بیماری کرون یک بیماری مزمن است که در آن بیماران از اسهال، کاهش وزن یا درد معده ناشی از التهاب روده رنج میبرند. این بیماری اغلب بیماران را ملزم به انجام جراحی میکند تا بخشهای ملتهب روده برداشته شوند، اما التهاب اغلب در محل جراحی بازمیگردد. این مرور نتایج مطالعات منتشرشدهای را بررسی میکند که به بررسی تاثیر استفاده از دارو پساز جراحی بیماری کرون بهمنظور پیشگیری از بازگشت (عود) التهاب پرداختند. در صورت امکان، نتایج مطالعات برای مقایسه نتایج درمانهای مختلف، ترکیب شدند. به نظر میرسید تعدادی از داروها، از جمله مترونیدازول، مزالامین، آزاتیوپرین، 6-مرکاپتوپورین و اینفلیکسیماب، عود التهاب را کاهش میدهند. با توجه به اینکه برخی از این داروها عوارض جانبی قابل توجهی دارند، تصمیم به استفاده از آنها نیاز به ایجاد تعادل دقیق میان خطرات و فواید برای هر بیمار دارد.
مطالعه چکیده کامل
عود بیماری کرون پساز رزکسیون روده، شایع است. تعدادی از عوامل دارویی در کارآزماییهای کنترلشده با هدف کاهش خطر عود آندوسکوپی یا بالینی بیماری کرون پساز جراحی بررسی شدهاند.
اهداف
انجام یک مرور سیستماتیک در مورد استفاده از درمانهای دارویی برای پیشگیری از عود بیماری کرون پساز جراحی.
روشهای جستوجو
برای شناسایی مطالعات مرتبط، MEDLINE؛ EMBASE و پایگاه مرکزی ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین (CENTRAL) جستوجو شدند. منابع مقالات منتخب و چکیده مقالات کنگره هفته بیماریهای گوارشی (Digestive Disease Week) نیز جستوجو شدند.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشدهای که درمان دارویی را با دارونما (placebo) یا دیگر عوامل دارویی برای پیشگیری از عود بیماری کرون رودهای مقایسه کردند، برای ورود به مطالعه انتخاب شدند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده تمام چکیدههای حاوی عبارات جستوجو را بررسی کردند، و مواردی را که معیارهای ورود را داشتند، برای جمعبندی کامل دادهها انتخاب کردند. دادههای دوحالتی (dichotomous data) با استفاده از نسبت خطر (relative risk; RR) و 95% فواصل اطمینان جمعبندی شدند. از مدل اثر ثابت (fixed-effect model) استفاده شد و آنالیز حساسیت (sensitivity) صورت گرفت.
نتایج اصلی
بیست و سه مطالعه برای ورود شناسایی شدند. پروبیوتیکها برای هیچیک از پیامدهای اندازهگیریشده، برتر از دارونما نبودند. به نظر میرسید استفاده از آنتیبیوتیکهای نیتروایمیدازول (nitroimidazole)، خطر عود بالینی (RR: 0.23؛ 95% CI؛ 0.09 تا 0.57، NNT=4) و آندوسکوپی (RR: 0.44؛ 95% CI؛ 0.26 تا 0.74، NNT=4) بیماری را نسبت به دارونما کاهش میدهد. بااینحال، این عوامل دارویی با خطر بالاتر عوارض جانبی جدی همراه بودند (RR: 2.39؛ 95% CI؛ 1.5 تا 3.7). درمان با مزالامین (mesalamine) در مقایسه با دارونما با کاهش قابل توجه خطر عود بالینی (RR: 0.76؛ 95% CI؛ 0.62 تا 0.94، NNT = 12) و عود شدید آندوسکوپی (RR: 0.50؛ 95% CI؛ 0.29 تا 0.84، NNT = 8) همراه بود. آزاتیوپرین/6MP در مقایسه با دارونما نیز با کاهش قابل توجه خطر عود بالینی (RR: 0.59؛ 95% CI؛ 0.38 تا 0.92، NNT = 7) و عود شدید آندوسکوپی (RR: 0.64؛ 95% CI؛ 0.44 تا 0.92، NNT = 4) همراه بود. هیچیک از این دو دارو در مقایسه دارونما، خطر بالاتری برای عوارض جانبی جدی نداشتند. مزالامین در مقایسه با آزاتیوپرین/6MP، با خطر بالاتر هرگونه عود آندوسکوپی (RR: 1.45؛ 95% CI؛ 1.03 تا 2.06) اما خطر کمتر عوارض جانبی جدی (RR: 0.51؛ 95% CI؛ 0.30 تا 0.89) مرتبط بود. هیچ تفاوت معنیداری میان مزالامین و آزاتیوپرین/6MP برای دیگر پیامدها دیده نشد.
نتیجهگیریهای نویسندگان
تعداد کافی از کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده برای نتیجهگیری در مورد اینفلیکسیماب (infliximab)، بودزوناید (budesonide)، تنوویل (tenovil) و اینترلوکین-10 وجود ندارد. به نظر میرسد آنتیبیوتیکهای نیترو-ایمیدازول، مزالامین و درمان با سرکوبکنندههای سیستم ایمنی آزاتیوپرین/6-MP یا اینفلیکسیماب، همگی برای پیشگیری از عود بیماری کرون پساز جراحی، نسبت به دارونما برتر هستند. هزینه، سمیّت و تحملپذیری این رویکردها مستلزم بررسی دقیق برای تعیین رویکرد مطلوب در پیشگیری از عود پساز جراحی است.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
