اسکیزوفرنی یک بیماری جدی و مزمن است که در آن، نشانههای روانپریشی برجسته هستند. نشانههای روانپریشی اغلب با دارو مدیریت میشوند. همه افراد مبتلا به اسکیزوفرنی به درمان با داروهای ضدروانپریشی پاسخ خوبی نمیدهند و سولپیراید (sulpiride) اغلب بهعنوان یک داروی کمکی برای افزایش اثربخشی داروی دیگر تجویز میشود. چندین کارآزمایی بالینی تاثیرات استفاده کمکی از سولپیراید را برای مدیریت بالینی اسکیزوفرنی گزارش کردند. ما چهار کارآزمایی کوچک را وارد کردیم که سولپیراید را بههمراه کلوزاپین (clozapine) با کلوزاپین بهتنهایی برای افراد بسیار بیمار مقایسه کردند. شواهد حاصل از مرور حاضر نشان میدهد که مصرف کوتاهمدت سولپیراید بههمراه کلوزاپین در ایجاد بهبودی بالینی در برخی افراد، احتمالا موثرتر از مصرف کلوزاپین بهتنهایی است. بااینحال، شواهد ضعیف بوده و مستعد سوگیری (bias) قابل توجهی هستند. این موضوع، زمینه خوبی برای انجام تحقیقات بیشتر است.
مطالعه چکیده کامل
سولپیراید (sulpiride) ممکن است در ترکیب با دیگر داروهای آنتیسایکوتیک به امید افزایش اثربخشی - بهویژه برای کسانی که اسکیزوفرنی آنها در برابر درمان مقاوم بوده است - تجویز شود.
اهداف
ارزیابی تاثیرات استفاده کمکی از سولپیراید در مقابل تکدرمانی (monotherapy) آن برای افراد مبتلا به اسکیزوفرنی.
روشهای جستوجو
پایگاه ثبت کارآزماییهای گروه اسکیزوفرنی در کاکرین (جولای 2009) را جستوجو کردیم، که براساس جستوجوهای منظم در CINAHL؛ EMBASE؛ MEDLINE؛ و PsycINFO است.
معیارهای انتخاب
تمام کارآزماییهای بالینی تصادفیسازیشده (randomised clinical trials; RCTs) مرتبط با موضوع.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دادهها را جداگانه استخراج کردیم. برای دادههای دوحالتی (dichotomous data)، نسبت خطر (relative risk; RR) و 95% فواصل اطمینان (CI) آنها را براساس مدل اثرات ثابت (fixed-effects model) بهدست آوردیم. برای دادههای پیوسته (continuous data)، تفاوت میانگین وزندهیشده (weighted mean differences; WMD) را بازهم براساس یک مدل اثر ثابت محاسبه کردیم.
نتایج اصلی
ما سه کارآزمایی کوتاهمدت و یک کارآزمایی بلندمدت (N=221) را وارد کردیم. همه شرکتکنندگان مبتلا به اسکیزوفرنی بودند که در برابر درمان مقاوم بوده یا نشانههای منفی قابل توجهی داشتند. تمام مطالعاتی که سولپیراید را بههمراه کلوزاپین (clozapine) با کلوزاپین (+/- دارونما (placebo)) مقایسه کردند، کوچک و در معرض خطر سوگیری (risk of bias) بودند.
دادههای کوتاهمدت برای «فقدان پاسخ بالینی قابل توجه» در وضعیت عمومی، بهنفع استفاده کمکی از سولپیراید در کنار کلوزاپین در مقایسه با کلوزاپین بهتنهایی بود (n = 193؛ 3 RCT؛ RR: 0.58؛ 95% CI؛ 0.3 تا 1.09).
افرادی که به گروه درمان با سولپیراید بههمراه کلوزاپین اختصاص یافتند، اختلالات حرکتی بیشتر (n = 70؛ 1 RCT؛ RR: 48.24؛ 95% CI؛ 3.05 تا 762.56) و افزایش پرولاکتین سرم (دادههای دارای چولگی (skewed data)، 1 RCT) را نشان دادند، اما بروز کمتر ترشح بیشازحد بزاق (n = 162؛ 3 RCT؛ RR: 0.49؛ 95% CI؛ 0.29 تا 0.83) و افزایش وزن کمتر (n = 64؛ 1 RCT؛ RR: 0.30؛ 95% CI؛ 0.09 تا 0.99) را داشتند. استفاده کمکی از سولپیراید در کنار کلوزاپین باعث کاهش اشتها (n=70؛ 1 RCT؛ RR: 0.09؛ 95% CI؛ 0.01 تا 0.70؛ NNT: 4؛ 95% CI؛ 4 تا 12؛ Z=2.31؛ P=0.02) و دیستانسیون کمتر شکم (n=70؛ 1 RCT؛ RR: 0.10؛ 95% CI؛ 0.01 تا 0.78؛ NNT: 5؛ 95% CI؛ 4 تا 19، Z=2.20؛ P=0.03) نیز شد.
دادههای بلندمدت هیچ تفاوت معنیداری را در وضعیت عمومی (n=70؛ 1 RCT؛ RR: 0.67؛ 95% CI؛ 0.42 تا 1.08) و عود بیماری (n=70؛ 1 RCT؛ RR: 0.85؛ 95% CI؛ 0.5 تا 1.3) نشان ندادند.
نتیجهگیریهای نویسندگان
سولپیراید بههمراه کلوزاپین احتمالا موثرتر از کلوزاپین بهتنهایی در ایجاد بهبودی بالینی در برخی از افرادی است که بیماری آنها به دیگر داروهای آنتیسایکوتیک از جمله کلوزاپین مقاوم است. بااینحال، دادههای بسیار قویتری مورد نیاز است.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
