دیابت یک اختلال متابولیک است که در اثر نقص در ترشح انسولین، عملکرد انسولین، یا هر دو، ایجاد میشود. کنترل متابولیک (کنترل سطح قند خون، یعنی سطح گلوکز خون در درازمدت که با هموگلوبین گلیکوزیله A1c اندازهگیری میشود) اغلب در دوران بلوغ در کودکان مبتلا به دیابت نوع 1 بدتر میشود، احتمالا به دلیل ایجاد مقاومت به انسولین (انسولین دیگر به طور موثر در بافتها عمل نمیکند) و این مشکل، نیاز زیادی را به استراتژیهای درمانی جایگزین در این بیماران ایجاد میکند. ما به دنبال کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده با کیفیت خوب بودیم که تاثیرات افزودن متفورمین را به انسولیندرمانی برای درمان دیابت نوع 1 در نوجوانان بر کنترل سطح قند خون، حساسیت به انسولین، کیفیت زندگی مرتبط با سلامت، عوارض جانبی و همچنین تاثیرات آن را بر وزن بدن، لیپیدهای سرم و دوز انسولین بررسی کردند.
فقط دو کارآزمایی (60 شرکتکننده، سه ماه درمان) توانستند وارد شوند. هر دو مطالعه نشان دادند که درمان با متفورمین بههمراه انسولین، HbA1c را تا حدودی بیشتر از دارونما (placebo) بههمراه انسولین کاهش میدهد. در هیچیک از مطالعات، بهبودی در حساسیت به انسولین، وزن بدن یا لیپیدهای سرم مشاهده نشد. بااینحال، یک مطالعه، کاهش اندک 10% را در دوز انسولین نشان داد. عوارض جانبی عمدتا شامل ناراحتی گوارشی در هر دو مطالعه و هیپوگلیسمی (قند خون پائین) در یک مطالعه بودند. در هیچیک از مطالعات، اطلاعاتی در مورد کیفیت زندگی مرتبط با سلامت، هزینهها، عوارض یا مرگومیر وجود نداشت.
مطالعه چکیده کامل
در نوجوانان مبتلا به دیابت نوع 1، مقاومت به انسولین احتمالا در بدتر شدن کنترل متابولیک نقش دارد. در درمان دیابت نوع 1، افزودن متفورمین به انسولیندرمانی، برای بهبودی در حساسیت به انسولین، در چندین کارآزمایی با تعداد کمی از بیماران یا در مطالعات کوتاهمدت بدون گروه کنترل ارزیابی شده است. تاکنون هیچ مرور سیستماتیکی برای جمعبندی شواهد مربوط به افزودن متفورمین به انسولیندرمانی در نوجوانان مبتلا به دیابت نوع 1 در دسترس نیست.
اهداف
ارزیابی تاثیرات افزودن متفورمین به انسولیندرمانی برای مدیریت بالینی دیابت نوع 1 در نوجوانان.
روشهای جستوجو
کتابخانه کاکرین،
MEDLINE، و EMBASE را جستوجو کردیم. همچنین بانکهای اطلاعاتی کارآزماییهای در حال انجام، فهرست منابع مرورهای مرتبط را جستوجو کردیم و با متخصصان، نویسندگان و تولیدکنندگان تماس گرفتیم.
معیارهای انتخاب
هر کارآزمایی تصادفیسازی و کنترلشده (RCT) با حداقل سه ماه دوره درمان وارد شد که افزودن متفورمین را به انسولیندرمانی در مقایسه با انسولیندرمانی بهتنهایی در نوجوانان مبتلا به دیابت نوع 1 مقایسه کرد. کارآزماییهای متقاطع (cross-over) و شبه-تصادفیسازی و کنترل شده خارج شدند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده بهطور مستقل از هم تمام چکیدهها را خواندند، کیفیت آنها را ارزیابی کرده و دادهها را استخراج کردند. برای دستیابی به دادههای ازدسترفته، با نویسندگان تماس گرفته شد.
نتایج اصلی
فقط دو کارآزمایی (60 شرکتکننده) وارد شدند که به بررسی تاثیر افزودن متفورمین به انسولیندرمانی بهمدت سه ماه در نوجوانان مبتلا به دیابت نوع 1 با کنترل ضعیف پرداختند. بهدلیل وجود ناهمگونی (heterogeneity) بالینی و روششناسی (methodology) دادهها، انجام متاآنالیز امکانپذیر نبود. هر دو مطالعه نشان دادند که درمان با متفورمین، هموگلوبین گلیکوزیله A1c را در نوجوانان مبتلا به دیابت نوع 1 و با کنترل متابولیک ضعیف کاهش میدهد. در هیچیک از مطالعات، بهبودی در حساسیت به انسولین، ترکیب بدن یا لیپیدهای سرم ثبت نشدند، بااینحال، یک مطالعه کاهش 10% را در دوز انسولین نشان داد. عوارض جانبی در هر دو مطالعه عمدتا گوارشی و در یک مطالعه هیپوگلیسمی بودند. در حال حاضر هیچ دادهای در مورد کیفیت زندگی مرتبط با سلامت، مرگومیر به هر علتی (all-cause mortality) یا عوارض در دسترس نیست.
نتیجهگیریهای نویسندگان
شواهد نشان میدهد افزودن متفورمین به انسولیندرمانی منجر به بهبودی در کنترل متابولیک در نوجوانان مبتلا به دیابت نوع 1 میشود که بیماریشان بهخوبی کنترل نشده است. دستیابی به شواهد قویتر از مطالعات بزرگتر که در دورههای زمانی طولانیتر انجام شوند، مورد نیاز است تا تاثیرات بلندمدت مداخله بر کنترل متابولیک، کیفیت زندگی مرتبط با سلامت و همچنین عوارض و مرگومیر در آن بیماران، مستند شوند.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
