مداخلات درمانی سلولیت و اریزیپلاس

در این مرور مداخلات مربوط به مدیریت درمانی عفونت‌های پوستی «سلولیت» (cellulitis) و «اریزیپلاس» (erysipelas) بررسی می‌شود. این دو اصطلاح اکنون توسط اکثر متخصصین به عنوان تظاهرات مختلفی از یک وضعیت مشابه در نظر گرفته شده، بنابراین برای این مرور با هم در نظر گرفته می‌شوند. برای سادگی کار، از اصطلاح «سلولیت» برای اشاره به هر دو وضعیت استفاده کردیم.

سلولیت یک عفونت شایع دردناک پوستی، معمولا باکتریایی است، که ممکن است در موارد شدید نیاز به بستری شدن در بیمارستان داشته باشد. در درمان‌های تجویز شده برای آن تنوع وجود دارد، بنابراین هدف این مرور گرد‌آوری شواهد در مورد بهترین روش‌های درمانی موجود است.

این عفونت معمولا روی پوست ساق پا تأثیر می‌گذارد اما می‌تواند پوست هر قسمتی را از بدن نیز، معمولا به‌دنبال آسیب به پوست، درگیر کند. نشانه‌ها شامل درد شدید، تورم، و التهاب است، که اغلب با تب، سفتی، حالت تهوع و احساس ناخوشی عمومی همراه است. عفونت معمولا با آنتی‌بیوتیک‌ها درمان می‌شود، با این حال از کورتیکواستروئیدها و درمان‌های فیزیکی برای کاهش درد، قرمزی، و تورم، و بهبود گردش خون در پوست استفاده می‌شود.

ما 25 کارآزمایی تصادفی‌سازی و کنترل‌ شده را پیدا کردیم. هیچ دو کارآزمایی‌ای آنتی‌بیوتیک‌های مشابه را بررسی نکردند، و هیچ رژیم درمانی استانداردی نیز به عنوان مقایسه وجود نداشت. ما قادر به تعیین بهترین روش درمانی برای سلولیت نیستیم و نتیجه‌گیری‌های محدود ما بیشتر بر اساس کارآزمایی‌های منفرد هستند. هیچ روش درمانی منفردی به وضوح برتر از دیگری نبود. با کمال تعجب، به نظر می‌رسید آنتی‌بیوتیک‌های خوراکی موثرتر از آنتی‌بیوتیک‌های وریدی برای درمان سلولیت متوسط و شدید بودند. این موضوع شایسته بررسی بیشتر است. آنتی‌بیوتیک‌هایی که به صورت عضلانی تجویز می‌شوند به اندازه تزریق وریدی موثر هستند، همراه با بروز کمتر عوارض جانبی. در یک مطالعه به نظر می‌رسید که افزودن کورتیکواستروئیدها به یک آنتی‌بیوتیک باعث کوتاه شدن مدت زمان بستری در بیمارستان می‌شود، با این وجود انجام کارآزمایی‌های بیشتری لازم است. یک مطالعه تکی کوچک نشان داد که ارتعاش (vibration) درمانی ممکن است سرعت بهبودی را افزایش دهد اما نتایج حاصل از کارآزمایی‌های منفرد را باید با احتیاط بررسی کرد. ما داده‌های کافی را جهت ارائه نتایج معنی‌دار برای حوادث جانبی در اختیار نداشتیم.

نتیجه‌گیری‌های نویسندگان: 

ما نمی‌توانیم بهترین درمان را برای سلولیت تعیین کنیم و بیشتر توصیه‌ها بر مبنای کارآزمایی‌های منفرد ارائه شده‌اند. برای ارزیابی اثربخشی آنتی‌بیوتیک‌های خوراکی در برابر آنتی‌بیوتیک‌های داخل وریدی در سطح جامعه، نیاز به انجام کارآزمایی‌ وجود دارد زیرا کاربردهای خدماتی برای هزینه و راحتی دارند.

خلاصه کامل را بخوانید...
پیشینه: 

سلولیت و اریزیپلاس در حال حاضر تظاهرات يک وضعيت در نظر گرفته می‌شوند، که همان عفونت پوستی همراه با درد شدید و نشانه‌های سیستمیک است. طیفی از درمان‌های آنتی‌بیوتیکی در دستورالعمل‌ها پیشنهاد می‌شوند.

اهداف: 

ارزیابی اثربخشی و ایمنی مداخلات برای سلولیت اکتسابی که ناشی از جراحی نباشد.

روش‌های جست‌وجو: 

در می 2010 به دنبال کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل شده در پايگاه ثبت تخصصي گروه پوست در کاکرین، پایگاه ثبت مرکزی کارآزمایی‌های کنترل شده کاکرین در کتابخانه کاکرین، MEDLINE ،EMBASE و بانک‌های اطلاعاتی کارآزمایی‌های در حال انجام، جست‌وجو کرديم.

معیارهای انتخاب: 

ما کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل شده‌ای را انتخاب کردیم که به مقایسه دو یا چند مداخله مختلف برای درمان سلولیت پرداختند.

گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها: 

دو نویسنده به‌طور مستقل از هم کیفیت کارآزمایی را ارزیابی و داده‌ها را استخراج کردند.

نتایج اصلی: 

ما 25 مطالعه را با مجموع 2488 شرکت‌کننده وارد کردیم. پیامد اولیه ما «نشانه‌های رتبه‌بندی شده توسط شرکت‌کننده یا پزشک یا نسبت عاری از نشانه‌ها» اغلب گزارش شدند. هیچ دو کارآزمایی‌ای داروهای مشابه را بررسی نکردند، بنابراین انواع مشابه داروها را با هم گروه‌بندی کردیم.

مشخص شد که ماکرولیدها/استرپتوگرامین‌ها از آنتی‌بیوتیک‌های پنی‌سیلینی موثرتر بودند (خطر نسبی (RR): 0.84؛ 95% CI؛ 0.73 تا 0.97). در 3 کارآزمایی شامل 419 نفر، 2 مورد از این مطالعات از ماکرولید خوراکی در برابر پنی‌سیلین داخل وریدی (intravenous; IV) استفاده کرده و نشان دادند که درمان‌های خوراکی می‌توانند موثرتر از روش‌های درمانی IV باشند (RR: 0.85؛ 95% CI؛ 0.73 تا 0.98).

سه مطالعه با مجموع 88 نفر که به مقایسه پنی‌سیلین با سفالوسپورین پرداختند، هیچ تفاوتی را در اثر درمان نشان ندادند (RR: 0.99؛ 95% CI؛ 0.68 تا 1.43).

شش کارآزمایی با 538 نفر نسل‌های مختلف سفالوسپورین را با هم مقایسه کرده و هیچ تفاوتی را در اثر درمان نشان ندادند (RR: 1.00؛ 95% CI؛ 0.94 تا 1.06).

ما فقط مطالعات تکی كوچكی را برای بررسی مدت زمان درمان آنتی‌بیوتیکی، تجويز عضلانی در برابر داخل وریدی، افزودن كورتیكواستروئید به درمان آنتی‌بیوتیکی در برابر آنتی‌بیوتیک به تنهایی، و ارتعاش درمانی پیدا كردیم، بنابراین شواهد كافی برای نتیجه‌گیری وجود نداشت. فقط دو مطالعه درمان سلولیت شدید را بررسی کرده و آنتی‌بیوتیک‌های مختلفی را برای مقایسه‌های‌شان انتخاب کردند، بنابراین نمی‌توانیم نتیجه‌گیری قطعی داشته باشیم.

یادداشت‌های ترجمه: 

این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.

Tools
Information
اشتراک گذاری