این خلاصه از یک مرور کاکرین، آنچه را که ما از پژوهش‌های مربوط به تاثیر پگلوتیکاز (pegloticase) بر نقرس مزمن (chronic gout) می‌دانیم، ارائه می‌دهد. یک مطالعه در این مرور وارد شد که دوزهای مختلف پگلوتیکاز را بررسی کرد. این مرور نشان می‌دهد که:
- مشخص نیست پگلوتیکاز می‌تواند درد و عملکرد افراد مبتلا به نقرس مزمن را بهبود بخشد یا خیر.
اگرچه صرف‌نظر از دوز مصرفی پگلوتیکاز، تفاوتی در میزان بهبودی مشاهده نشد، اسید اوریک در دوز 8 میلی‌گرم هر 2 هفته یک‌بار، بیماری را به‌شکل بهتری کنترل شد. در بیمارانی که به داروهای دیگر پاسخ ندادند، 90% از بیماران با این دوز، سطح اسید اوریک پائین‌تر از حد طبیعی داشتند.
اغلب اطلاعات دقیقی در مورد عوارض جانبی و حوادث نامطلوب در اختیار نداریم. این امر به‌‌ویژه در مورد عوارض جانبی نادر ولی جدی، صادق است. عوارض جانبی احتمالی پگلوتیکاز عبارتند از سنگ کلیه، درد مفاصل و کم‌خونی.
نقرس چیست، و پگلوتیکاز چگونه عمل می‌کند؟
نقرس یک التهاب ناگهانی و بسیار دردناک مفاصل است (آرتریت (arthritis)) که معمولا انگشت شست پا را درگیر می‌کند. به‌دلیل افزایش سطح اسید اوریک در خون و سپس در مفاصل، کریستال‌های اورات روی مفصل تشکیل می‌شوند و حرکت دادن انگشت پا یا حتی لمس آن را دردناک می‌کنند. حمله ناگهانی نقرس گاهی می‌تواند سال‌ها بعد منجر به نقرس مزمن شود که مفاصل کوچک و بزرگ دست‌ها و پاها را درگیر می‌کند.
پگلوتیکاز به‌گونه‌ای طراحی شده است که با تبدیل کریستال‌های اورات به ماده‌ای که روی مفاصل رسوب نکند، عمل می‌کند. این دارو همچنین ممکن است بدن را قادر سازد تا کریستال‌های اورات را که قبلا روی مفصل تجمع یافته‌اند، مدیریت و برطرف کند. پگلوتیکاز یک داروی جدید نقرس است که هم‌چنان در حال توسعه و ارزیابی است. این یعنی، داروی مذکور در حال حاضر در دسترس نیست، چون هنوز در مرحله آزمایش قرار دارد.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
پگلوتیکاز (pegloticase) یک گزینه درمانی جدید و بالقوه برای بیماران مبتلا به نقرس مزمن (chronic gout) است که قادر به تحمل دیگر درمان‌های کاهش‌دهنده سطح اورات سرم نیستند.
اهداف
ارزیابی بی‌خطر بودن (عوارض جانبی، مرگ‌ومیر) و اثربخشی (درد، عملکرد، فراوانی حملات، کیفیت زندگی، سطح اسید اوریک، آسیب‌های دیده‌شده در رادیوگرافی) پگلوتیکاز در دوزهای مختلف یا در مقایسه با دارونما (placebo) یا دیگر مداخلات برای درمان هیپراوریسمی (hyperuricemia) در بیماران مبتلا به نقرس مزمن.
روش‌های جست‌وجو
شش بانک اطلاعاتی را جست‌وجو کردیم: پایگاه مرکزی ثبت کارآزمایی‌های کنترل‌شده کاکرین (CENTRAL)، از طریق کتابخانه کاکرین، OVID MEDLINE؛ CINAHL (از طریق EBSCOHost)؛ OVID SPORTdiscus؛ EMBASE و Science Citation Index (Web of Science).
معیارهای انتخاب
تمام کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده (randomised controlled trials; RCTs) یا کارآزمایی‌های بالینی کنترل‌شده و منتشرشده که دوزهای مختلف پگلوتیکاز را به‌تنهایی، یا پگلوتیکاز را به‌تنهایی یا در ترکیب با دیگر داروهای کاهش‌دهنده سطح اورات سرم یا داروهای ضدالتهابی با دارونما (placebo) به‌تنهایی یا دارونما در ترکیب با این داروها، در بیماران مبتلا به نقرس مقایسه کردند.
گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها
دو نویسنده مرور (AA؛ JS) به‌طور مستقل از هم داده‌ها را از کارآزمایی‌های واردشده، از جمله ویژگی‌های کارآزمایی و جمعیت، پیامدهای اولیه و ثانویه استخراج کردند. برای پیامدهای دوحالتی (dichotomous outcomes) و پیوسته (continuous outcomes)، به‌ترتیب خطر نسبی (RR) و تفاوت میانگین (MD) را با 95% فواصل اطمینان محاسبه کردیم. پیامدهای اصلی عبارت بودند از: (الف) اثربخشی: فراوانی حملات نقرس و تغییر در سطح اسید اوریک سرم؛ و (ب) بی‌خطری: عوارض جانبی، عوارض جانبی جدی، انصراف از ادامه درمان و مرگ‌ومیر. پیامدهای ثانویه/خفیف عبارت بودند از درد، ارزیابی کلی بیمار/پزشک، بار (burden) توفوس (tophus)، کیفیت زندگی مرتبط با سلامت، عملکرد و پیشرفت بیماری در تصاویر رادیوگرافی.
نتایج اصلی
فقط یک RCT فاز II، برچسب-باز (open-label)، (n=41) با معیارهای انتخاب مطابقت داشت که دوزهای مختلف پگلوتیکاز را بدون مقایسه با دارونما یا درمان دیگر بررسی کرد. بیماران به‌صورت تصادفی‌سازی‌شده به‌مدت 12 تا 14 هفته، یکی از چهار دوز پگلوتیکاز - 4 میلی‌گرم هر 2 هفته، 8 میلی‌گرم هر 2 هفته، 8 میلی‌گرم هر 4 هفته و 12 میلی‌گرم هر 4 هفته - را دریافت کردند. درصد پاسخ‌دهندگان (اسید اوریک کمتر از 6 میلی‌گرم/دسی‌لیتر، در 80% از زمان مطالعه یا بیشتر) در این چهار گروه دوز به‌ترتیب 56%؛ 88%؛ 52% و 62% گزارش شد. درصد زمان بدون هیپراوریسمی (اسید اوریک کمتر از 6 میلی‌گرم/دسی‌لیتر) به‌ترتیب 78%؛ 92%؛ 76% و 76% بود. هیچ تفاوتی میان دوزها مشاهده نشد. شایع‌ترین عوارض جانبی (در 10% از بیماران یا تعداد بیشتر) شامل سنگ کلیه، درد مفاصل، کم‌خونی، تنگی نفس، سردرد، اسپاسم عضلانی، تهوع و تب بودند. %89 از بیماران در طول مطالعه، یک یا چند مورد حمله نقرس را گزارش کردند. درد، وضعیت کلی بیمار/پزشک، عملکرد، کیفیت زندگی، اندازه/پسرفت توفوس و پیشرفت بیماری در تصاویر رادیوگرافی در این مطالعه گزارش نشدند.
.
نتیجه‌گیری‌های نویسندگان
هیچ RCT از نوع دوسو کور (double-blind) و کنترل‌شده با دارونما در مورد پگلوتیکاز منتشر نشده است. برای ارزیابی خطرات/مزایای پگلوتیکاز در بیماران مبتلا به نقرس مزمن، شواهد بیشتری مورد نیاز است.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی می‌کند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمه‌های نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
