داروهای ادرارآور (دیورتیکها (diuretics)) درمان خط اول خوبی برای فشار خون (BP) بالا هستند. این داروها شامل دیورتیکهای حلقهای (loop diuretics) و تیازیدها (thiazides) هستند. ما پرسیدیم که داروهای ادرارآور، وقتی بهعنوان داروی دوم برای درمان فشار خون بالا استفاده میشوند، فشار خون را تا چه میزان کاهش میدهند. ما برای یافتن تمام شواهد حاصل از کارآزمایی جهت ارزیابی این سوال، در منابع علمی موجود جستوجو کردیم. پنجاه و شش کارآزمایی شناسایی شدند. پنجاه و سه کارآزمایی شامل داروهای ادرارآور تیازیدی (92% با داروی هیدروکلروتیازید (hydrochlorothiazide)) بودند و در مجموع 15,310 شرکتکننده را وارد کردند. افزودن یک تیازید به یک داروی ضدفشار خون دیگر، فشار خون را در دوز اولیه 6/3 میلیمتر جیوه بیشتر کاهش داده و با 2 برابر کردن دوز اولیه، فشار خون را تا 8/4 میلیمتر جیوه کاهش میدهد. این تقریبا همان تاثیری است که وقتی داروها بهتنهایی استفاده میشوند، ایجاد میشود. به دلیل عدم ارائه گزارش و طول دوره کوتاه کارآزماییها، نمیتوان تخمین خوبی را از خطرات مرتبط با داروهای ادرارآور در این مرور ارائه داد.
مطالعه چکیده کامل
داروهای ادرارآور یا دیورتیکها (diuretics) نهتنها بهعنوان داروی خط اول، بلکه بهعنوان داروی خط دوم نیز بهطور گستردهای برای مدیریت بالینی هیپرتانسیون تجویز میشوند. بنابراین، تعیین تاثیرات دیورتیکها بر فشار خون (BP)، ضربان قلب و موارد قطع درمان بهدلیل عوارض جانبی (withdrawals due to adverse effects; WDAEs) هنگام تجویز آنها بهعنوان داروی خط دوم، ضروری است.
اهداف
تعیین میزان کاهش بیشتر فشار خون سیستولیک (SBP) و فشار خون دیاستولیک (DBP) ناشی از درمان با دیورتیک بهعنوان داروی خط دوم در بیماران مبتلا به هیپرتانسیون اولیه.
روشهای جستوجو
CENTRAL (کتابخانه کاکرین، 2008، شماره 2)، MEDLINE (1966-جولای 2008)، EMBASE (1988-جولای 2008) و استنادهای کتابشناختی مقالات و مرورها جستوجو شدند.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازیشده، دوسو کور (double-blind) و کنترلشده که اثربخشی یک دیورتیک را در کاهش BP در درمان ترکیبی با دسته دیگری از داروهای ضدفشار خون در مقایسه با تکدرمانی (monotherapy) مربوطه (بدون دیورتیک) به مدت 3 تا 12 هفته در بیماران مبتلا به هیپرتانسیون اولیه ارزیابی کردند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده مرور بهطور مستقل از هم دادهها را استخراج کرده و کیفیت کارآزمایی را ارزیابی کردند.
نتایج اصلی
پنجاه و سه RCT دوسو کور که یک تیازید (thiazide) را در 15,129 بیمار مبتلا به فشار خون بالا (فشار خون پایه: 156/101 میلیمتر جیوه) ارزیابی کردند، وارد مطالعه شدند. هیدروکلروتیازید (hydrochlorothiazide)، تیازیدی بود که در 49/53 (92%) از مطالعات استفاده شد. کاهش بیشتر BP ناشی از مصرف تیازید بهعنوان داروی دوم، با مقایسه تفاوت کاهش BP میان گروههای درمان ترکیبی و تکدرمانی، برآورد شد. تیازیدها بهعنوان داروی خط دوم، BP را بهترتیب با دوزهای 1 و 2 برابر دوز اولیه توصیهشده توسط سازنده، به میزان 6/3 و 8/4 میلیمتر جیوه کاهش دادند. تاثیر کاهش BP وابسته به دوز بود. این اثر مشابه با زمانی بود که تیازیدها بهعنوان یک عامل واحد استفاده شدند. فقط 3 RCT دوسو کور که دیورتیکهای حلقهای (loop diuretics) را ارزیابی کردند، شناسایی شدند. این RCTها، تاثیر کاهشدهنده BP را با دوز اولیه، حدود 6/3 میلیمتر جیوه نشان دادند.
نتیجهگیریهای نویسندگان
تیازیدها وقتی بهعنوان داروی خط دوم تجویز میشوند، تاثیر وابسته به دوز در کاهش فشار خون دارند که مشابه زمانی است که بهعنوان داروی خط اول تجویز شدند. این بدان معناست که تاثیر کاهش BP تیازیدها، افزایشی است. به نظر میرسد دیورتیکهای حلقهای با دوز 1 برابر دوز اولیه توصیهشده، تاثیر کاهش فشار خون مشابهی با تیازیدها دارند. به دلیل کوتاه بودن مدت زمان کارآزماییها و عدم ارائه گزارش از عوارض جانبی، این مرور تخمین خوبی را از بروز عوارض جانبی دیورتیکهای تجویزشده بهعنوان داروی خط دوم ارائه نمیدهد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
