افرادی که در مشاغلی مانند معلمان که استفاده از صدا در آنها نقش اساسی دارد، فعالیت میکنند، بیشتر در معرض خطر ابتلا به اختلالات صوتی قرار دارند. تعریف اختلالات صوتی و علل احتمالی آنها و همچنین بهترین روشها برای پیشگیری از آنها همچنان مورد بحث است. در مورد بهترین روش ارزیابی صدا نیز اتفاق نظر وجود ندارد، اگرچه بسیاری، ارزیابی شنیداری کیفیت صدا (که در آن یک متخصص به صدای ضبطشده شرکتکننده گوش میدهد و قضاوت خود را در مورد میزان ناهنجاری آن انجام میدهد) را بهعنوان یک معیار استاندارد طلایی در نظر میگیرند. آموزش صدا برای پیشگیری از بروز اختلالات صوتی استفاده میشود. آموزش صدا معمولا ترکیبی از تکنیکهای درمانی «مستقیم» و «غیرمستقیم» است. تکنیکهای مستقیم بر تغییرات فیزیولوژیکی زمینهای مورد نیاز برای بهبود تکنیک فرد در استفاده از سیستم صوتی تمرکز دارند و ممکن است هدفشان، تغییر در بسته شدن تارهای صوتی (نزدیک شدن)، الگوهای تنفسی یا رزونانس، زیر و بمی (pitch) یا تنش تولیدی باشد. در عمل، این به معنای آموزش در مورد چگونگی دستیابی به وضعیت صحیح بدن، تکنیکهای تنفس و ایجاد صداهای مختلف مانند زمزمه کردن، خواندن گامهای موسیقی یا خمیازه کشیدن است. از سوی دیگر، تکنیکهای غیرمستقیم بر جنبههای موثر و نگهدارنده اختلال صدا تمرکز دارند و ممکن است شامل استراتژیهای آرامشبخشی، مشاوره، توضیح آناتومی و فیزیولوژی طبیعی دستگاه صوتی، توضیح عوامل ایجادکننده اختلالات صدا و مراقبت و حفظ صدا باشند.
ما یک جستوجوی سیستماتیک را در منابع علمی مربوط به پیشگیری از بروز اختلالات صوتی در بزرگسالان انجام دادیم. سپس کیفیت مطالعات یافتشده را ارزیابی کرده و نتایج آنها را بررسی کردیم. ما شش مطالعه را یافتیم که معیارهای ورود را داشتند. چهار مورد با معلمان، یک مورد با معلمان دانشجو و دیگری با بازاریابان تلفنی انجام شدند.
ما هیچ شواهدی را نیافتیم مبنی بر اینکه آموزش مستقیم یا غیرمستقیم صوتی یا هر دو بهصورت ترکیبی، در بهبود عملکرد صوتی، چه در اندازهگیری با استفاده از پیامدهای خود-اظهاری و چه در مقایسه با عدم انجام مداخله، موثر باشند.
تمام مطالعات واردشده، کوچک بودند و از نظر روششناسی (methodology) کیفیت پائینی داشتند. با توجه به وسعت مشکل و استفاده گسترده از آموزش صدا، انجام تحقیقات بیشتر ضروری است.
مطالعه چکیده کامل
این مطالعه، بهروزرسانی از یک مرور کاکرین است که نخستینبار در کتابخانه کاکرین در شماره 4، 2007 منتشر شد.
کیفیت پائین صدا ناشی از اختلال صدا میتواند منجر به کاهش کیفیت زندگی شود. این وضعیت در مشاغلی که استفاده از صدا زیاد است، دورههای غیبت از کار را افزایش میدهد.
اهداف
ارزیابی اثربخشی مداخلات برای پیشگیری از بروز اختلالات صدا در بزرگسالان.
روشهای جستوجو
ما بانکهای اطلاعاتی را شامل CENTRAL؛ MEDLINE؛ EMBASE؛ CINAHL؛ PsycINFO و OSH Update تا مارچ 2010 جستوجو کردیم.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای بالینی تصادفیسازی و کنترلشده (randomised controlled clinical trials; RCTs) که مداخلات پیشگیری از بروز اختلالات صوتی را در بزرگسالان ارزیابی کردند. برای مداخلات مبتنی بر کار، مطالعات سریهای زمانی منقطع (interrupted time series) و مطالعات کوهورت آیندهنگر نیز واجد شرایط بودند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده بهطور مستقل از هم دادهها را استخراج کرده و خطر سوگیری (risk of bias) را ارزیابی کردند. هرجا که اقتضا میکرد، متاآنالیز را انجام دادیم.
نتایج اصلی
ما شش کارآزمایی تصادفیسازی و کنترلشده را شناسایی کردیم که در مجموع شامل 262 شرکتکننده بودند. چهار مطالعه با معلمان دبستان یا مهدکودک، یک مطالعه با معلمان دانشآموز و یک مطالعه با بازاریابان تلفنی انجام شدند.
سه مطالعه، نشانههای صوتی خود-اظهاری مشابهی را میان افرادی که در آموزش مستقیم صدا شرکت کردند و افرادی که در گروه کنترل عدم انجام مداخله بودند، نشان دادند (تفاوت میانگین استانداردشده (SMD): 0.27؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 0.12- تا 0.66).
دو مطالعه، نشانههای صوتی خود-اظهاری مشابهی را میان افرادی که در آموزش غیرمستقیم صدا شرکت کردند و افرادی که در گروه کنترل عدم انجام مداخله بودند، یافتند (SMD: 0.44؛ 95% CI؛ 0.03- تا 0.92).
یک مطالعه، نمرات مشابهی را در شاخص معلولیت صدا (Voice Handicap Index) برای کسانی که آموزش صوتی مستقیم و غیرمستقیم را بهصورت ترکیبی دریافت کردند و بیمارانی که هیچ مداخلهای را دریافت نکردند، نشان داد. دو مطالعه، ترکیبی از آموزش صوتی مستقیم و غیرمستقیم را با فقط آموزش صوتی غیرمستقیم مقایسه کردند. هر دو مطالعه، نمرات مشابهی را برای مشکل خود-اظهاری آواسازی در هر دو گروه یافتند (تفاوت میانگین (MD): 5.55-؛ 95% CI؛ 23.75- تا 12.66).
شواهد مربوط به همه مقایسهها با کیفیت پائین ارزیابی شدند.
هیچ مطالعهای که تحت هدایت کار انجام شده باشد، یافت نشد. هیچ مطالعهای اثربخشی پیشگیری را از نظر مرخصی استعلاجی یا تعداد اختلالات صوتی تشخیص داده شده، ارزیابی نکرد.
نتیجهگیریهای نویسندگان
ما هیچ شواهدی را دال بر اینکه آموزش صوتی مستقیم یا غیرمستقیم یا هر دو بهصورت ترکیبی در بهبود عملکرد خود-اظهاری صوتی در مقایسه با عدم انجام مداخله موثر هستند، پیدا نکردیم. بنابراین، روش فعلی آموزش به جمعیتهای در معرض خطر برای پیشگیری از ابتلا به اختلالات صوتی، توسط شواهد قطعی مبنی بر اثربخش بودن، پشتیبانی نمیشود. انجام کارآزماییها بزرگتر و از نظر روششناسی (methodology) بهتر با معیارهای پیامد که اهداف مداخلات را بهتر منعکس کنند، مورد نیاز است.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
