استفاده از هپارین تجزیهنشده و هپارینهای با وزن مولکولی پائین، خطر مرگومیر و عوارض را در سندرمهای حاد کرونری به میزان زیادی کاهش میدهد. بااینحال، استفاده از آنها با خطر بروز عوارض جانبی مانند خونریزی شدید همراه بوده است، که محققان را بر آن داشت تا به دنبال داروهای ضدانعقاد جایگزین بیخطرتری مانند مهارکنندههای صناعی فاکتور Xa - یک آنزیم حیاتی در آبشار انعقادی - باشند. ما اثربخشی و بیخطر بودن استفاده از مهارکنندههای فاکتور Xa را در درمان سندرمهای حاد کرونری در مقایسه با هپارین تجزیهنشده یا هپارینهای با وزن مولکولی پائین بهطور سیستماتیک بررسی کردیم. در مجموع چهار کارآزمایی شامل 27,976 نفر وارد مطالعه شدند. مهارکنندههای Xa، مرگومیر به هر علتی را در 30 روز کاهش دادند و این تاثیر در 180 روز قابل توجهتر شد. بااینحال، هیچ تفاوت معنیداری در بروز سکته قلبی یا سکته مجدد در 30 روز مشاهده نشد. مهارکنندههای فاکتور Xa به دلیل کاهش موارد خونریزی شدید و خفیف در 30 بیمار تحت درمان محافظهکارانه، بیخطرتر از انوکساپارین، یک هپارین با وزن مولکولی پائین، بودند.
مطالعه چکیده کامل
فعالشدن مکانیسمهای انعقادی نقش محوری در پاتوژنز سندرمهای حاد کرونری (acute coronary syndromes; ACS) دارد. تجویز هپارین شکستهنشده (unfractionated heparin; UFH) و هپارین با وزن مولکولی پائین (low molecular weight heparin; LMWH)، عواملی که از پیشرفت تشکیل ترومبوز پیشگیری میکنند، یک استراتژی درمانی حیاتی است. بااینحال، برخی محدودیتهای مربوط به استفاده از آنها اخیرا توسعه عوامل مصنوعی جدید را برانگیخته است.
اهداف
ارزیابی اثربخشی بالینی و بیخطر بودن استفاده از مهارکنندههای فاکتور Xa برای درمان ACS در مقایسه با UFH یا LMWH.
روشهای جستوجو
ما در دسامبر 2008، پایگاه مرکزی ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین (CENTRAL) در کتابخانه کاکرین (شماره 1، 2008)، PubMed؛ EMBASE و LILACS و همچنین مقالات کنگرههای بینالمللی و فهرست منابع مطالعات انتخابشده را جستوجو کردیم.
معیارهای انتخاب
از کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده (randomized controlled trials; RCTs) استفاده کردیم که مهارکنندههای فاکتور Xa را با UFH یا LMWH در طول دوره ACS مقایسه کردند. معیارهای پیامد شامل مرگومیر به هر علتی، انفارکتوس میوکارد، انفارکتوس مجدد، عود ایسکمی و عوارض جانبی بودند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
انتخاب، ارزیابی کیفیت و استخراج دادهها از کارآزماییهای واردشده توسط دو نویسنده بهطور مستقل از هم انجام شده و اختلافنظرها با اجماع، حلوفصل شدند. دادهها با استفاده از خطر نسبی (RR) با 95% فاصله اطمینان (CI) آنالیز شدند و تعداد افراد مورد نیاز برای درمان (numbers needed to treat; NNT) در صورت نیاز گزارش شد.
نتایج اصلی
در مجموع چهار RCT شامل 27,976 نفر وارد مطالعه شدند. فونداپارینوکس (fondaparinux) تنها مهارکننده فاکتور Xa بود که در RCTهای واردشده شناسایی شد. به نظر میرسید فونداپارینوکس با کاهش خطر مرگومیر به هر علتی در 90 تا 180 روز (RR: 0.89؛ 95% CI؛ 0.81 تا 0.97) مرتبط باشد، بهخصوص در گروهی که انوکساپارین (enoxaparin؛ یک LMWH) داروی کنترل بود. فونداپارینوکس در مقایسه با انوکساپارین با خطر کمتر خونریزی شدید و خفیف در 30 روز نیز همراه بود (بهترتیب؛ RR: 0.63؛ 95% CI؛ 0.55 تا 0.73؛ RR: 0.34؛ 95% CI؛ 0.28 تا 0.43)، اما در مقایسه با UFHها اینطور نبود (بهترتیب؛ RR: 1.41؛ 95% CI؛ 0.49 تا 4.10؛ RR: 0.70؛ 95% CI؛ 0.14 تا 3.39).
نتیجهگیریهای نویسندگان
به نظر میرسید اثربخشی درمانی مهارکنندههای فاکتور Xa در ACS با کاهش خطر مرگومیر به هر علتی در 90 تا 180 روز مرتبط باشد، و از نظر کاهش بروز خونریزی شدید و خفیف، پروفایل ایمنی بهتری نسبت به انوکساپارین داشت.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
