بیماری منییر (Ménière's disease) یک اختلال در گوش داخلی است که منجر به فرم چرخشی سرگیجه (vertigo)، از دست دادن شنوایی و صدای زنگ در گوش (وزوز گوش (tinnitus)) شده، و میتواند ناتوانکننده باشد. علت بیماری منییر ناشناخته است. در منابع علمی پزشکی، از یک دوره درمانی که شامل تزریق استروئید از طریق پرده گوش و به گوش میانی برای کاهش فراوانی و شدت این نشانههاست، حمایتهایی شده است.
ما به دنبال مطالعاتی بودیم که تزریق استروئید را در گوش با دارونما (placebo) در بیماران مبتلا به بیماری یا سندرم منییر مقایسه کردند. فقط یک مطالعه معیارهای ورود از پیش تعیینشده را برای این مرور داشت. این مطالعه، مزیت این درمان را برای بیماران مبتلا به بیماری منییر نشان داد؛ در 24 ماه، بیماران گروه درمان، دورههای بسیار کمتری را از سرگیجه گزارش کردند. نتایج این مرور دلگرمکننده است، بااینحال، از آنجایی که صرفا براساس نتایج یک مطالعه واحد است، انجام تحقیقات بیشتری مورد نیاز است.
مطالعه چکیده کامل
بیماری منییر (Ménière's disease) اختلالی است که با کاهش شنوایی، وزوز گوش و سرگیجه ناتوانکننده مشخص میشود. استفاده از استروئیدهای داخل تیمپان برای کاهش شدت این نشانهها، محبوبیت زیادی پیدا کرده است.
اهداف
ارزیابی اثربخشی استروئیدهای داخل تیمپان بر فراوانی و شدت حملات سرگیجه، بر نشانههای مزمن مانند وزوز گوش، عدم تعادل و کاهش شنوایی، و بر پیشرفت این نشانهها در بیماران مبتلا به بیماری یا سندرم منییر قطعی، همانطور که توسط کمیته AAO-HNS تعریف شد.
روشهای جستوجو
پایگاه ثبت کارآزماییهای گروه اختلالات گوش و حلق و بینی (ENT) در کاکرین، پایگاه مرکزی ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین (CENTRAL)؛ PubMed؛ EMBASE؛ CINAHL؛ Web of Science؛ BIOSIS Previews؛ Cambridge Scientific Abstracts؛ ICTRP و منابع دیگر را برای یافتن کارآزماییهای منتشرشده و منتشرنشده جستوجو کردیم. تاریخ آخرین جستوجو 13 ژانویه 2011 بود.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده از تزریق دگزامتازون داخل تیمپان در مقایسه با دارونما (placebo) در بیماران مبتلا به بیماری منییر.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده بهطور مستقل از هم، خطر سوگیری (risk of bias) کارآزمایی را ارزیابی کرده و دادهها را استخراج کردند. در صورت امکان، برای کسب اطلاعات بیشتر با نویسندگان مطالعه تماس گرفتیم.
نتایج اصلی
یک کارآزمایی واحد شامل 22 بیمار، با خطر پائین سوگیری وارد مطالعه شد. این کارآزمایی نشان داد که پساز 24 ماه، استفاده از دگزامتازون داخل تیمپان در مقایسه با دارونما، بهبودی معنیداری را از نظر آماری در سرگیجه نشان داد که با بهبودی مربوطه در سطح عملکردی (90% در مقابل 42%)، کلاس (82% در مقابل 57%)، تغییر در نمرات Dizziness Handicap Inventory (60.4 در مقابل 41.3) و میانگین بهبودی ذهنی در سرگیجه (90% در مقابل 57%) تعریف شد. رژیم درمانی شرحدادهشده توسط نویسندگان شامل تزریق روزانه محلول دگزامتازون با دوز 4 میلیگرم در میلیلیتر به مدت پنج روز متوالی بود. این نتایج از نظر بالینی، قابل توجه بودند. وقوع عوارض جانبی نیز گزارش نشد.
نتیجهگیریهای نویسندگان
نتایج یک کارآزمایی واحد، شواهد محدودی را برای حمایت از اثربخشی استروئیدهای داخل تیمپان در بیماران مبتلا به بیماری منییر ارائه میدهد. این کارآزمایی، بهبودی آماری و بالینی قابل توجهی را در فراوانی و شدت سرگیجه نشان داد که 24 ماه پساز تجویز درمان اندازهگیری شد. لازم به ذکر است که چند جنبه از مطالعه وجود داشت که ما نتوانستیم آنها را با نویسندگان مطالعه روشن کنیم.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
