شکستگیهای زائده کندیل (condylar process) فک پائین شایع هستند. دو گزینه درمانی وجود دارند: درمان بسته (بدون جراحی) یا جااندازی باز (شامل جراحی). بروز عوارض با هر دو روش درمانی مرتبط هستند. در روش بسته، عوارض شامل اختلال در نحوه اتصال دندانها، عدم تقارن صورت، درد مزمن و کاهش تحرک فک پائین هستند. در روش باز، عوارض عبارتند از جای زخم روی پوست پوشاننده و احتمال فلج موقتی عصبی که برخی از عضلات صورت درگیر در لبخند زدن و باز/بسته کردن چشم را تغذیه میکند. در حال حاضر، در مورد مناسبترین روش درمانی شکستگی کندیلهای مندیبل، اختلافنظر زیادی وجود دارد. این مرور نشان داد که شواهدی با کیفیت بالا برای تعیین اثربخشی هر دو رویکرد وجود ندارد و میبایست تحقیقات بیشتری برای کمک به پزشکان و بیماران در انتخاب آگاهانه گزینههای درمانی انجام شوند.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
شکستگیهای زائده کندیل (condylar process) بین 25% و 35% از کل شکستگیهای فک پائین (مندیبل) را تشکیل میدهند. گزینههای درمانی برای شکستگیهای کندیل شامل روش بسته یا جااندازی باز با تثبیت (open reduction with fixation) هستند. عوارض ممکن است با هر دو گزینه درمانی مرتبط باشند؛ برای روش بسته، این عوارض میتوانند شامل مالاکلوژن (malocclusion)، بهویژه open bites، کاهش ارتفاع خلفی صورت و عدم تقارن صورت علاوهبر درد مزمن و کاهش تحرک باشند. اسکار پوستی و فلج موقت عصب صورت از عوارض نادر مرتبط با روش باز نیستند. در حال حاضر، در مورد اندیکاسیونهای درمان جراحی یا غیرجراحی شکستگیهای کندیل مندیبل، اجماعنظر وجود ندارد.
اهداف
ارزیابی اثربخشی مداخلاتی که میتوانند در درمان شکستگیهای کندیل مندیبل استفاده شوند.
روشهای جستوجو
بانکهای اطلاعاتی مورد جستوجو عبارت بودند از: پایگاه ثبت کارآزماییهای گروه سلامت دهان در کاکرین (تا 12 مارچ 2010)، CENTRAL ( کتابخانه کاکرین ، شماره 2، 2010)، MEDLINE (از 1950 تا 12 مارچ 2010) و EMBASE (از 1980 تا 12 مارچ 2010). فهرست منابع تمام کارآزماییهای شناساییشده برای یافتن کارآزماییهای بیشتر، بررسی مجدد شدند. با نویسندگان از طریق ایمیل تماس گرفته شد تا جزئیات کارآزماییهای منتشرشده و منتشرنشده بیشتر دریافت شوند. هیچ محدودیتی از نظر زبان اعمال نشد و چندین مقاله ترجمه شدند.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده (randomised controlled trials; RCTs) که شامل بزرگسالان بالای 18 سال با شکستگیهای یکطرفه یا دوطرفه کندیلهای فک پائین بودند. هر نوع روش باز یا بسته برای جااندازی و تثبیت در نظر گرفته شدند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
نویسندگان مرور، کارآزماییها را برای ورود به مطالعه غربالگری کردند. دادههای استخراجشده قرار بود با استفاده از مدل اثر ثابت (fixed-effect model) ترکیب شوند، اما اگر تنوع بالینی قابلتوجهی میان مطالعات شناسایی میشد، قصد داشتیم از مدل اثرات تصادفی (random-effects model) با مطالعات گروهبندیشده براساس عمل استفاده کنیم و ناهمگونی (heterogeneity) میان مطالعات انتخابشده را بررسی کنیم. تفاوتهای میانگین (MD) برای پیامدهای پیوسته (continuous outcome) و خطر نسبی (RR) برای پیامدهای دوحالتی (dichotomous outcome)، هر دو با 95% فواصل اطمینان (CIs)، محاسبه شدند.
نتایج اصلی
هیچ شواهد با کیفیت بالایی که با معیارهای ورود مطابقت داشته باشد، شناسایی نشد.
نتیجهگیریهای نویسندگان
هیچ شواهدی با کیفیت بالا در رابطه با سوال این مرور در دسترس نیست و هیچ نتیجهگیری در مورد اثربخشی یا عدم اثربخشی دو مداخله در نظر گرفتهشده در این مرور قابل دستیابی نیست. نیاز به انجام کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده بیشتری با طراحی خوب وجود دارد. محققان باید ازدسترفتن بیماران را در دوره پیگیری در نظر بگیرند و پیامدهای مرتبط با بیمار را ارزیابی کنند. آنها باید هزینههای مستقیم و غیرمستقیم مرتبط با مداخلات را نیز گزارش دهند.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
