دیابت نوع 1 یک بیماری مزمن با عوارض کوتاهمدت و بلندمدت است. درمان این بیماری تجویز انسولین است، که انسولین پایه (basal) و بولوس (bolus) درمان اصلی آن را تشکیل میدهند. پیشاز این، انسولین پروتامین خنثی هاگدورن (Neutral Protamine Hagedorn; NPH) بهعنوان استاندارد مراقبت برای جایگزینی انسولین پایه در کاهش قند خون در افراد مبتلا به دیابت نوع 1 در نظر گرفته میشد. در طول سالها، انسولینهای جدیدتر و طولانیاثرتری با مشخصات عملکرد فیزیولوژیکی بیشتر در دسترس قرار گرفتند: انسولین اولترالنت (ultralente)، و بعدها انسولین گلارژین (glargine) و انسولین دتمیر (detemir). مزایای آنها از نظر تئوری منجر به تصور تاثیر مفید بر سطح گلوکز و میزان عوارض، مانند سطح بسیار پائین گلوکز یا عوارض طولانیمدت، میشود. هدف از این مرور، ارزیابی آن بود که این مزیت تئوری به مزایای واقعی در زندگی تبدیل میشود یا خیر، که با مقایسه تاثیر انسولینهای طولانیاثر با انسولینهای متوسطاثر بر کنترل دیابت انجام شد.
بیست و سه مطالعه معیارهای ورود را داشتند که در مجموع، بهترتیب، 3872 و 2915 شرکتکننده در گروه مداخله و گروه کنترل داشتند. کیفیت روششناسی تمام مطالعات، در حد متوسط تا پائین ارزیابی شد. طول مدت زمان کارآزماییها بیشاز یک سال نبود. سطح هموگلوبین گلیکوزیله، که نشانگر کنترل دیابت است، در گروه انسولین طولانیاثر پائینتر بود، اما تفاوت مشاهدهشده از نظر اهمیت بالینی مورد تردید قرار داشت. انسولینهای طولانیاثر عمدتا از نظر اثر شبانه خود برتر بودند، که منجر به سطح پائینتر گلوکز ناشتا و تعداد کمتر موارد هیپوگلیسمی شبانه شد. هیچ دادهای در مورد عوارض طولانیمدت در دسترس نبود.
دادههای موجود فعلی نمیتوانند نتیجهگیری خود را در مورد مزایا و خطرات انسولینهای طولانیاثر اثبات کنند و به دادههای بلندمدت بیشتری نیاز است.
مطالعه چکیده کامل
دیابت نوع 1 یک بیماری مزمن با عوارض کوتاهمدت و بلندمدت است. اهداف درمانی آن از بین بردن نشانههای هیپرگلیسمی، کاهش عوارض طولانیمدت میکروواسکولار و ماکروواسکولار و فراهم کردن امکان دستیابی بیماران به یک سبک زندگی عادی هستند. جایگزینی انسولین پایه (بازال) برای بیماران وابسته به انسولین میتواند با فراوردههای انسولین متوسطاثر یا طولانیاثر انجام شود.
اهداف
ارزیابی تاثیرات فراوردههای انسولین متوسطاثر در مقایسه با طولانیاثر برای جایگزینی انسولین پایه در بیماران مبتلا به دیابت نوع 1.
روشهای جستوجو
ما MEDLINE؛ EMBASE و کتابخانه کاکرین ، همچنین فهرست منابع، بانکهای اطلاعاتی کارآزماییهای در حال انجام را جستوجو کردیم و از نویسندگان کارآزماییهای واردشده درخواست کردیم.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده، که به ارزیابی فراوردههای انسولین طولانیاثر در مقایسه با متوسطاثر در بیماران مبتلا به دیابت نوع 1 پرداختند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده بهطور مستقل از هم عناوین را بررسی کردند. دادهها سپس استخراج و آنالیز شدند.
نتایج اصلی
بیست و سه کارآزمایی تصادفیسازی و کنترلشده شناسایی شدند. در مجموع 3872 و 2915 شرکتکننده، بهترتیب در گروه مداخله و گروه کنترل، آنالیز شدند. تفاوت میانگین وزندهیشده (WMD) برای سطح هموگلوبین گلیکوزیله برابر با 0.08- (95% فاصله اطمینان (CI)؛ 0.12- تا 0.04-) به نفع گروه انسولین طولانیاثر بود. WMD بین گروهها برای سطوح گلوکز ناشتای پلاسما و گلوکز خون، 0.63- (95% CI؛ 0.86- تا 0.40-) و 0.86- (95% CI؛ 1.00- تا 0.72-) بهنفع انسولینهای طولانیاثر گزارش شد. نسبت شانس ابتلا به هر نوع هیپوگلیسمی در بیماری که انسولین طولانیاثر در مقایسه با متوسطاثر مصرف کرد، 0.93 (95% CI؛ 0.8 تا 1.08) بود. OR برای اپیزودهای شدید هیپوگلیسمی برابر با 0.73 (95% CI؛ 0.61 تا 0.87) و برای اپیزودهای شبانه معادل 0.70 (95% CI؛ 0.63 تا 0.79) بودند. WMD میان گروههای انسولین طولانیاثر و متوسطاثر برای حوادث هیپوگلیسمی در هر 100 بیمار-روز پیگیری، برای موارد کلی، شدید و شبانه هیپوگلیسمی، بهترتیب، 0.77- (95% CI؛ 0.89- تا 0.65-)، 0.0- (95% CI؛ 0.02- تا 0.02) و 0.40- (95% CI؛ 0.45- تا 0.34-) بودند. افزایش وزن در گروه کنترل برجستهتر بود. هیچ تفاوتی در کمیّت یا کیفیت عوارض جانبی شدید یا مرگومیر مشاهده نشد.
نتیجهگیریهای نویسندگان
به نظر میرسد فراوردههای انسولین طولانیاثر تاثیر مفیدی بر سطح گلوکز شبانه دارند. تاثیر آنها بر کنترل کلی دیابت از نظر بالینی قابل توجه نیست. استفاده از آنها بهعنوان رژیم انسولین پایه برای دیابت نوع 1 نیاز به بررسی بیشتر دارد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
