دیسآرتری (dysarthria) نوعی اختلال در تولید گفتار است که میتواند درک گفتار افراد را برای دیگران دشوارتر کند. این مشکل یک پیامد شایع و اغلب مزمن مرتبط با آسیب مغزی در دوران کودکی است (که بهعنوان آسیب مغزی اکتسابی (acquired brain injury; ABI) کودکان نیز شناخته میشود).
این تحقیق به بررسی اثربخشی درمان دیسآرتری در کودکان پساز ABI میپردازد.
اگرچه مطالعه مذکور گزارش میدهد که از یک مطالعه موردی روی کودکی که پساز ABI دچار دیسآرتری شده است (بهویژه با آسیب مغزی ناشی از تروما)، دستاوردهای مثبتی گزارش شده است، در حال حاضر مطالعات انجامشده در این زمینه برای نتیجهگیری در مورد اثربخشی درمان دیسآرتری در کودکان و نوجوانان بسیار اندک است. بنابراین، این مرور از آسیبشناسان گفتار و زبان/درمانگران گفتار و زبان (SLPs/SLTs) که در این حوزه فعالیت میکنند، میخواهد تا مطالعاتی را در مورد تاریخچه طبیعی و اثربخشی درمان در این گروه انجام دهند.
مطالعه چکیده کامل
اصطلاح «آسیب مغزی اکتسابی» (acquired brain injury; ABI) طیف وسیعی را از علل از جمله حوادث عروقی مغز، تومور مغزی و آسیب تروماتیک مغز در بر میگیرد. ABI یکی از علل شایع ناتوانی در جمعیت کودکان بوده، و دیسآرتری (dysarthria؛ اختلال تکلم) یکی از عوارض شایع و اغلب مزمن ناشی از ABI در کودکان است.
اهداف
ارزیابی اثربخشی مداخلات درمانی ارائهشده توسط آسیبشناسان/درمانگران گفتار و زبان (Speech and Language Pathologists/Therapists) برای گفتار دیسآرتری ناشی از آسیب مغزی اکتسابی در کودکان.
روشهای جستوجو
ما CENTRAL (شماره 4، 2006)، MEDLINE (1966 تا 02/2007)، CINAHL (1982 تا 02/2007)، EMBASE (1980 تا 02/2007)، ERIC (1965 تا 02/2007)، Linguistics Abstracts Online (1985 تا 02/07)، PsycINFO (1872 تا 02/2007) را جستوجو کردیم. فهرست منابع مطالعات نیز برای یافتن منابع بیشتر جستوجو شدند.
معیارهای انتخاب
این مرور، مطالعاتی را با طراحی کارآزمایی تصادفیسازی و کنترلشده (randomised controlled trials; RCTs) و شبه-تجربی روی کودکان 3 تا 16 سال مبتلا به دیسآرتری اکتسابی در نظر گرفت که براساس اتیولوژی (مثلا تومور مغزی، آسیب مغزی ناشی از تروما، حوادث مغزیعروقی) گروهبندی شدند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
هر نویسنده بهطور جداگانه عناوین و چکیدهها را از نظر مرتبط بودن (100% اعتبار میان ارزیابان) ارزیابی کرد و نسخه کامل متن تمام مقالات بالقوه مرتبط به دست آمد. هیچ مطالعهای معیارهای ورود را نداشت.
نتایج اصلی
از 2091 عنوان و چکیده شناساییشده، نسخههای متن کامل فقط سه مورد (Morgan 2007؛ Murdoch 1999؛ Netsell 2001) به دست آمدند. 2088 مورد حذف شدند، عمدتا به این دلیل که شامل اختلال تکلم (دیسآرتری) نبودند، مقالات تشخیصی یا توصیفی بودند، و اینکه مربوط به بزرگسالان بودند، نه کودکان. Morgan 2007 و Murdoch 1999 بهدلیل عدم استفاده از روششناسی (methodology) RCT یا شبه-تصادفیسازیشده؛ Netsell 2001 بهدلیل اینکه یک مقاله مروری نظری (theoretical review paper) بود، نه یک مطالعه مداخلهای، از مطالعه حذف شدند. پنج منبع شناسایی شده و از کتابشناختی (bibliography) مقاله Murdoch 1999 استخراج شدند. همه آنها بهدلیل حضور جمعیتهای بدون ABI، بزرگسالان مبتلا به دیسآرتری یا طراحی نامناسب، حذف شدند. بنابراین، هیچ مطالعهای معیارهای ورود را نداشت.
نتیجهگیریهای نویسندگان
این مرور نشاندهنده فقدان شدید مطالعات، چه برسد به RCTها، در زمینه بررسی درمان دیسآرتری در کودکان مبتلا به ABI است. دلایل احتمالی برای توضیح این کمبود دادهها عبارتند از: i) عدم درک ویژگیها یا تاریخچه طبیعی دیسآرتری مرتبط با این جمعیت؛ ii) فقدان یک سیستم طبقهبندی تشخیصی برای کودکان که مانع از توسعه برنامههای مداخلهای هدفمند میشود؛ و iii) وجود ناهمگونی (heterogeneity) میان علل و انواع احتمالی دیسآرتری ناشی از ABI در کودکان. ابتدا باید تلاشها به سمت انجام مطالعات نسبتا کوچک و با کنترل خوب هدایت شوند تا درمانهای احتمالا موثر شناسایی شوند و سپس میتوان آنها را در همکاریهای چندمرکزی با استفاده از روش شبه-تصادفیسازیشده یا RCT آزمایش کرد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
