بیست و نه کارآزمایی‌ واجد شرایط، شامل 5247 شرکت‌کننده، شناسایی شدند. شرکت‌کنندگانی که به صورت تصادفی به گروه آگونیست دوپامین اختصاص یافتند، نسبت به شرکت‌کنندگان تحت درمان با لوودوپا، کمتر احتمال داشت که دچار دیسکینزی (dyskinesia) (نسبت شانس (OR): 0.51؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 0.43 تا 0.59؛ P < 0.00001)، دیستونی (dystonia) (OR: 0.64؛ 95% CI؛ 0.51 تا 0.81؛ P = 0.0002) و نوسانات حرکتی (OR: 0.75؛ 95% CI؛ 0.63 تا 0.90؛ P = 0.002) شوند. بااین‌حال، عوارض جانبی مختلف «غیرحرکتی»، از جمله ادم (OR: 3.68؛ 95% CI؛ 2.62 تا 5.18؛ P < 0.00001)، خواب‌آلودگی (OR: 1.49؛ 95% CI؛ 1.12 تا 2.00؛ P = 0.007)، یبوست (OR: 1.59؛ 95% CI؛ 1.11 تا 2.28؛ P = 0.01)، سرگیجه (OR: 1.45؛ 95% CI؛ 1.09 تا 1.92؛ P = 0.01)، توهم (OR: 1.69؛ 95% CI؛ 1.13 تا 2.52؛ P = 0.01) و حالت تهوع (OR: 1.32؛ 95% CI؛ 1.05 تا 1.66؛ P = 0.02) همگی در شرکت‌کنندگان تحت درمان با آگونیست دوپامین افزایش یافتند (در مقایسه با شرکت‌کنندگان درمان‌شده با لوودوپا). شرکت‌کنندگان تحت درمان با آگونیست دوپامین هم‌چنین به طور قابل توجهی بیشتر احتمال داشت که به دلیل عوارض جانبی درمان را قطع کنند (OR: 2.49؛ 95% CI؛ 2.08 تا 2.98؛ P < 0.00001). در نهایت، کنترل علامتی بیماری پارکینسون با لوودوپا بهتر از آگونیست‌ها بود، اما داده‌ها برای انجام متاآنالیز بیش‌ازحد متناقض و ناقص گزارش شدند.