ آخرین جست‌وجو به سال 2005 بازمی‌گشت. این مرور، و مرور دیگری درباره NSAIDها، شواهد را به‌روزرسانی می‌کنند.

اهداف: 

ارزیابی اثربخشی پاراستامول (استامینوفن) خوراکی در درمان درد سرطان در بزرگسالان و کودکان، و حوادث جانبی گزارش شده در طول استفاده از آنها در کارآزمایی‌های بالینی.

روش‌های جست‌وجو: 

ما پایگاه ثبت مرکزی کارآزمایی‌های کنترل شده کاکرین (CENTRAL)، MEDLINE، و Embase را از آغاز به کار تا مارچ سال 2017، همراه با فهرست منابع مقالات و مرورهای بازیابی شده، و دو پایگاه ثبت مطالعات آنلاین جست‌وجو کردیم.

معیارهای انتخاب: 

ما مطالعات تصادفی‌سازی شده، دوسو-کور را، با طول مدت 5 روز یا بیشتر وارد کردیم که به مقایسه پاراستامول به‌تنهایی با دارونما (placebo)، یا پاراستامول در ترکیب با یک اوپیوئید در مقایسه با همان دوز از اوپیوئید به‌تنهایی، برای مدیریت درد سرطان با هر شدتی، پرداختند. مطالعات یک‌سو-کور و برچسب باز نیز واجد شرایط برای ورود به مطالعه بودند. حداقل حجم نمونه مطالعه در هر بازوی درمانی در تصادفی‌سازی اولیه، 25 شرکت‌کننده بود.

گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها: 

دو نویسنده مرور به‌طور مستقل از هم مطالعات را جست‌وجو کردند، داده‌های مربوط به اثربخشی و حوادث جانبی را استخراج کرده و مسائل مربوط به کیفیت مطالعه و سوگیری (bias) بالقوه را مورد بررسی قرار دادند. ما هیچ تجزیه‌و‌تحلیل تجمعی را انجام ندادیم. ما کیفیت شواهد را با استفاده از درجه‌‏بندی توصیه‏، ارزیابی، توسعه و ارزشیابی (GRADE) ارزیابی کرده و جدول «خلاصه‌ یافته‌ها» را ایجاد کردیم.

نتایج اصلی: 

سه مطالعه با حضور بزرگسالان معیارهای ورود را به مرور داشتند، تا یک هفته ادامه داشتند؛ 122 شرکت‌کننده در ابتدا تصادفی‌سازی شدند، و 95 شرکت‌کننده درمان را کامل کردند. ما در مورد کودکان هیچ مطالعه‌ای را نیافتیم. یک مطالعه گروه-موازی بود، و دو مطالعه طراحی متقاطع داشتند. همه مطالعات از پاراستامول به‌عنوان یک داروی افزودنی به درمان تثبیت شده با اوپیوئیدهای قوی استفاده کردند (میانه دوزهای روزانه معادل مورفین برابر با 60 میلی‌گرم، 70 میلی‌گرم، و 225 میلی‌گرم، با برخی از شرکت‌کنندگان که روزانه معادل چند صد میلی‌گرم از مورفین خوراکی دریافت کردند). سایر داروهای غیر-پاراستامول شامل داروهای غیراستروئیدی ضد-التهابی (NSAID)، داروهای ضدافسردگی سه‌حلقه‌ای (tricyclic antidepressants)، یا نورولپتیک‌ها (neuroleptics) بودند. تمام مطالعات در معرض خطر بالای سوگیری از نظر داده‌های ناقص پیامد و حجم نمونه کوچک قرار داشتند؛ هیچ‌کدام به وضوح در معرض خطر پائین سوگیری نبودند.

هیچ‌کدام از مطالعات هیچ یک از پیامدهای اولیه ما را گزارش نکردند: شرکت‌کنندگان با کاهش درد حداقل 50%، و حداقل 30% نسبت به خط پایه (baseline)؛ شرکت‌کنندگان با دردی که در پایان دوره درمان بدتر از خفیف نبود؛ شرکت‌کنندگان با درک کلی بیمار از تغییر (PGIC) معادل بهبود زیاد یا بسیار زیاد (یا معادل آن). آن‌چه برای درد گزارش شد، تفاوتی را بین پاراستامول و دارونما، در صورت افزوده شدن به درمان دیگر، نشان نداد. هیچ شواهد قانع کننده‌ای مبنی بر وجود تفاوت بین پاراستامول و دارونما با توجه به کیفیت زندگی، استفاده از داروی نجات، یا رضایت‌مندی یا ترجیح شرکت‌کنندگان وجود نداشت. معیارهای آسیب (حوادث جانبی جدی، سایر حوادث جانبی، و خروج از مطالعه به دلیل عدم اثربخشی) به‌طور متناقضی گزارش شده و هیچ شواهد واضحی از تفاوت ارائه نشد.

ارزیابی GRADE ما از کیفیت شواهد برای تمام پیامدها بسیار پائین بود، زیرا مطالعات در معرض خطر بالای سوگیری از منابع مختلف قرار داشتند.

یادداشت‌های ترجمه: 

این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.

Tools
Information
Share/Save