آسیبهای همسترینگ (hamstring؛ عضلات پشت ران) (عضلاتی که پشت ران قرار دارند) در ورزشهایی مانند فوتبال و بسکتبال رایج هستند. این آسیبها اغلب جدی بوده و باعث درد، زمان طولانی نیاز به بازتوانی و استعداد مشخص برای آسیب مجدد میشوند. مداخلات مختلفی که پیشگیری از ایجاد چنین آسیبهایی را هدف قرار میدهند، رایج هستند. این مرور به بررسی شواهد مربوط به اثربخشی این مداخلات در پیشگیری از ایجاد آسیبهای همسترینگ پرداخت.
هفت کارآزمایی تصادفیسازی و کنترلشده با مجموع 1919 شرکتکننده وارد این مرور شدند. تمام کارآزماییها شامل افرادی، عمدتا بزرگسالان جوان، بودند که در فعالیتهای ورزشی منظم شرکت داشتند. برخی از کارآزماییها بهدلیل روششناسی ضعیف، از جمله عدم کورسازی (blinding) و دادههای ناقص پیامد، با مشکل مواجه بودند.
چهار کارآزمایی، شامل 287 شرکتکننده، مداخلاتی را بررسی کردند که پیشگیری از ایجاد آسیبهای همسترینگ را مستقیما هدف قرار دادند. سه مورد از این کارآزماییها که پروتکلهای تقویت همسترینگ را بررسی کردند، یافتههای متناقضی داشتند و ما نتوانستیم نتیجهگیری کنیم که انجام تمرینات تقویت همسترینگ، مفید است یا خیر. یک کارآزمایی کوچک نشان داد که درمان دستی (manual therapy) (شامل دستکاری (manipulation)، ماساژ و کششهای خاص مفاصل و عضلات ستون فقرات و پا) ممکن است از ایجاد آسیب در عضلات پا، از جمله همسترینگ، پیشگیری کند.
سه کارآزمایی بینتیجه، مداخلاتی را برای پیشگیری از ایجاد تمام آسیبهای پا که دادههای مربوط به آسیب همسترینگ آنها در دسترس بودند، بررسی کردند. دو کارآزمایی هیچ شواهدی را از تاثیر تمرین تعادل روی تخته تعادل (wobble board) (پروتکل حس عمقی (proprioceptive protocol)) نیافتند. یک کارآزمایی هیچ شواهدی را برای پروتکل گرم کردن/سرد کردن و حرکات کششی برای دوندگان استقامت به دست نیاورد.
براساس یافتههای تحقیقاتی موجود، هیچ مداخله خاصی برای کاهش خطر آسیبهای همسترینگ توصیه نمیشود.
مطالعه چکیده کامل
در برخی ورزشها، مانند فوتبال، بروز آسیبدیدگی همسترینگ (hamstring؛ عضلات پشت ران) بالاست. مداخلات مختلفی که پیشگیری از ایجاد چنین آسیبهایی را هدف قرار میدهند، رایج هستند.
اهداف
ارزیابی تاثیرات (عمدتا بر بروز آسیبهای همسترینگ) مداخلات مورد استفاده برای پیشگیری از ایجاد آسیبهای همسترینگ در افراد فعال از نظر فیزیکی.
روشهای جستوجو
ما در پایگاه ثبت تخصصی گروه ترومای استخوان، مفصل و عضله در کاکرین (تا دسامبر 2008)، پایگاه مرکزی ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین ( کتابخانه کاکرین، 2008، شماره 4)، MEDLINE و دیگر بانکهای اطلاعاتی (تا دسامبر 2008)، فهرست منابع و پایگاههای ثبت کارآزماییهای بالینی به جستوجو پرداختیم.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازیشده یا شبه-تصادفیسازیشده مربوط به مداخلات پیشگیریکننده از ایجاد آسیبهای همسترینگ وارد شدند؛ همچنین کارآزماییهایی که مداخلات مربوط به پیشگیری از آسیبهای اندام تحتانی را بررسی کردند، مشروط بر اینکه آسیبهای همسترینگ گزارش شده بودند. پیامدهای ثانویه عبارت بودند از پیروی از درمان، شدت و وقوع دیگر آسیبهای پا.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده بهطور مستقل از هم نتایج جستوجو را غربالگری کردند، کیفیت روششناسی (methodology) را ارزیابی کرده و دادهها را استخراج کردند. خطر نسبی (RR)) و 95% فاصله اطمینان (95% CI) برای متغیرهای دوحالتی (dichotomous) محاسبه شدند و برای دادههای مجزا و تجمیعشده، گزارش شدند.
نتایج اصلی
هفت کارآزمایی تصادفیسازی و کنترلشده شامل 1919 شرکتکننده وارد شدند. تمام کارآزماییها شامل افرادی، عمدتا بزرگسالان جوان، بودند که در فعالیتهای ورزشی منظم شرکت داشتند. برخی از کارآزماییها بهدلیل روششناسی ضعیف، از جمله عدم کورسازی (blinding) و دادههای ناقص پیامد، با مشکل مواجه بودند.
چهار کارآزمایی، شامل 287 شرکتکننده، مداخلاتی را بررسی کردند که پیشگیری از ایجاد آسیبهای همسترینگ را مستقیما هدف قرار دادند. سه مورد از این کارآزماییها که پروتکلهای تقویت همسترینگ را بررسی کردند، یافتههای متناقضی داشتند، بهطوریکه یک کارآزمایی کوچک، سودمندی آن را نشان داد (اگرچه میزان کنترل آسیب عمدتا جزئی همسترینگ بهطور غیرمعمولی بالا بود). دو کارآزمایی دیگر هیچ مزیتی را از مداخله نیافتند، و بروز آسیب همسترینگ در گروه مداخله بیشتر گزارش شد. یک کارآزمایی منتشرنشده و با قدرت آماری ناکافی، شواهدی را ارائه داد که درمان دستی (manual therapy) ممکن است از کشیدگی عضلات اندام تحتانی پیشگیری کند (RR: 0.13؛ 95% CI؛ 0.02 تا 0.97)، اگرچه یافته مربوط به آسیب همسترینگ از نظر آماری معنیدار نبود (RR: 0.21؛ 95% CI؛ 0.03 تا 1.66).
سه کارآزمایی که مداخلات پیشگیری از ایجاد آسیبهای اندام تحتانی را بررسی کردند و دادههای مربوط به آسیب همسترینگ در دسترس بودند، هیچ تاثیر آماری معنیداری را برای آسیب همسترینگ برای پروتکلهای حس عمقی (proprioceptive) (دو کارآزمایی خوشهای-تصادفیسازیشده (cluster-randomised)) یا پروتکل گرم کردن/سرد کردن و کشش (یک کارآزمایی) نیافتند.
نتیجهگیریهای نویسندگان
شواهد کافی از کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده برای نتیجهگیری در مورد اثربخشی مداخلات مورد استفاده در پیشگیری از ایجاد آسیبهای همسترینگ در افرادی که در فوتبال یا دیگر فعالیتهای پرخطر برای این آسیبها شرکت میکنند، وجود ندارد. یافتهها برای درمان دستی نیاز به تائید دارند.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
