این مطالعه، بهروزرسانی یک مرور کاکرین منتشرشده است (
بانک اطلاعاتی مرورهای سیستماتیک کاکرین (Cochrane Database of Systematic Reviews)
، 2009، شماره 1. No. Art.: CD006643. DOI: 10.1002/14651858.CD006643.pub2).
به نظر میرسد درمان بیماران مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس اولیه پیشرونده (PPMS) با ß-اینترفرون (INF beta) با کاهش پیشرفت ناتوانی همراه نیست
تا به امروز هیچ درمان تعدیلکننده بیماری اثباتشده یا دارای مجوزی برای کاهش سرعت پیشرفت PPMS وجود ندارد. مطالعات انجامشده در مورد تاثیرات ß-اینترفرون عمدتا بر MS عودکننده-فروکشکننده متمرکز بوده و کاهش متوسطی را در پیشرفت بیماری نشان دادهاند. هدف از این مرور، ارزیابی اثربخشی ß-اینترفرون در بیماران مبتلا به PPMS بود.
میان متون علمی پزشکی مرتبط، فقط دو مطالعه، شامل مجموعا 123 شرکتکننده، معیارهای کیفیت روششناسی لازم را برای ورود در این مرور داشتند. آنالیز دادهها نشان داد که درمان با ß-اینترفرون در بیماران مبتلا به PPMS با کاهش در پیشرفت ناتوانی در طول دو سال نخست درمان همراه نبود. عوارض جانبی، عمدتا علائم شبه-آنفلوآنزا و واکنشهای محل تزریق، بهطور مکرر رخ دادند و مشابه مواردی بودند که در مطالعات متعدد روی درمانهای ß-اینترفرون در بیماران مبتلا به MS با انواع مختلف بیماری گزارش شدند.
شایان ذکر است که جمعیت بیماران مورد بررسی بسیار کوچک بود و نمیتوان نتیجه قطعی در مورد اثربخشی درمان ß-اینترفرون در PPMS گرفت.
مطالعه چکیده کامل
این مطالعه، بهروزرسانی یک مرور کاکرین منتشرشده است ( بانک اطلاعاتی مرورهای سیستماتیک کاکرین (Cochrane Database of Systematic Reviews) ، 2009، شماره 1. No. Art.: CD006643. DOI: 10.1002/14651858.CD006643.pub2).
کارآزماییهای درمانی با ß-اینترفرون در بیماری مالتیپل اسکلروزیس (Multiple Sclerosis; MS) عمدتا بر مالتیپل اسکلروزیس عودکننده-فروکشکننده ( remitting-relapsing multiple sclerosis; RRMS) متمرکز بودهاند و کاهش میزان عود را نشان دادهاند. بااینحال، شواهد کافی در مورد اثربخشی آنها در بیماران مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس اولیه پیشرونده (primary progressive multiple sclerosis; PPMS) وجود ندارد.
اهداف
شناسایی و جمعبندی شواهد در مورد مزایا و بیخطر بودن استفاده از ß-اینترفرون در بیماران مبتلا به PPMS.
روشهای جستوجو
ما در پایگاه ثبت کارآزماییهای گروه MS در کاکرین (می 2009)؛ پایگاه مرکزی ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین (CENTRAL)؛ کتابخانه کاکرین (2009، شماره 2)؛ MEDLINE (PubMed) (ژانویه 1966 تا می 2009)؛ EMBASE (ژانویه 1974 تا می 2009)؛ NICE (ژانویه 1999 تا می 2009)؛ LILACS (ژانویه 1986 تا می 2009) جستوجو کردیم؛ فهرست منابع تمام مطالعات اولیه یافتشده را غربالگری کردیم؛ با تولیدکنندگان دارو و متخصصان مالتیپل اسکلروزیس تماس گرفتیم و استعلام گرفتیم.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازیشده، دوسو کور (double blind) یا یکسو کور (single blind)، کنترلشده با دارونما (placebo) از ß-اینترفرون نوترکیب در بیماران مبتلا به PPMS، شامل کارآزماییهای MS که پیامدهای جداگانهای را در زیرگروههایی از بیماران مبتلا به PPMS گزارش کردند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده بهطور مستقل از هم کیفیت کارآزماییها را براساس معیارهای مندرج در کتابچه راهنمای کاکرین استخراج و ارزیابی کردند.
نتایج اصلی
از 1777 مطالعه بالقوه ارزیابیشده، فقط دو کارآزمایی تصادفیسازی و کنترلشده (123 بیمار) وارد شدند. درمان با ß-اینترفرون در مقایسه با دارونما تفاوتی را در نسبتی از بیماران دچار پیشرفت بیماری نشان نداد (RR: 0.89؛ 95% CI؛ 0.55 تا 1.43)، و با فراوانی بیشتر عوارض جانبی مرتبط با درمان همراه بود (RR: 1.90؛ 95% CI؛ 1.45-2.48). یکی از کارآزماییها، پیامد ثانویه MRI را که از پیش در پروتکل مشخص شده بود، ارزیابی کرد. این کارآزمایی نشان داد در دو سال، تعداد ضایعات فعال در اسکن MRI مغز در گروه دریافتکننده ß-اینترفرون بهطور قابل توجهی کمتر از گروه دارونما بود (تفاوت میانگین وزندهیشده: 1.3-؛ 95% CI؛ 2.15- تا 0.45-، P = 0.003)؛ همچنین، تعداد شرکتکنندگان دارای ضایعات فعال در گروه دریافتکننده دارونما در مقایسه با گروه دریافتکننده ß-اینترفرون در دو سال بهطور قابل توجهی بیشتر بود (RR: 0.43؛ 95% CI؛ 0.22 تا 0.86، P = 0.02).
نتیجهگیریهای نویسندگان
دادههای محدودی در مورد تاثیر درمان با ß-اینترفرون بر PPMS وجود دارند. فقط دو کارآزمایی تکمرکزی کنترلشده با دارونما در مورد ß-اینترفرون انجام شدهاند. براساس نتایج این مرور، مطالعات واردشده نشان دادند که درمان با ß-اینترفرون با کاهش در پیشرفت ناتوانی در بیماران PPMS مرتبط نبود. بااینحال، جمعیت کارآزمایی برای نتیجهگیری قطعی در مورد اثربخشی درمان با ß-اینترفرون در بیماران PPMS بسیار اندک بود. برای روشن شدن اینکه ß-اینترفرون در این جمعیت موثر است یا خیر، باید مطالعات تحقیقاتی بزرگتری روی بیماران مبتلا به PPMS انجام شوند.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
