درمان دارویی برای عفونت‌های ریوی ویروس سن‌سی‌شیال تنفسی

سوال مطالعه مروری

آیا استفاده از ایمونوگلوبولین‌ها در مقایسه با دارونما (placebo) (داروی ساختگی با ظاهر مشابه که هیچ اثری ندارد) در کودکان بسیار خردسال مبتلا به عفونت ریوی ویروس سن‌سی‌شیال تنفسی (RSV) باعث کاهش مرگ‌ومیر و بستری در بیمارستان بدون افزایش عوارض جانبی می‌شود؟

پیشینه

ویروس سن‌سی‌شیال تنفسی یک ویروس شایع است که می‌تواند ریه‌ها و راه‌های هوایی را آلوده کند. هر سال، میلیون‌ها کودک در بیمارستان به دلیل RSV تحت درمان قرار می‌گیرند، که می‌تواند منجر به بیماری شدید و مرگ شود. بیشترین موارد این مرگ‌ومیرها در کشورهای کم‌درآمد رخ می‌دهند. در کشورهای با درآمد بالا، بیشترین موارد مرگ‌ومیرهای مرتبط با عفونت ریوی RSV، در نوزادان و خردسالان مبتلا به بیماری‌های دیگر رخ می‌دهد.

ایمونوگلوبولین‌ها، که تحت عنوان آنتی‌بادی نیز شناخته می‌شوند، نوعی مولکول هستند که به‌طور معمول توسط سلول‌های سفید خون، در صورت وجود عفونت، تولید می‌شوند. ایمونوگلوبولین‌ها ممکن است ویروس‌ها (مانند RSV) را تشخیص داده و به آنها بچسبند و به تخریب آنها کمک کنند. می‌توان ایمونوگلوبولین‌ها را به‌طور مصنوعی تولید کرد و به کودکانی داد که بدنشان آنتی بادی‌های RSV را تولید نمی‌کند. برخی از مطالعات نشان داده‌اند که ایمونوگلوبولین‌ها در پیشگیری از عفونت RSV در کودکان در معرض خطر بالای آلوده شدن مفید هستند. ممکن است ایمونوگلوبولین‌ها در زمان وجود عفونت RSV نیز به عنوان یک درمان مورد استفاده قرار گیرند، اما اثربخشی و ایمنی آنها برای این منظور ناشناخته است.

تاریخ جست‌وجو

ما شواهد را تا 6 نوامبر 2018 جست‌وجو کردیم.

ویژگی‌های مطالعه

ما هفت کارآزمایی‌ تصادفی‌سازی و کنترل‌ شده (مطالعاتی که در آنها شرکت‌کنندگان با یک روش تصادفی به یکی از دو یا چند گروه درمانی اختصاص داده می‌شوند) را وارد کردیم که اثرات ایمونوگلوبولین‌ها را در 486 کودک خردسال بستری شده به علت عفونت ریوی RSV با دارونما مقایسه کردند. همه کارآزمایی‌ها در مناطقی از ایالات متحده آمریکا انجام شدند؛ سه کارآزمایی شامل کودکانی از کشورهای آمریکای جنوبی (شیلی و پاناما) بودند؛ و یک کارآزمایی نیز شامل کودکانی از نیوزلند و استرالیا بود. کارآزمایی‌ها بین سال‌های 1987 و 2014 منتشر شده بودند.

منابع مالی مطالعه

پنج کارآزمایی از تولید کننده ایمونوگلوبولین آزمایش شده در مطالعات، حمایت مالی دریافت کردند. یک کارآزمایی از یک سازمان دولتی حمایت مالی دریافت کرده و یک کارآزمایی منبع مالی خود را اعلام نکرد.

نتایج کلیدی

به نظر نمی‌رسد که ایمونوگلوبولین‌ها در پیشگیری از مرگ‌ومیرها میان خردسالان مبتلا به عفونت RSV موثرتر از دارونما باشد، اگر چه موارد اندکی از مرگ‌ومیرها در این کارآزمایی‌ها رخ داد. تجویز ایمونوگلوبولین‌ها برای کودکان بستری شده به دلیل عفونت ریوی RSV، زمان بستری شدن را در بیمارستان کاهش نداد. کودکان تحت درمان با ایمونوگلوبولین‌ها دچار عوارض جانبی با هر شدت یا جدیتی شدند و عوارض جانبی اغلب در کودکان تحت درمان با دارونما جدی در نظر گرفته شد (مانند نارسایی تنفسی). هیچ تفاوتی بین ایمونوگلوبولین‌ها و دارونما برای سایر پیامدهای اندازه‌گیری شده در کارآزمایی‌ها، مانند نیاز به اکسیژن یا پذیرش در بخش مراقبت‌های ویژه وجود نداشت. هیچ داده‌ای وجود ندارد که نشان دهد میزان مرگ ناشی از عفونت RSV در این جمعیت بالاتر است.

کیفیت شواهد

کیفیت شواهد پایین یا بسیار پایین بود، بدان معنی که اثر واقعی درمان با ایمونوگلوبولین برای خردسالان مبتلا به عفونت ریوی RSV در بیمارستان، ممکن است تفاوت بسیاری با یافته‌های این مرور داشته باشد.

نتیجه‌گیری‌های نویسندگان: 

ما شواهد کافی را از تفاوت بین ایمونوگلوبولین‌ها و دارونما برای هر یک از پیامدهای مرور نیافتیم. ما شواهد مربوط به اثرات استفاده از ایمونوگلوبولین‌ها را به عنوان درمانی برای عفونت RSV دستگاه تنفسی تحتانی در نوزادان و خردسالان بستری شده، به دلیل خطر سوگیری و عدم دقت، دارای قطعیت پایین یا بسیار پایین ارزیابی کردیم. ما از اثرات ایمونوگلوبولین‌ها بر این پیامدها مطمئن نیستیم، و اثر واقعی ممکن است با اثرات گزارش شده در این مرور تفاوت قابل توجهی داشته باشد. تمام کارآزمایی‌ها در کشورهای با درآمد بالا انجام شد، و داده‌ای وجود ندارد که نشان دهد میزان مرگ ناشی از عفونت RSV در این جمعیت بالاتر است.

خلاصه کامل را بخوانید...
پیشینه: 

هر ساله میلیون‌ها کودک به علت عفونت ویروس سن‌سی‌شال تنفسی (RSV) در بیمارستان بستری می‌شوند. درمان حمایتی است، و درمان‌های فعلی (به عنوان مثال برونکودیلاتورهای استنشاقی (inhaled bronchodilators)، اپی‌نفرین (epinephrine)، سالین هیپرتونیک نبولایز شده (nebulised hypertonic saline)، و کورتیکواستروئیدها (corticosteroids)) یا بی‌اثر هستند یا اثر محدودی دارند. در برخی مواقع از ایمونوگلوبولین ویروس سن‌سی‌شیال تنفسی به صورت پروفیلاکتیک برای پیشگیری از بستری شدن در بیمارستان به علت بیماری مرتبط با RSV استفاده می‌شود. این روش ممکن است برای درمان عفونت شدید RSV اثبات شده یا برای درمان در یک میزبان دارای نقص ایمنی در نظر گرفته شود، اگرچه این درمان برای این منظور مجوز ندارد. هنوز مشخص نیست که هنگام استفاده از ایمونوگلوبولین‌ها به عنوان درمان، عفونت RSV تایید شده در نوزادان و خردسالان بستری شده در بیمارستان، پیامدها بهبود می‌یابند یا خیر.

اهداف: 

بررسی اثرات ایمونوگلوبولین‌ها در درمان عفونت‌های RSV اثبات شده در دستگاه تنفسی تحتانی در کودکان تا سن سه سال که در بیمارستان بستری شدند.

روش‌های جست‌وجو: 

ما پایگاه ثبت مرکزی کارآزمایی‌های کنترل شده کاکرین (CENTRAL؛ Cochrane Central Register of Controlled Trials)، را که حاوی پایگاه ثبت تخصصی گروه عفونت‌های حاد تنفسی در کاکرین، Ovid MEDLINE؛ Embase؛ CINAHL؛ و Web of Science (از آغاز تا 6 نوامبر 2018) بود، بدون اعمال محدودیت جست‌وجو کردیم. ما همچنین دو پایگاه‌ ثبت کارآزمایی را برای یافتن کارآزمایی‌های در حال انجام (تا 30 مارچ 2018) جست‌وجو کردیم و فهرست منابع مرورها و مقالات وارد شده را برای یافتن مطالعات بیشتر بررسی کردیم.

معیارهای انتخاب: 

کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل شده که به مقایسه ایمونوگلوبولین‌ها با دارونما (placebo) در نوزادان و کودکان تا سن سه سال و بستری شده در بیمارستان پرداختند که ابتلای آنها به عفونت RSV دستگاه تنفسی تحتانی به طریق آزمایشگاهی تایید شده بود.

گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها: 

دو نویسنده مرور به‌طور مستقل از هم کارآزمایی‌ها را انتخاب کرده، خطر سوگیری (bias) را ارزیابی و داده‌ها را استخراج کردند. ما با استفاده از روش‌های GRADE کیفیت شواهد را ارزیابی کردیم.

نتایج اصلی: 

ما هفت کارآزمایی را وارد کردیم که شامل 486 نوزاد و کودک تا سن سه سال بودند. محصولات دارویی ایمونوگلوبولین مورد استفاده در این کارآزمایی‌ها عبارت بودند از ایمونوگلوبولین ضد RSV و محصولات آنتی‌بادی مونوکلونال پالیویزوماب (palivizumab) و موتاویزوماب (motavizumab). ما شواهد را درباره پیامدهای اولیه مورتالیتی، طول مدت بستری در بیمارستان، و عوارض جانبی، به علت خطر سوگیری (bias) و عدم دقت، دارای قطعیت پائین یا بسیار پایین ارزیابی کردیم. همه کارآزمایی‌ها در مناطقی از کشورهای با درآمد بالا (ایالات متحده آمریکا، شیلی، نیوزیلند، استرالیا)، و دو مطالعه در مناطقی از کشورهای با درآمد متوسط (پاناما) انجام شدند. پنج مورد از این هفت مطالعه توسط تولیدکنندگان داروی مورد مطالعه «پشتیبانی» یا «حمایت مالی» شدند.

ما هیچ شواهدی را از تفاوت بین ایمونوگلوبولین‌ها و دارونما از نظر مورتالیتی (خطر نسبی (RR): 0.87؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 0.14 تا 5.27؛ 3 کارآزمایی؛ 196 کودک؛ 4 مورد مرگ‌ومیر؛ 2 مورد مرگ‌ومیر میان 98 کودک دریافت‌کننده ایمونوگلوبولین‌ها، و 2 مورد مرگ‌ومیر میان 98 کودک دریافت‌کننده دارونما. یک مورد مرگ‌ومیر اضافی در کارآزمایی چهارم رخ داد، با این حال، گروه مطالعه کودک مشخص نبود و داده‌ها در تجزیه‌و‌تحلیل وارد نشدند؛ شواهد با قطعیت بسیار پایین)، و طول مدت بستری در بیمارستان (تفاوت میانگین: 0.70-؛ 95% CI؛ 1.83- تا 0.42؛ 5 کارآزمایی؛ 324 کودک؛ شواهد با قطعیت پایین) بین ایمونوگلوبولین‌ها و دارونما نیافتیم. هیچ شواهدی از تفاوت بین ایمونوگلوبولین‌ها و دارونما در عوارض جانبی با هر شدت و جدیتی (در پنج کارآزمایی گزارش شد) یا عوارض جانبی جدی (چهار کارآزمایی) (RR برای هر شدتی: 1.18؛ 95% CI؛ 0.78 تا 1.78؛ 340 کودک؛ شواهد با قطعیت پایین، و برای عوارض جانبی جدی: RR: 1.08؛ 95% CI؛ 0.65 تا 1.79؛ 238 کودک؛ شواهد با قطعیت پایین) پیدا نشد.

هیچ شواهدی از تفاوت معنی‌دار بین ایمونوگلوبولین‌ها و دارونما برای هر یک از پیامدهای ثانویه ما یافت نشد. ما یک کارآزمایی در حال انجام را شناسایی کردیم.

یادداشت‌های ترجمه: 

این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.

Tools
Information
Share/Save