پروستاگلاندینهایی که داخل دهانه رحم قرار داده میشوند، در شروع فرایند زایمان موثر هستند، اما نسبت به تجویز واژینال، اثربخشی کمتری دارند.
پروستاگلاندینها بهطور طبیعی توسط بدن در طول فرایند زایمان تولید میشوند. نقش آنها آمادهسازی دهانه رحم و کمک به باز شدن دهانه رحم در پاسخ به انقباضات است. وقتی تصمیم به القای زایمان گرفته میشود و دهانه رحم هنوز باز نشده است، پیشاز تجویز داروهایی که باعث انقباض میشوند (معمولا اکسیتوسین)، از پروستاگلاندینهای مصنوعی برای آمادهسازی دهانه رحم استفاده میشود. یکی از راههای تجویز پروستاگلاندین، قرار دادن آنها داخل دهانه رحم با استفاده از یک کانولا در طول معاینه واژن است. مرور پنجاه و شش کارآزمایی (7738 زن) نشان داد که اگرچه این روش تجویز موثر است، در مقایسه با دیگر روشهای تجویز، یعنی روش واژینال، هیچ مزیتی ندارد.
مطالعه چکیده کامل
پروستاگلاندینها از دهه 1970 برای آمادهسازی دهانه رحم و القای زایمان استفاده شدهاند. هدف از تجویز پروستاگلاندینها در فرایند القای زایمان، رسیدن به آمادگی دهانه رحم پیشاز شروع انقباضات است. یکی از راههای تجویز که پیشنهاد میشود، داخل دهانه رحم (intracervical) است. تجویز پروستاگلاندینها با استفاده از این روش دشوارتر است و نیاز به نمایان شدن دهانه رحم ممکن است باعث ناراحتی زن شود.
اهداف
تعیین تاثیرات پروستاگلاندینهای داخل دهانه رحم برای آمادهسازی دهانه رحم یا القای زایمان در سه ماهه سوم در مقایسه با دارونما (placebo)/عدم درمان و با پروستاگلاندینهای واژینال (بهجز میزوپروستول (misoprostol)).
روشهای جستوجو
ما پایگاه ثبت کارآزماییهای گروه بارداری و زایمان در کاکرین (آگوست 2007) و کتابشناختیهای (bibliography) مقالات مرتبط را جستوجو کردیم.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای بالینی که پروستاگلاندینهای داخل دهانه رحم مورد استفاده را برای آمادهسازی دهانه رحم در سه ماهه سوم یا القای زایمان، با دارونما/عدم درمان، با یکدیگر، یا دیگر روشهای ذکرشده در بالا در فهرست از پیش تعریفشده از روشهای القای زایمان مقایسه کردند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
برای مقابله با حجم زیاد و پیچیدگی در دادههای کارآزماییهای مرتبط با القای زایمان، یک استراتژی ایجاد شد. این استراتژی شامل یک روش دو-مرحلهای برای استخراج دادهها بود.
نتایج اصلی
پنجاه و شش کارآزمایی (7738 زن) وارد شدند.
PGE2 داخل دهانه رحم در مقایسه با دارونما/عدم درمان: 28 کارآزمایی، 3764 زن
چهار مطالعه، تعداد زنانی را که ظرف 24 ساعت زایمان طبیعی نداشتند، گزارش کردند که نشاندهنده کاهش خطر با PGE2 بود (نسبت خطر (relative risk; RR): 0.61؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 0.47 تا 0.79). هنگام استفاده از PGE2، کاهش کوچک و از نظر آماری غیرمعنیداری در خطر انجام زایمان سزارین به دست آمد (RR: 0.88؛ 95% CI؛ 0.77 تا 1.00). این یافته در زیرگروهی از زنان با غشاهای سالم و فقط دهانه رحم نامطلوب، از نظر آماری معنیدار بود (RR: 0.82؛ 95% CI؛ 0.68 تا 0.98). خطر تحریک بیشازحد با تغییرات ضربان قلب جنین (FHR) بهطور قابل توجهی افزایش نیافت (RR: 1.21؛ 95% CI؛ 0.72 تا 2.05). بااینحال، خطر تحریک بیشازحد قلب بدون تغییرات FHR بسیار بیشتر شد (RR: 1.59؛ 95% CI؛ 1.09 تا 2.33).
PGE2 داخل دهانه رحم در مقایسه با PGE2 داخل واژینال: 29 کارآزمایی، 3881 زن
خطر عدم دستیابی به زایمان طبیعی در عرض 24 ساعت با PGE2داخل دهانه رحم افزایش یافت (RR: 1.26؛ 95% CI؛ 1.12 تا 1.41). هیچ تغییری در خطر زایمان سزارین دیده نشد (RR: 1.07؛ 95% CI؛ 0.93 تا 1.22). خطرات تحریک بیشازحد با تغییرات FHR (RR: 0.76؛ 95% CI؛ 0.39 تا 1.49) و بدون تغییرات FHR (RR: 0.80؛ 95% CI؛ 0.56 تا 1.15) با دو روش تجویز PGE2، تفاوت معنیداری نداشتند. فقط یک کارآزمایی با حجمنمونه کوچک، دیدگاه زنان را گزارش کرد، بدون آنکه تفاوتی میان گروهها وجود داشته باشد.
دوز پائین PGE2 داخل دهانه رحم در مقایسه با دوز بالای PGE2 داخل دهانه رحم: دو کارآزمایی، 102 زن
این کارآزماییها برای ارائه هرگونه اطلاعات مفید، بسیار کوچک هستند.
نتیجهگیریهای نویسندگان
پروستاگلاندینهای داخل دهانه رحم در مقایسه با دارونما موثر هستند، اما در مقایسه با پروستاگلاندینهای داخل واژینال، ضعیفتر به نظر میرسند.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
