پیشنهاد شده که مشکلات مرتبط با ASD ممکن است تاحدی با کمبود اسیدهای چرب امگا-3 توضیح داده شوند و مصرف مکمل این اسیدهای چرب ضروری منجر به بهبودی در نشانه‌های بیماری شوند. هدف این مرور، ارزیابی شواهد مربوط به اثربخشی مصرف مکمل امگا-3 بر ویژگی‌های اصلی ASD و نشانه‌های مرتبط با آن بود. ما فقط دو کارآزمایی تصادفی‌سازی و کنترل‌شده کوچک را شناسایی کردیم که اسیدهای چرب امگا-3 را برای درمان ASD ارزیابی کردند. شواهد کافی وجود ندارد که نشان دهد مکمل اسیدهای چرب امگا-3 یک درمان موثر برای ASD است. بااین‌حال، پیش‌از ارائه توصیه‌های قطعی در مورد این درمان، انجام کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده بزرگ با کیفیت بالا مورد نیاز است.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
پیشنهاد شده که اختلالات مرتبط با اختلالات طیف اوتیسم (ASD) ممکن است تاحدی با کمبود اسیدهای چرب امگا-3 توضیح داده شوند و مصرف مکمل این اسیدهای چرب ضروری ممکن است منجر به بهبودی در نشانه‌ها شود.
اهداف
مرور اثربخشی مصرف اسیدهای چرب امگا-3 در بهبود ویژگی‌های اصلی ASD (به‌عنوان مثال، تعامل اجتماعی، ارتباطات و رفتارهای کلیشه‌ای) و نشانه‌های مرتبط.
روش‌های جست‌وجو
ما بانک‌های اطلاعاتی زیر را در تاریخ 2 جون 2010 جست‌وجو کردیم: CENTRAL (2010، شماره 2)، MEDLINE (1950 تا هفته 3 می 2010)، EMBASE (1980 تا هفته 21 سال 2010)، PsycINFO (1806 تا کنون)، BIOSIS (1985 تا کنون)، CINAHL (1982 تا کنون)، Science Citation Index (1970 تا کنون)، Social Science Citation Index (1970 تا کنون)، metaRegister of Controlled Trials (20 نوامبر 2008) و ClinicalTrials.gov (10 دسامبر 2010). Dissertation Abstracts International در 10 دسامبر 2008 جست‌وجو شد، اما در سال 2010 دیگر برای نویسندگان یا پایگاه تحریریه در دسترس نبود.
معیارهای انتخاب
همه کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده در مورد مصرف مکمل‌های اسیدهای چرب امگا-3 در مقایسه با دارونما (placebo) در افراد مبتلا به ASD.
گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها
سه نویسنده مرور به‌طور مستقل از هم مطالعات را انتخاب کرده، خطر سوگیری (risk of bias) آنها را بررسی کرده، و داده‌های مرتبط را استخراج کردند. ما متاآنالیز مطالعات واردشده را برای سه پیامد اولیه (تعامل اجتماعی، ارتباط و رفتارهای کلیشه‌ای) و یک پیامد ثانویه (بیش‌فعالی) انجام دادیم.
نتایج اصلی
دو کارآزمایی را با مجموع 37 کودک مبتلا به ASD وارد کردیم که به‌صورت تصادفی در گروه‌هایی که مکمل اسیدهای چرب امگا-3 یا دارونما را دریافت کردند، قرار گرفتند. ما شش کارآزمایی را حذف کردیم زیرا کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌نشده و کنترل‌شده بودند، یا گروه کنترل نداشتند، یا گروه کنترل، دارونما دریافت نکردند. در مجموع، هیچ شواهدی مبنی بر تاثیر مکمل‌های امگا-3 بر تعامل اجتماعی (تفاوت میانگین (MD): 0.82؛ 95% فاصله اطمینان (CI)؛2.84- تا 4.48، I 2 = 0%)، ارتباط (MD: 0.62؛ 95% CI؛ 0.89- تا 2.14، I 2 = 0%)، رفتارهای کلیشه‌ای (MD: 0.77؛ 95% CI؛ 0.69- تا 2.22، I 2 = 8%)، یا بیش‌فعالی (MD: 3.46؛ 95% CI؛ 0.79- تا 7.70، I 2 = 0%) وجود نداشت.
نتیجه‌گیری‌های نویسندگان
تا به امروز هیچ شواهدی با کیفیت بالا وجود ندارد که نشان دهد مکمل اسیدهای چرب امگا-3 برای بهبود نشانه‌های اصلی و مرتبط با ASD موثر است. با توجه به کمبود مطالعات دقیق در این زمینه، نیاز به انجام کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده بزرگ و به‌خوبی انجام‌شده وجود دارد که افراد مبتلا به ASD با عملکرد بالا و پائین را بررسی کنند و دوره‌های پیگیری طولانی‌تری داشته باشند.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی می‌کند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمه‌های نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
