Leki przeciwdepresyjne drugiej generacji w leczeniu zimowej depresji

Sezonowe zaburzenia afektywne (depresja zimowa) to rodzaj depresji, która powtarza się jesienią i trwa aż do wiosny. Jest ona podobna do zwykłej depresji za wyjątkiem występującego zwykle znacznego zmęczenia i zwiększonego apetytu. Depresja zimowa występuje częściej w krajach, gdzie w okresie zimowym występuje mniejsza ekspozycja na światło dzienne. Jednym z filarów leczenia wszystkich depresji, w tym depresji zimowej, są leki przeciwdepresyjne drugiej generacji (SGAs), takie jak selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRIs) i inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRIs). Nie jest jasne, jak dobrze leki te działają w przypadku depresji zimowej oraz jakie są ich efekty gdy porówna się je między sobą lub z innymi rodzajami terapii, takimi jak leczenie światłem.

Znaleźliśmy trzy badania, w sumie 204 uczestników, które oceniały jeden lek SGA (fluoksetyna) w porównaniu z placebo lub terapią światłem. We did not find any trials on other SGAs. W jednym badaniu (68 uczestników) porównywano fluoksetynę z placebo. Fluoksetyna wydaje się działać lepiej niż placebo w leczeniu depresji zimowej, jednak nie możemy tego powiedzieć z całą pewnością, z powodu małej liczby osób biorących udział w badaniu. U podobnej liczby uczestników w obu grupach odnotowano efekty uboczne. Znaleźliśmy dwa badania (w sumie 136 uczestników), w których porównywano fluoksetynę z terapią światłem. Kiedy połączyliśmy wyniki tych badań okazało się, że nie było żadnych różnic pomiędzy grupami: u około 66 uczestników ze 100 wystąpiła poprawa zarówno w grupie fluoksetyny, jak i w grupie terapii światłem. Nie jesteśmy pewni, czy otrzymany wynik jest poprawny, ponieważ badania obejmowały małą liczbę uczestników, miały pewne braki metodologiczne, jak również odznaczały się dużym odsetkiem rezygnacji z udziału w badaniu (wielu uczestników nie ukończyło badania).

Podobna liczba uczestników doświadczała skutków ubocznych zarówno w grupie fluoksetyny, jak i w grupie terapii światłem. Znaleźliśmy trzy dodatkowe badania, które dostarczyły informacji na temat skutków ubocznych innych leków SGAs (fluoksetyna, escitalopram, duloksetyna i reboksetyna), jednak nie możliwe było bezpośrednie porównanie leków. Można powiedzieć, że około od 15% do 27% uczestników musiało wcześniej zakończyć udział w badanu z powodu skutków ubocznych. Najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi były: nudności, biegunka, zaburzenia snu, obniżenie libido, suchość w ustach i pobudzenie. Nie mogliśmy porównać odsetka występujących działań niepożądanych u osób przyjmujących leki SGAa w porównaniu z placebo, co oznacza, że ​​nasza pewność odnosząca się do informacji na temat skutków ubocznych jest ograniczona.

Uwagi do tłumaczenia: 

Tłumaczenie: Joanna Zając Redakcja: Magdalena Koperny

Tools
Information
Share/Save