درمان‌های جانبی غیر-جراحی برای تسریع حرکت دندان در بیمارانی که با بریس‌های ثابت درمان می‌شوند.

سوال مطالعه مروری
درمان‌های جانبی غیر-جراحی چه تاثیری بر طول مدت مورد نیاز بر حرکت دندان، زمانی که با بریس‌های ثابت درمان می‌شوند، دارد و زمان کلی مورد نیاز برای درمان ارتودنسی چه اندازه است؟

پیشینه
در کل دنیا، درمان ارتودنسی برای تصحیح موقعیت دندان‌های مشکل‌دار در نوجوانان و بزرگسالان استفاده می‌شود. بریس‌ها ابزار ارتودنسی هستند که از براکت‌هایی تشکیل شده و با چسب به دندان می‌چسبند و سپس با سیم‌هایی به هم وصل می‌شوند تا فشار بیشتری بر دندان‌ها وارد آمده و آنها را حرکت دهد و موقعیت آنها را بهبود بخشد. بر اساس مشکل موجود، مدت زمان مورد نیاز برای درمان از ماه‌ها تا سال‌ها ممکن است طول بکشد. به هر حال، اغلب درمان‌ها به طور میانگین حدود 24 ماه طول می‌کشند. تسریع میزان حرکت دندان می‌تواند به کاهش طول زمان مورد نیاز برای یک دوره درمان کمک کند و شاید تاثیرات ناخواسته درمان ارتودنسی را که گاهی رخ می‌دهد، مانند پوسیدگی دندان و کوتاه شدن ریشه دندان، کاهش دهند. روش‌های مختلفی، از جمله درمان‌های جراحی و غیر-جراحی، برای تسریع حرکت دندان در ارتودنسی پیشنهاد شده است. شواهد مربوط به پروسیجرهای غیر-جراحی برای تسریع حرکت دندان در ارتودنسی در این مرور ارزیابی می‌شود.

ویژگی‌های مطالعه

نویسندگان گروه سلامت دهان در کاکرین این مرور را با استفاده از مطالعات موجود انجام دادند. شواهدی که در این مطالعه وارد شده‌اند، تا 26 نوامبر 2014 به‌روز است.

ما دو مطالعه را با حضور 111 شرکت‌کننده در این مرور وارد کردیم. یک متخصص ارتودنسی در کلینیک خصوصی در استرالیا یکی از این مطالعات را انجام داده، و مطالعه دیگر به وسیله رزیدنت‌های ارتودنسی روی بیماران در یک بیمارستان دانشگاهی در ایالات متحده انجام شده بود. در یک مطالعه، سن شرکت‌کنندگان 11 تا 15 سال بوده و در دومی، میانگین سن بیماران 21 سال گزارش شد. این مطالعات استفاده جانبی را از دو ابزار که از نیروهای ارتعاشی نور بهره می‌بردند، Tooth Masseuse در افراد دریافت کننده درمان معمول دستگاه ثابت در طول مرحله هم‌تراز کردن دندان و OrthoAccel برای بیمارانی که تحت درمان معمول دستگاه ثابت برای مرحله نزدیک کردن فاصله‌ها قرار داشتند، در دستور کار خود قرار دادند. شرکت‌کنندگان درمان جانبی با وسایل، با افرادی مقایسه شدند که فقط درمان معمول را دریافت کرده بودند. این کارآزمایی‌ها جنبه‌های مختلف حرکت ارتودنسی دندان و عوارض جانبی آنها را بررسی کرده بودند.

نتایج کلیدی

این مطالعه سه پیامد را ارزیابی کرده بودند: میزان حرکت دندان؛ احساس درد و ناراحتی بیمار، و عوارض جانبی ناخواسته. تفاوت‌های قابل توجهی میان مطالعات وجود داشت و بدان معناست که ما نتوانستیم نتایج را ترکیب کنیم.

با توجه به شواهد محدود موجود، تعیین اینکه استفاده از نیروهای ارتعاشی حین درمان با ابزار ارتودنسی ثابت تاثیر مفید یا مضر قابل توجهی بر میزان حرکت دندان ارتودنسی شده یا طول مدت درمان خواهد داشت، امکان‌پذیر نیست.

کیفیت شواهد

سطح کیفیت شواهد بسیار پائین است.

نتیجه‌گیری‌های نویسندگان: 

پژوهش‌های بالینی بسیار کمی در مورد اثربخشی مداخلات غیر-جراحی برای تسریع درمان ارتودنسی وجود دارد. شواهد موجود کیفیت بسیار پائینی داشته و تعیین تاثیرات مثبت مداخلات جانبی غیر-جراحی برای تسریع حرکت دندانی امکان‌پذیر نیست. هرچند ادعاهایی در مورد تاثیرات مثبت احتمالی نیروهای سبک لرزشی وجود دارد، نتایج مطالعات کنونی به اهمیت قابل توجه آماری یا بالینی نمی‌رسند. انجام کارآزمایی‌های دقیق و با طراحی خوب با دوره‌های پیگیری طولانی‌تر لازم است؛ تا تعیین شود که مداخلات غیر-جراحی منجر به کاهش بالینی مهمی در دوره درمان ارتودنسی، بدون آنکه عوارض جانبی برجای گذارد، خواهند شد یا خیر.

خلاصه کامل را بخوانید...
پیشینه: 

تسریع میزان حرکت دندان ممکن است به کاهش دوره درمان ارتودنسی و تاثیرات ناخواسته مرتبط، از جمله بازجذب ریشه و دمینرالیزاسیون مینای دندان (enamel demineralisation) کمک کند. روش‌های متعددی، از جمله درمان‌های جانبی جراحی و غیر-جراحی، به تسریع میزان حرکت دندان کمک می‌کنند. روش‌های غیر-جراحی شامل تابش لیزر با شدت کم، لرزش رزونانس، میدان‌های پالس الکترومغناطیسی، جریان الکتریکی و رویکردهای دارویی هستند.

اهداف: 

ارزیابی تاثیرات مداخلات جانبی غیر-جراحی بر میزان حرکت ارتودنسی دندان و دوره کلی درمان.

روش‌های جست‌وجو: 

ما بانک‌های اطلاعاتی زیر را در 25 نوامبر 2014 جست‌وجو کردیم: پایگاه ثبت کارآزمایی‌های گروه سلامت دهان در کاکرین (نوامبر 2014)، پایگاه ثبت مرکزی کارآزمایی‌های کنترل شده کاکرین (CENTRAL؛ کتابخانه کاکرین، 2014، شماره 10)؛ MEDLINE via OVID (از 1946 تا نوامبر 2014)؛ EMBASE via OVID (از 1980 تا نوامبر 2014)؛ LILACS via BIREME (از 1980 تا نوامبر 2014)؛ متارجیستری از کارآزمایی‌های کنترل شده (نوامبر 2014)، پایگاه ثبت کارآزمایی‌های بالینی مؤسسات ملی سلامت ایالات متحده (ClinicalTrials.gov؛ نوامبر 2014) و پلت‌فرم بین‌المللی پایگاه ثبت کارآزمایی‌های بالینی سازمان جهانی بهداشت (نوامبر 2014). فهرست منابع همه کارآزمایی‌های شناسایی شده را برای یافتن مطالعات بیشتر بررسی کردیم. در جست‌وجوهای انجام شده در بانک‌های اطلاعاتی الکترونیکی، هیچ محدودیتی از نظر زبان یا تاریخ انتشار اعمال نشد.

معیارهای انتخاب: 

کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل شده (randomised controlled trials; RCTs) از افرادی را که به منظور تسریع حرکت دندان، درمان ارتودنسی را با استفاده از لوازم ثابت همراه با مداخلات جانبی غیر-جراحی دریافت کرده بودند، وارد کردیم. ما مطالعات با طراحی غیر-موازی (مثلا، split-mouth) را خارج کردیم، زیرا آنها را برای ارزیابی تاثیرات این نوع از مداخلات نامناسب تشخیص دادیم.

گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها: 

دو نویسنده مرور مسئول انتخاب مطالعه، ارزیابی خطر سوگیری (bias) و استخراج داده‌ها بودند؛ آنها این کارها را به‌طور مستقل از هم انجام دادند. هر گونه عدم توافقی با بحث میان تیم مرور برای رسیدن به توافق نظر برطرف شد. نویسندگان این مرور با نویسندگان مسئول کارآزمایی‌ها تماس گرفتند تا اطلاعات و داده‌های ازدست‌رفته را به دست آورده و بتوانند تفاوت‌های میانگین (MD)، 95% فواصل اطمینان (CI) یا خطرات نسبی (RR) را در زمانی که گزارش نشده بودند، محاسبه کنند.

نتایج اصلی: 

ما دو مطالعه را در این مرور وارد کردیم، که هر دو در معرض خطر بالای سوگیری قرار داشتند. این دو مطالعه، دربرگیرنده 111 شرکت‌کننده بود که به مقایسه استفاده از Tooth Masseuse و OrthoAccel با درمان‌های مکانیکی متعارف، به ترتیب، در طول فازهای اصلاح ارتودنسی و عقب‌نشینی کانین پرداخته بودند. هر دو مطالعه به ارزیابی مقدار یا میزان حرکت دندانی بود، پرداخته بودند، اما نتوانستیم متاآنالیز این داده‌ها را انجام دهیم، زیرا آنها از اندازه‌گیری‌های متفاوت پیامدها در مراحل مختلف فرآیند درمان ارتودنسی استفاده کرده بودند. یک مطالعه ارزیابی ذهنی درد و ناراحتی بیماران نیز و مطالعه دیگر عوارض جانبی را اندازه‌گیری کردند. این مطالعات مستقیما طول دوره درمان ارتودنسی یا تعداد ویزیت‌ها را در طول درمان فعال گزارش نکردند.

استفاده از Tooth Masseuse با 111 Hz در 0.06 Newtons (N) به مدت 20 دقیقه، روزانه، منجر به کاهش بیشتری در نامنظمی در ناحیه دندان پیشین پائینی طی 10 هفته می‌شود، این میزان با استفاده از Little's Irregularity Index (LII) با یک تفاوت میانگین (MD) برابر 0.6 میلی‌متر (95% فاصله اطمینان (CI): 0.94- تا 2.34)، در مقایسه با گروه کنترل به دست آمد. درد و ناراحتی طی شش تا هشت ساعت پس از جایگذاری قوس سیم و پس از هفت روز، با تفاوت حداقلی بین گروه مداخله و کنترل افزایش یافت. هیچ تست آماری که برای متغیر و تفاوت‌های میان دو گروه فراهم آمد، از نظر بالینی مهم نبود.

استفاده از OrthoAccel با 30 Hz در 0.25 N به مدت 20 دقیقه روزانه، میزان بالاتری را از مشکل فک بالا در مقایسه با گروه کنترل در پی داشت (MD: 0.37 میلی‌متر/ماه؛ 95% CI؛ 0.07- تا 0.81؛ P = 0.05). در حالی که این تفاوت پیشنهاد کرده 50% حرکت سریع‌تر دندان با استفاده از ابزار لرزشی رخ می‌دهد، تفاوت‌های مطلق مرزی بوده و تلقی بالینی از آنها مهم نیست. سطوح مشابهی از عوارض جانبی غیر-جدی در گروه‌های مداخله و کنترل با خطر نسبی (RR): 0.96 گزارش شد (95% CI؛ 032 تا 2.85).

در مجموع، کیفیت شواهد بسیار پائین بوده و بنابراین نمی‌توان به یافته‌ها اعتماد کرد.

یادداشت‌های ترجمه: 

این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.

Tools
Information
اشتراک گذاری