نقش داروها در پیشگیری از بروز زخم‌های گوارشی ناشی از مصرف NSAID

نتایج این متاآنالیز نشان می‌دهد که تجویز میزوپروستول، مهارکننده‌های پمپ پروتون، و دوزهای دو-برابری آنتاگونیست‌های گیرنده H2 در کاهش خطر بروز زخم‌های معده و دئودنوم ناشی از مصرف داروهای غیر-استروئیدی ضد-التهابی (NSAID) موثر هستند. به نظر می‌رسد استفاده از NSAID+PPI مرسوم در بیماران پُر-خطر معادل با مصرف یک مهار کننده COX-2 به‌تنهایی باشد. موثرترین استراتژی در بیماران پُر-خطر مبتلا به مشکلات گوارشی، ترکیبی است از مهار کننده COX-2 و PPI.

نتیجه‌گیری‌های نویسندگان: 

تجویز میزوپروستول، PPIها و دوز دو-برابری H2RA در پیشگیری از بروز زخم‌های معده و دئودنوم مشاهده شده در آندوسکوپی ناشی از مصرف مزمن NSAID موثر هستند. دوزهای پائین‌تر میزوپروستول اثربخشی کمتری داشته و همچنان باعث وقوع اسهال در بیماران می‌شوند. در بیماران با خونریزی قبلی ناشی از مصرف NSAID، تجویز یک مهار کننده COX-2 به‌تنهایی معادل با ترکیب tNSAID+PPI است، اگرچه نرخ خونریزی مجدد با هر دو استراتژی هنوز نسبتا بالا گزارش می‌شود. به نظر می‌رسد استراتژی تجویز مهار کننده COX-2 به علاوه PPI بیشترین بی‌خطری را برای GI در بیماران پُر-خطر به همراه دارد.

خلاصه کامل را بخوانید...
پیشینه: 

داروهای غیر-استروئیدی ضد-التهابی (NSAIDs) عوامل دارویی مهمی در مدیریت بیماری‌های آرتروزی و التهابی هستند، و از جمله داروهایی به حساب می‎‌آیند که اغلب در آمریکای شمالی و اروپا تجویز می‌شوند. با این حال، شواهد زیادی وجود دارد که این عوامل را با بروز انواع مشکلات گوارشی (gastrointestinal; GI) مرتبط می‌کند.

اهداف: 

مرور اثربخشی مداخلات رایج در پیشگیری از بروز مشکلات GI فوقانی ناشی از مصرف NSAID.

روش‌های جست‌وجو: 

ما MEDLINE را از سال 1966 تا می 2009، Current Contents را از شش ماه پیش از می 2009، EMBASE را تا می 2009، و پایگاه ثبت کارآزمایی‌های کنترل شده کاکرین را از سال 1973 تا می 2009 جست‌وجو کردیم. خلاصه مقالات کنفرانس‌های اخیر مورد بررسی قرار گرفت و با کارشناسان متخصص و شرکت‌های دارویی تماس گرفته شد.

معیارهای انتخاب: 

کارآزمایی‌های بالینی تصادفی‌سازی و کنترل شده (randomized controlled clinical trials; RCTs) از آنالوگ‌های پروستاگلاندین (prostaglandin analogue; PA)، آنتاگونیست‌های گیرنده-H2؛ (H2-receptor antagonist; H2RA) یا مهار کننده‌های پمپ پروتون (proton pump inhibitor; PPI) به منظور پیشگیری از بروز مشکلات GI فوقانی ناشی از مصرف مزمن NSAID وارد شدند.

گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها: 

دو نویسنده به‌طور مستقل از هم داده‌های مربوط به ویژگی‌های جمعیت مورد مطالعه، طراحی مطالعه، کیفیت روش‌شناسی و تعداد شرکت‌کنندگان مبتلا به زخم در آندوسکوپی، عوارض زخم، نشانه‌های بیماری، خروج کلی از مطالعه، خروج به دلیل وقوع نشانه‌ها را استخراج کردند. داده‌های دو-حالتی با استفاده از RevMan 5.0 تجمیع شدند. ناهمگونی موجود با استفاده از تست chi square، و آماره I square مورد ارزیابی قرار گرفت.

نتایج اصلی: 

چهل و یک مطالعه معیارهای ورود را داشتند. همه دوزهای میزوپروستول (misoprostol) خطر بروز زخم‌های دیده شده را در آندوسکوپی به میزان قابل توجهی کاهش دادند. میزوپروستول با دوز 800 میکروگرم/روز برتر از دوز 400 میکروگرم/روز برای پیشگیری از بروز زخم‌های معده دیده شده در آندوسکوپی بود (به ترتیب، 0.17 :RR و 0.39 :RR؛ P = 0.0055). ارتباط دوز-پاسخ به درمان در بهبود زخم‌های دئودنوم دیده نشد. میزوپروستول در همه دوزها باعث وقوع اسهال در بیماران شد، اگرچه در 800 میکروگرم/روز به طور قابل توجهی بیشتر از 400 میکروگرم/روز بود (P=0.0012). میزوپروستول همچنین خطر عوارض بالینی زخم را کاهش داد.

دوزهای استاندارد H2RA در کاهش خطر زخم‌های دئودنوم دیده شده در آندوسکوپی موثر بودند (RR: 0.36؛ 95% CI؛ 0.18 تا 0.74)، اما روی زخم معده تاثیری را نشان ندادند (RR: 0.73؛ 95% CI؛ 0.50 تا 1.08). دو برابر شدن دوز H2RAs و PPI در کاهش خطر زخم‌های دئودنوم و معده دیده شده در آندوسکوپی موثر بودند (RR: 0.44؛ 95% CI؛ 0.26 تا 0.74، و RR: 0.40؛ 95% 0.32 تا 0.51؛ به ترتیب برای زخم معده)، و بهتر از میزوپروستول تحمل شدند.

یادداشت‌های ترجمه: 

این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.

Tools
Information
اشتراک گذاری