عوامل مختلفی برای بررسی تاثیراتشان در محافظت از سلولهای عصبی که در بیماری پارکینسون (Parkinson's disease; PD) از بین میروند، بررسی شدهاند. این عوامل اغلب داروهای محافظتکننده عصبی (neuroprotective) یا اصلاحکننده بیماری نامیده میشوند. آنها میتوانند با پیشگیری از شروع خود بیماری (به نام پیشگیری اولیه) یا با متوقف کردن پیشرفت PD پساز ایجاد آن (به نام پیشگیری ثانویه) عمل کنند. تصور میشود التهاب در سیستم عصبی یکی از مکانیسمهای احتمالی مرگ سلولهای عصبی در PD باشد، که این امر محققان را بر آن داشت تا پتانسیل داروهای ضدالتهابی را در این بیماری بررسی کنند. هدف مرور حاضر، بررسی تاثیرات داروهای ضدالتهابی بر پیشگیری از شروع PD و همچنین بر نشانهها و پیشرفت بیماری در افرادی بود که از قبل به PD مبتلا بودهاند.
برای بررسی اینکه مصرف داروی ضدالتهابی خطر ابتلا به PD را در جمعیت عمومی کاهش میدهد یا خیر، از مطالعات اپیدمیولوژیکی یا مشاهدهای استفاده شد. ما چهارده مطالعه را شناسایی کردیم. محققان هم داروهای ضدالتهابی آسپرین و هم غیر از آسپرین و همچنین داروی ایبوپروفن را بهصورت جداگانه بررسی کردند. نتایج حاصل از مطالعات واردشده را ترکیب کردیم. در مجموع، هیچ فایدهای در مصرف آسپرین مشاهده نشد، اما کاهش اندکی در خطر ابتلا به PD در افرادی مشاهده شد که داروهای ضدالتهابی غیر از آسپرین مصرف کردند. ایبوپروفن در چهار مورد از مطالعات واردشده بهصورت جداگانه بررسی شد. هنگام مصرف این دارو، مزایای بیشتری مشاهده شد.
از کارآزماییهای بالینی برای بررسی این موضوع استفاده شد که مصرف داروی ضدالتهابی در زمانی که فرد از قبل به PD مبتلا است، نشانهها را کاهش میدهد یا پیشرفت بیماری را کُند میکند یا خیر. ما هیچ کارآزماییها را از جستوجوی گسترده نیافتیم. از آنجایی که هیچ کارآزمایی بالینی یافت نشد، کمبود اطلاعات در مورد هرگونه عوارض جانبی ناشی از مصرف داروهای ضدالتهابی در افراد مبتلا به PD نیز وجود دارد.
به نظر میرسد داروهای ضدالتهابی غیر از آسپرین، بهویژه ایبوپروفن، خطر ابتلا به PD را کاهش میدهند. بااینحال، انجام تحقیقات بیشتری لازم است تا مشخص شود کدام داروها بهطور جداگانه بهترین عملکرد را دارند، چه دوزی باید مصرف شود و با چه مدت زمانی، در چه کسانی (افراد در معرض خطر بالای ابتلا به PD یا جمعیت عمومی)، پیشاز آنکه بتوان توصیهای را در مورد استفاده از آنها در پیشگیری از شروع PD ارائه داد. این مطالعات همچنین به شناسایی داروهای احتمالی برای بررسی بیشتر در کارآزماییها اولیه ایمنی در افرادی که از قبل به PD مبتلا هستند، کمک خواهد کرد تا مشخص شود که این داروها میتوانند بهطور بالقوه پیشرفت بیماری را متوقف کنند یا علائم را بهبود بخشند یا خیر.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
التهاب عصبی ممکن است نقش کلیدی در تخریب عصبی مرتبط با بیماری پارکینسون (PD) داشته باشد. داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAIDs) ممکن است در پیشگیری اولیه و ثانویه از ابتلا به PD مفید باشند.
اهداف
1) آیا NSAIDها از ابتلا به PD پیشگیری میکنند؟
2) آیا NSAIDها در بیماری PD محافظت عصبی ایجاد میکنند - آیا پساز ابتلا به بیماری PD، پیشرفت بیماری را کُند میکنند؟
3) عوارض جانبی مصرف NSAIDها در PD چیست؟
روشهای جستوجو
بانکهای اطلاعاتی الکترونیکی، از جمله پایگاههای ثبت کارآزمایی، بههمراه جستوجوی دستی در مجموعه مقالات کنفرانسها و جستوجوی استنادهای مقالات کلیدی، بررسی شدند. تمام جستوجوها در ماه مه 2011 بهروزرسانی شدند. در صورت لزوم با نویسندگان تماس گرفتیم تا اطلاعات بیشتری را ارائه دهند.
معیارهای انتخاب
برای بررسی پیشگیری اولیه، کارآزماییهای پیشگیری اولیه و مطالعات مشاهدهای (مطالعات کوهورت و مورد-شاهدی) بررسی شدند. شرکتکنندگان هنگام ارزیابی میزان مصرف NSAIDها، فاقد PD بودند. برای بررسی پیشگیری ثانویه، به دنبال کارآزماییهای بالینی در بیمارانی با تعریف مشخص از PD بودیم. دو نویسنده بهطور مستقل از هم با استفاده از معیارهای از پیش تعیینشده، مطالعات را برای ورود انتخاب کردند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده بهطور مستقل از هم، دادهها را از مقالات منبع استخراج کرده و کیفیت روششناسی (methodology) آنها را ارزیابی کردند. هیچ مطالعهای معیارهای ورود را برای بررسی پیشگیری ثانویه نداشت. برای بررسی پیشگیری اولیه، فقط مطالعات مشاهدهای شناسایی شدند. ما دادهها را در صورت لزوم با استفاده از روش واریانس معکوس (inverse variance) ترکیب کردیم. کیفیت روششناسی مطالعات را با استفاده از مقیاسهای نیوکاسل اوتاوا (Newcastle Ottawa Scales) و با بررسی دوره مواجهه پیشاز شروع PD (یا تاریخ شاخص در گروه کنترل) ارزیابی کردیم.
نتایج اصلی
چهارده مطالعه مشاهدهای معیارهای ورود را به بررسی پیشگیری اولیه داشتند (پنج مطالعه کوهورت، نه مطالعه مورد-شاهدی). مصرف هرگونه NSAID یا آسپرین هیچ تاثیری بر خطر ابتلا به PD نداشت. مصرف NSAIDها غیر از آسپرین، خطر ابتلا به PD را تا 13% کاهش داد (برآورد اثرگذاری (effect estimate): 0.87 (95% CI؛ 0.73 تا 1.04 - مدل اثرات تصادفی (random-effects model))، اما این کاهش از نظر آماری معنیدار نبود. ما نتایج مشابهی را از قویترین مطالعات یافتیم. ایبوپروفن بهتنهایی در چهار مطالعه بررسی شد و با کاهش 27% در خطر همراه بود (برآورد اثرگذاری: 0.73، 95% CI؛ 0.63 تا 0.85). کمبود اطلاعات در مورد عوارض جانبی به چشم میخورد.
نتیجهگیریهای نویسندگان
در حال حاضر هیچ شواهدی برای استفاده از NSAIDها در پیشگیری ثانویه از PD وجود ندارد. NSAIDهای غیر از آسپرین، بهویژه ایبوپروفن، ممکن است خطر ابتلا به PD را کاهش دهند. بااینحال، اطلاعات کمی در مورد تاثیرات دیگر داروهای مجزا وجود دارد و در حال حاضر هیچ توصیهای را در مورد استفاده از آنها در پیشگیری اولیه نمیتوان ارائه داد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
