بیماران مبتلا به COPD (آمفیزم و برونشیت مزمن) در مقایسه با جمعیت عمومی، بیشتر احتمال دارد که دچار اختلالات اضطرابی شوند. این نشانهها تاثیر منفی بر جنبههای مختلف زندگی روزمره میگذارند. داروها بهطور گستردهای برای درمان این نشانهها استفاده میشوند، اما شواهد کمی برای حمایت از این اقدام وجود دارد. این مرور سیستماتیک متشکل از چهار مطالعه (در مجموع 40 شرکتکننده) شواهد کافی را مبنی بر سودمندی هیچیک از سه دسته دارویی موجود در این مرور نیافت. شواهد قابل توجهی برای بررسی مداخلات دارویی در درمان اختلالات اضطرابی در بیماران مبتلا به COPD وجود ندارد. ما توصیه میکنیم که برای تعیین بهترین روش درمان اضطراب در این جمعیت، تحقیقات جدیدی انجام شوند. این پژوهش جدید باید از طراحی روششناسی خوبی برخوردار باشد، تعداد کافی از بیماران را بررسی کند و طول دوره پیگری معناداری داشته باشد.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
بیماری مزمن انسدادی ریه (COPD) با التهاب مجاری هوایی و تخریب بافت ریوی، همراه با نسبت FEV1/FVC (حجم بازدمی اجباری در یک ثانیه/ظرفیت حیاتی اجباری) <0.70 پساز مصرف برونکودیلاتور مشخص میشود. شواهد نشان میدهد که شیوع اختلالات اضطرابی در بیماران مبتلا به بیماری مزمن انسدادی ریه (COPD) در مقایسه با جمعیت عمومی و افراد مبتلا به بسیاری از بیماریهای مزمن دیگر، افزایش یافته است. اضطراب در افراد مبتلا به COPD باعث افزایش ناتوانی و اختلال در وضعیت عملکردی میشود و در نتیجه سطح کیفیت زندگی را بهطور کلی کاهش میدهد. به همین دلیل، مداخلات دارویی برای درمان اختلالات اضطرابی در بیماران مبتلا به COPD معمولا استفاده میشود.
اهداف
ارزیابی تاثیر مداخلات دارویی بر اختلالات اضطرابی در افراد مبتلا به COPD، از نظر بهبود نشانههای اضطراب، کیفیت زندگی، تحمل ورزش، کاهش در طول مدت بستری در بیمارستان و FEV1. ما همچنین عوارض جانبی داروها را ارزیابی کردیم.
روشهای جستوجو
دو پایگاه ثبت تخصصی گروه مروری در کاکرین (تا 1 جون 2011) برای شناسایی کارآزماییهای مناسب جستوجو شدند. جستوجوهای تکمیلی در PsycINFO و پایگاه مرکزی ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین (CENTRAL) نیز انجام شدند. هیچ محدودیتی را از نظر زبان نگارش مقاله اعمال نکردیم.
معیارهای انتخاب
ما تمام کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده (randomised controlled trials; RCTs)، کارآزماییهای خوشهای-تصادفیسازیشده (cluster-randomised) و کارآزماییهای متقاطع (cross-over) مربوط به مداخلات دارویی را برای بیماران (سن > 40 سال) مبتلا به COPD و اختلالات اضطرابی همزمان (که توسط معیارهای تشخیصی شناختهشده یا یک مقیاس اندازهگیری معتبر تائید شده بودند)، برای این مرور در نظر گرفتیم.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نفر از سه نویسنده مرور، هر مقاله را بهصورت جداگانه ارزیابی کرده و دادهها را استخراج کردند. هرگونه اختلافنظر، در صورت لزوم از طریق گفتوگو با شخص ثالث حلوفصل شد. برای بهدست آوردن دادههای ازدسترفته/خام با محققین کارآزمایی تماس گرفته شد. متاآنالیزهای پیامدهای پیوسته (continuous outcomes) با استفاده از مدل اثر-تصادفی انجام شدند.
نتایج اصلی
چهار مطالعه تمام معیارهای ورود را داشتند (با مجموع 40 شرکتکننده). سه زیرگروه از داروهای ضداضطراب شامل مهارکنندههای انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs)، داروهای ضدافسردگی سهحلقهای (TCAs) و آزاپیرونها استفاده شدند. اگرچه دو مطالعه از SSRIها بهعنوان مداخله استفاده کردند (در مجموع 21 شرکتکننده)، ما نتوانستیم پیامدهای اضطراب را متاآنالیز کنیم، زیرا یک مطالعه انحراف معیار (standard deviation; SD) صفر برای گروه کنترل داشت. مطالعات واردشده کیفیت نسبتا ضعیفی داشتند، از جمله حجمنمونه کوچک و دورههای پیگیری کوتاهمدت. با توجه به تعداد کم مطالعات واردشده، ما قادر به متاآنالیز (meta-analysis) تمام زیرگروههای دارویی نبودیم.
نتیجهگیریهای نویسندگان
با توجه به کیفیت نامطلوب کارآزماییها و نتایج غیرمعنیدار از نظر آماری، نتیجهگیری برای درمان امکانپذیر نیست. این مرور، کمبود دادهها را در این زمینه برجسته میکند. به همین دلیل، نیاز به انجام کارآزماییهای تحقیقاتی علمی دقیقی برای ارزیابی نقش مداخلات دارویی در درمان اختلالات اضطرابی در بیماران مبتلا به COPD، با استفاده از حجمنمونه بهاندازه کافی بزرگ که اهمیت بالینی معناداری را نشان دهد، وجود دارد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.




