NSAIDهای خوراکی برای درمان درد فیبرومیالژیا در بزرگسالان

حرف آخر

ما شواهدی را با کیفیت بسیار پائین یافتیم که نشان می‌دهند داروهای غیراستروئیدی ضد-التهابی (NSAIDs) خوراکی هیچ تاثیری بر درد یا دیگر نشانه‌ها در افراد مبتلا به درد متوسط یا شدید ناشی از فیبرومیالژیا ندارند. ایبوپروفن و دیکلوفناک از NSAIDهای شایعی هستند که تجویز می‌شوند.

پیشینه

فیبرومیالژیا با درد مداوم و گسترده، مشکلات خواب، و خستگی مشخص می‌شود. NSAIDها داروهایی با تاثیرات آنالژزیک (ضد-درد)، داروهای تب‌بر (کاهش دهنده تب)، و همچنین داروهایی با تاثیرات ضد-التهابی در دوزهای بالاتر هستند. NSAIDها اغلب برای درمان بیماری‌های روماتیسمی تجویز می‌شوند.

تعریف ما از یک نتیجه خوب، فردی بود که درد وی تا سطح بالایی تسکین داشت و توانست دارو را بدون عوارض جانبی که منجر به توقف درمان شود، ادامه دهد.

ویژگی‌های مطالعه

ما به جست‌وجوی کارآزمایی‌های بالینی پرداختیم که در آن‌ها از NSAIDها برای درمان نشانه‌های فیبرومیالژیا در بزرگسالان استفاده شد. آخرین جست‌وجو در ژانویه 2017 انجام شد. شش مطالعه که معیارهای ورود را داشتند، 292 شرکت‌کننده را برای درمان با NSAID یا دارونما (placebo) تصادفی‌سازی کردند. NSAIDهای بررسی شده عبارت بودند از: اتوریکوکسیب (etoricoxib) 90 میلی‌گرم در روز، ایبوپروفن (ibuprofen) 2400 میلی‌گرم در روز، ناپروکسن (naproxen) 1000 میلی‌گرم در روز، و تینوکسیکام (tenoxicam) 20 میلی‌گرم در روز؛ 146 شرکت‌کننده NSAID و 146 شرکت‌کننده دارونما دریافت کردند. طول مدت مطالعات بین 3 و 8 هفته گزارش شد. هیچ یک از مطالعات پیامدهای مورد نظر را گزارش نکردند.

نتایج کلیدی

ما برای پیامدهای متعدد، هیچ تفاوتی را بین NSAID یا دارونما پیدا نکردیم. کاهش درد تا میزان نصف یا بیشتر در 1 مورد از هر 10 فرد دریافت‌کننده NSAID و 2 بیمار از هر 10 فرد دریافت‌کننده دارونما مشاهده شد. کاهش درد تا میزان یک سوم یا بیشتر تا حدود 2 بیمار از هر 10 فرد، هم با NSAID و هم با دارونما به دست آمد. عوارض جانبی تا 3 بیمار را از هر 10 فرد دریافت‌کننده NSAID و 2 مورد را از هر 10 فرد دریافت‌کننده دارونما درگیر کرد.

کیفیت شواهد

کیفیت شواهد بسیار پائین بود. این بدان معنی است که این پژوهش اندیکاسیون (نشانه) قابل اطمینانی را از تاثیر احتمالی NSAIDها ارائه نمی‌کند. احتمال اینکه تاثیر واقعی NSAIDها به‌طور قابل ملاحظه‌ای متفاوت باشد، بسیار بالا است. مطالعات کوچک مانند مواردی که در این مرور هستند، در مقایسه با تاثیرات یافت شده در مطالعات بزرگ‌تر و بهتر، گرایش به برآورد بیش از حد نتایج درمان دارند. شواهد با کیفیت بسیار پائین و فقدان هر گونه مزیت بارز به این معنی است که NSAIDها نمی‌توانند برای مدیریت فیبرومیالژیا مفید باشند.

نتیجه‌گیری‌های نویسندگان: 

فقط تعداد معدودی از شواهد با کیفیت بسیار پائین در مورد استفاده از NSAIDها در فیبرومیالژیا وجود دارد، و این موضوع ناشی از مطالعات کوچک، و عمدتا ناکافی با خطر بالقوه سوگیری است. این سوگیری به‌طور معمول مزایای ظاهری NSAIDها را افزایش خواهد داد، اما چنین مزایایی مشاهده نشد. در نتیجه، NSAIDها را نمی‌توان برای درمان فیبرومیالژیا مفید دانست.

خلاصه کامل را بخوانید...
پیشینه: 

داروهای غیراستروئیدی ضد-التهابی (NSAIDs؛nonsteroidal anti-inflammatory drugs) خوراکی علیرغم اینکه تصور می‌شود موثر نیستند، به‌طور گسترده‌ای برای درمان درد در فیبرومیالژیا (fibromyalgia) مورد استفاده قرار می‌گیرند.

اهداف: 

ارزیابی اثربخشی آنالژزیک، تحمل‌پذیری (خروج از مطالعه به دلیل حوادث جانبی)، و ایمنی (حوادث جانبی جدی) داروهای غیراستروئیدی ضد-التهابی خوراکی در درمان فیبرومیالژیا در بزرگسالان.

روش‌های جست‌وجو: 

ما CENTRAL؛ MEDLINE و Embase را برای یافتن کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده از زمان آغاز به کار آنها تا ژانویه 2017 جست‌وجو کردیم. همچنین فهرست منابع مطالعات و مرورهای بازیابی شده، و پایگاه‌های ثبت آنلاین کارآزمایی‌های بالینی را جست‌وجو کردیم.

معیارهای انتخاب: 

ما کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی شده و دوسو-کور را با طول مدت دو هفته یا طولانی‌تر، وارد کردیم که هر نوعی را از NSAID خوراکی با دارونما (placebo) یا درمان فعال دیگر برای تسکین درد در فیبرومیالژیا، با ارزیابی ذهنی درد توسط شرکت‌کننده، مقایسه کردند.

گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها: 

دو نویسنده مرور به‌طور مستقل از هم داده‌ها را استخراج و کیفیت کارآزمایی و سوگیری (bias) بالقوه را ارزیابی کردند. پیامدهای اولیه عبارت بودند از تعداد شرکت‌کنندگان با تسکین قابل ملاحظه درد (حداقل 50% تسکین درد بیشتر از خط پایه یا بهبود بسیار زیاد در مقیاس درک کلی بیمار از تغییر (PGIC؛ Patient Global Impression of Change)) یا تسکین متوسط درد (حداقل 30% تسکین درد بیشتر از خط پایه یا بهبود زیاد یا بسیار زیاد در مقیاس PGIC)، حوادث جانبی جدی، و خروج از مطالعه به دلیل حوادث جانبی؛ پیامدهای ثانویه عبارت بودند از حوادث جانبی، خروج از درمان به علت فقدان اثربخشی، و پیامدهای مربوط به خواب، خستگی، و کیفیت زندگی. در جایی که امکان تجزیه‌وتحلیل تجمعی وجود داشت، از داده‌های دو حالتی برای محاسبه تفاوت خطر (RD) و تعداد افراد مورد نیاز برای درمان برای حصول یک پیامد مفید بیشتر (NNT)، با استفاده از روش‌های استاندارد استفاده کردیم. ما کیفیت شواهد را با استفاده از درجه‌‏بندی توصیه‏، ارزیابی، توسعه و ارزشیابی (GRADE) ارزیابی کرده و جدول «خلاصه‌ای از یافته‌ها» را ایجاد کردیم.

نتایج اصلی: 

جست‌وجوهای ما، 6 مطالعه تصادفی‌سازی شده و دوسو-کور را با 292 شرکت‌کننده مبتلا به فیبرومیالژیا قطعی شناسایی کرد. میانگین سن شرکت‌کنندگان بین 39 و 50 سال بود، و 89% تا 100% آنها را زنان تشکیل می‌داد. شدت درد اولیه حدود 7/10 در مقیاس 0 تا 10 درد بود، که حکایت از درد شدید داشت. NSAIDهای بررسی شده عبارت بودند از: اتوریکوکسیب (etoricoxib) 90 میلی‌گرم در روز، ایبوپروفن (ibuprofen) 2400 میلی‌گرم در روز، ناپروکسن (naproxen) 1000 میلی‌گرم در روز، و تینوکسیکام (tenoxicam) 20 میلی‌گرم در روز؛ 146 شرکت‌کننده NSAID و 146 شرکت‌کننده دارونما دریافت کردند. طول مدت درمان در مرحله دوسو-کور مطالعه، بین 3 و 8 هفته متغیر بود.

همه مطالعات تمام پیامدهای مورد نظر را گزارش نکردند. تجزیه‌وتحلیل‌ها همواره تفاوت معنی‌داری را بین NSAID و دارونما در موارد زیر نشان ندادند: مزیت قابل‌ توجه (حداقل 50% کاهش در شدت درد) (تفاوت خطر (RD): 0.07-؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 0.18- تا 0.04؛ 2 مطالعه؛ 146 شرکت‌کننده)؛ مزیت متوسط (حداقل 30% کاهش شدت درد) (RD: -0.04؛ 95% CI؛ 0.16- تا 0.08؛ 3 مطالعه؛ 192 شرکت‌کننده)؛ خروج از مطالعه به علت حوادث جانبی (RD: 0.04؛ 95% CI؛ 0.02- تا 0.09؛ 4 مطالعه؛ 230 شرکت‌کننده)؛ شرکت‌کنندگانی که دچار هر گونه حادثه جانبی شدند (RD: 0.08؛ 95% CI؛ 0.03- تا 0.19؛ 4 مطالعه؛ 230 شرکت‌کننده)؛ خروج از مطالعه به هر علتی (RD: 0.03؛ 95% CI؛ 0.07- تا 0.14؛ 3 مطالعه؛ 192 شرکت‌کننده). هیچ موردی از حوادث جانبی جدی یا مرگ‌ومیر وجود نداشت. اگرچه بیشتر مطالعات برخی از معیارهای کیفیت زندگی مرتبط با سلامت، تاثیر فیبرومیالژیا، یا دیگر پیامدها را داشتند، هیچ‌کدام از در مورد این گفته که بین گروه‌های درمان تفاوتی وجود ندارد یا تفاوت کمی وجود دارد، پیامدهایی را گزارش نکردند.

ما کیفیت شواهد مربوط به تمام پیامدها را به سطح بسیار پائین کاهش دادیم، به این معنی که این پژوهش اندیکاسیون (نشانه) قابل اطمینانی را از تاثیر احتمالی درمان با NSAIDها ارائه نمی‌دهد. احتمال اینکه این تاثیر تفاوت قابل‌ ملاحظه‌ای داشته باشد، بسیار بالا است. این یافته بر اساس تعداد کم مطالعات، شرکت‌کنندگان، و عوارض، و همچنین نواقص دیگر در گزارش‌دهی کیفیت مطالعه استوار است که باعث وقوع خطرات احتمالی سوگیری می‌شود.

یادداشت‌های ترجمه: 

این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.

Tools
Information
اشتراک گذاری