هیدروکسیزین یک داروی آنتیهیستامین است که در اختلالات اضطرابی مطالعه شده است. این مرور نشان میدهد که هیدروکسیزین از نظر نشانههای اضطراب در افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر (GAD) بهتر از دارونما (placebo) است. دادههای بسیار کمی در دسترس بودند تا بتوان در مورد اثربخشی و تحملپذیری هیدروکسیزین در مقایسه با بنزودیازپینها و بوسپیرون نتیجهگیری کرد. با توجه به وجود شواهد قوی مبنی بر اثربخشی داروهای ضدافسردگی برای GAD، این یافتهها نشان میدهند که هیدروکسیزین نباید بهعنوان درمان خط اول GAD توصیه شود.
مطالعه چکیده کامل
اختلال اضطراب فراگیر (GAD) یک اختلال روانی مزمن و طولانیمدت شایع است، بهویژه در مراکز مراقبتهای اولیه. گزینههای درمانی متعددی، چه غیردارویی (یعنی درمان شناختی رفتاری) و چه دارویی، در دسترس هستند. میان این مداخلات دارویی، داروهای ضدافسردگی، بوسپیرون و بنزودیازپینها (BDZs) در GAD مطالعه شدهاند. هیدروکسیزین یک داروی آنتیهیستامین است که در درمان اضطراب استفاده می شود.
اهداف
1. تعیین اثربخشی هیدروکسیزین در مقایسه با دارونما (placebo) یا هر عامل فعال دیگر در کاهش نشانههای حاد GAD.
2. مرور قابلیت پذیرش درمان با هیدروکسیزین در مقایسه با دارونما یا هر عامل فعال دیگر.
3. بررسی عوارض جانبی هیدروکسیزین در مقایسه با دیگر عوامل فعال.
روشهای جستوجو
پایگاههای ثبت کارآزماییهای کنترلشده گروه مرور افسردگی، اضطراب و اختلال روانی در کاکرین (CCDANCTR-Studies و CCDANCTR-References) تا 1 مارچ 2010 جستوجو شدند. تیم نویسندگان جستوجوهای تکمیلی را در MEDLINE؛ CINAHL و PsycINFO انجام دادند و فهرست منابع مطالعات واردشده، مرورهای سیستماتیک قبلی و کتب درسی اصلی اختلالات اضطرابی را بررسی کردند. همچنین ارتباط شخصی با شرکتهای داروسازی و متخصصان این حوزه برقرار شد.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده که بیماران مبتلا به GAD را به گروه هیدروکسیزین در مقابل دارونما و/یا هر داروی ضداضطراب دیگر اختصاص دادند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده بهطور مستقل از هم دادهها را استخراج کردند. اطلاعات استخراجشده شامل ویژگیهای مطالعه، ویژگیهای شرکتکنندگان، جزئیات مداخله و معیارهای پیامد از نظر اثربخشی (مانند تعداد بیمارانی که به درمان پاسخ دادند یا از درمان معاف شدند)، قابلیت پذیرش (تعداد بیمارانی که نتوانستند مطالعه را کامل کنند) و تحملپذیری (مشخصات عوارض جانبی) بودند.
نتایج اصلی
در این جستوجو 39 رکورد به دست آمدند. پنج مطالعه را با مجموع 884 شرکتکننده در این مرور وارد کردیم. ما 31 مطالعه را حذف کرده و سه مطالعه را در انتظار ارزیابی تعیین کردیم. دادههای حاصل از مطالعات واردشده، شواهدی را ارائه میدهند که هیدروکسیزین برای GAD موثرتر از دارونما بوده (نسبت شانس (OR): 0.30؛ 95% CI؛ 0.15 تا 0.58) و همچنین قابل قبول/تحمل است (OR: 1.00؛ 95% CI؛ 0.63 تا 1.58؛ OR: 1.49؛ 95% CI؛ 0.92 تا 2.40). هیدروکسیزین در مقایسه با دیگر داروهای ضداضطراب (بنزودیازپینها و بوسپیرون)، از نظر اثربخشی، قابلیت پذیرش و تحملپذیری معادل بود (هیدروکسیزین در مقابل کلرودیازپوکساید: OR: 0.75؛ 95% CI؛ 0.35 تا 1.62؛ اثربخشی هیدروکسیزین در مقابل بوسپیرون: OR: 0.76؛ 95% CI؛ 0.40 تا 1.42). از نظر عوارض جانبی، هیدروکسیزین در مقایسه با دیگر گروههای مقایسه فعال، با میزان بالاتری از خوابآلودگی همراه بود (OR: 1.74؛ 95% CI؛ 0.86 تا 3.53). بااینحال، خطر سوگیری (risk of bias) در مطالعات واردشده در سطح بالا بود.
نتیجهگیریهای نویسندگان
مطالعات واردشده، نه تمام پیامدهایی را که از قبل در پروتکل این مرور مشخص شده بودند، گزارش نکردند. اگرچه هیدروکسیزین از دارونما موثرتر است، بهدلیل خطر سوگیری بالا در مطالعات واردشده، تعداد کم مطالعات و حجمنمونه کوچک، نمیتوان آن را بهعنوان یک درمان خط اول قابل اعتماد در GAD توصیه کرد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
