شیمی‌درمانی اضافی با دوکسوروبیسین، به‌طور جزئی پاسخ تومور را به درمان بهبود می‌بخشد، اما عوارض جانبی را بدون القای بهبودی در بقا، افزایش می‌دهد.

دوکسوروبیسین معمولا به عنوان شیمی‌درمانی تسکینی برای مبتلایان به سارکوم بافت نرم پیشرفته یا متاستاتیک (سرطان عضله/تاندون/چربی/عروق) استفاده می‌شود. این مرور انجام شد تا مشخص شود ترکیب دوکسوروبیسین با دیگر داروها موثرتر از دوکسوروبیسین به‌تنهایی است یا خیر. هشت مطالعه با هم در نظر گرفته شدند، که نشان دادند اگر شیمی‌درمانی ترکیبی استفاده شود: (1) جمع‌شدگی تومور نسبت به بیمارانی که فقط با دوکسوروبیسین درمان شدند، به‌طور جزئی بهتر بود؛ (2) نرخ بقای بیماران با هم تفاوتی نداشت؛ و (3) عوارض جانبی بدتر از بیماران تحت درمان با فقط دوکسوروبیسین بود.

نتیجه‌گیری‌های نویسندگان: 

در مقایسه با دوکسوروبیسین تک-دارویی، رژیم‌های شیمی‌درمانی ترکیبی ارزیابی‌شده، که در دوزهای معمول داده شوند، فقط افزایشی جزئی را در نرخ‌های پاسخ به درمان ایجاد می‌کنند، آن هم به بهای افزایش تاثیرات توکسیک و بدون هیچ بهبودی در بقای کلی.

خلاصه کامل را بخوانید...
پیشینه: 

بحث‌های قابل‌توجهی صورت می‌گیرد پیرامون اینکه مزایای شیمی‌درمانی ترکیبی مبتنی بر دوکسوروبیسین در مقایسه با دوکسوروبیسین تک‌-دارویی، بر افزایش تاثیرات توکسیک، ناراحتی و هزینه‌های بیشتر آن غلبه دارد یا خیر. تنوع قابل‌توجهی در عملکرد بالینی در درمان مبتلایان به سارکوم بافت نرم (soft tissue sarcoma; STS) پیشرفته موضعی یا متاستاتیک وجود دارد.

اهداف: 

تعیین این‌ که:
1) تاثیر مداخله، در صورت وجود، بر نرخ پاسخ‌دهی به درمان یا بقا، با استفاده از شیمی‌درمانی ترکیبی مبتنی بر دوکسوروبیسین در مقایسه با دوکسوروبیسین تک-دارویی، برای درمان بیماران مبتلا به STS پیشرفته موضعی یا متاستاتیک غیر-قابل درمان
2) این که شیمی‌درمانی ترکیبی در مقایسه با دوکسوروبیسین تک-دارویی، در این شرایط با افزایش عوارض جانبی همراه است یا خیر.

روش‌های جست‌وجو: 

ما CENTRAL (کتابخانه کاکرین، شماره 4، 2002)، MEDLINE (1966 تا اکتبر 2002)، CANCER LIT (1975 تا اکتبر 2002)، فهرست منابع، بانک اطلاعاتی کارآزمایی‌های بالینی Physician Data Query (PDQ) و مجموعه مقالات نشست سالانه انجمن انکولوژی بالینی آمریکا(ASCO) را جست‌وجو کردیم (1995 تا 2002).

معیارهای انتخاب: 

کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل شده‌ای (randomised controlled trials; RCTs) که به مقایسه شیمی‌درمانی با دوکسوروبیسین تک-دارویی و شیمی‌درمانی ترکیبی مبتنی بر دوکسوروبیسین، در بزرگسالان مبتلا به STS پیشرفته موضعی یا متاستاتیک نیازمند دریافت شیمی‌درمانی تسکینی پرداختند. چکیده‌ها و گزارش‌های کامل منتشر شده به زبان انگلیسی، واجد شرایط بودند.

گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها: 

داده‌ها توسط دو مرورگر، خلاصه و ارزیابی شدند. داده‌های مربوط به پاسخ به درمان و بقای بیماران، ادغام شدند. هیچ داده‌ای در مورد عوارض جانبی به دست نیامد.

نتایج اصلی: 

داده‌های 2281 شرکت‌کننده از هشت RCT، از گزارش‌های شیمی‌درمانی با دوکسوروبیسین تک-دارویی در برابر شیمی‌درمانی ترکیبی مبتنی بر دوکسوروبیسین در دسترس بود. متاآنالیز با استفاده از مدل اثر-ثابت، نرخ پاسخ‌دهی بالاتری را برای تومور به شیمی‌درمانی ترکیبی در مقایسه با شیمی‌درمانی تک-دارویی ثبت کرد (نسبت شانس (OR): 1.29؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 1.03 تا 1.60؛ p = 0.03)؛ اما OR از یک آنالیز تجمعی با استفاده از مدل اثر-تصادفی و همان داده‌ها، از لحاظ آماری معنی‌دار نبود (OR: 1.26؛ 95% CI؛ 0.96 تا 1.67؛ p = 0.10). هیچ تفاوت معناداری میان دو رژیم درمانی در نرخ تجمعی مورتالیتی یک‌-سال (OR: 0.87؛ 95% CI؛ 0.73 تا 1.05؛ p=0.14) یا نرخ مورتالیتی دو‌-سال مشاهده نشد (OR: 0.84؛ 95% CI؛ 0.67 تا 1.06؛ p=0.13) (N=2097). اگرچه ارائه گزارش از عوارض جانبی میان کارآزمایی‌ها محدود و متناقض بود (تجمیع داده‌ها را برای این پیامد غیر-ممکن می‌کرد)، در هشت مطالعه واجد شرایط، عوارض جانبی مانند تهوع/استفراغ و تاثیرات توکسیک خونی هم‌سو و سازگار با شیمی‌درمانی ترکیبی بدتر گزارش شد.

یادداشت‌های ترجمه: 

این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.

Tools
Information
اشتراک گذاری