برداشتن کل روده بزرگ و ایجاد یک کیسه ایلئوم از طریق آناستوموز کیسه ایلئوم-مقعدی (IPAA) آخرین راه‌حل برای بسیاری از بیماران مبتلا به کولیت اولسراتیو و پولیپوز آدنوماتوز خانوادگی است. در سال‌های اخیر، این جراحی به‌طور فزاینده‌ای به‌صورت لاپاروسکوپی انجام می‌شود. در این مرور، ما IPAA را به روش جراحی باز در مقابل لاپاروسکوپی مقایسه کردیم. ما هیچ تفاوت معنی‌داری را میان این دو تکنیک در میزان مرگ‌ومیر و عوارض نیافتیم. IPAA به روش لاپاروسکوپی بیشتر طول کشید که به‌طور متوسط 90 دقیقه گزارش شد. هیچ نتیجه‌گیری قابل اعتمادی را در مورد مزیت IPAA به روش لاپاروسکوپی بر بهبودی پس‌از جراحی نمی‌توان ارائه داد. یافته‌ها نشان می‌دهند که روش لاپاروسکوپی ممکن است بهبودی پس‌از جراحی را بهبود بخشد، اما اهمیت این مزایا محدود به نظر می‌رسد. IPAA به روش لاپاروسکوپی منجر به زیبایی بهتری نسبت به IPAA به روش باز شد، اما برای تائید این یافته‌ها به انجام مطالعات بیشتری نیاز است.
مهم‌ترین محدودیت این مرور آن است که ما فقط یک کارآزمایی تصادفی‌سازی و کنترل‌شده (RCT) را در مورد این موضوع پیدا کردیم، و بنابراین لازم بود کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌نشده و کنترل‌شده را نیز در نظر بگیریم. یکی دیگر از محدودیت‌های مهم آن است که اکثر مطالعات، پیامدهای مهم بلندمدت را، مانند کیفیت زندگی و پیامد عملکردی، گزارش نکردند.
مطالعه چکیده کامل
پیشینه
انجام پروکتوکولکتومی ترمیمی (restorative proctocolectomy) با آناستوموز کیسه ایلئوم-آنال (ileo pouch anal anastomosis; IPAA) درمان جراحی اصلی برای بیماران مبتلا به کولیت اولسراتیو (UC) و پولیپوز آدنوماتوز خانوادگی (FAP) است. با پیشرفت جراحی‌های کم‌تهاجمی، این جراحی دشوار به‌طور فزاینده‌ای به‌صورت لاپاروسکوپی انجام می‌شود. بنابراین، مزایای فرضی رویکرد لاپاروسکوپی باید به‌طور سیستماتیک ارزیابی شوند.
اهداف
مقایسه تاثیرات مفید و مضر جراحی لاپاروسکوپی در مقابل جراحی باز IPAA برای بیماران مبتلا به کولیت اولسراتیو و FAP.
روش‌های جست‌وجو
ما پایگاه ثبت کارآزمایی‌های تخصصی گروه IBD/FBD در کاکرین (اپریل 2007)، کتابخانه کاکرین (شماره 1، 2007)، MEDLINE (1990 تا اپریل 2007)، EMBASE (1990 تا اپریل 2007)، ISI Web of Knowledge (1990 تا اپریل 2007) و وبسایت‌های انجمن جراحان کولون و رکتوم آمریکا (ASCRS) (تا سال 2006) را برای یافتن تمام کارآزمایی‌های مقایسه‌کننده IPAA باز در مقابل لاپاروسکوپی جست‌وجو کردیم.
معیارهای انتخاب
تمام کارآزمایی‌هایی که با مشارکت بیماران مبتلا به UC یا FAP، هر نوعی از IPAA به روش لاپاروسکوپی را در مقابل IPAA با جراحی باز مقایسه کردند. هیچ‌گونه محدودیت زبانی اعمال نشد.
گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها
دو نویسنده به‌طور مستقل از هم انتخاب کارآزمایی‌ها و استخراج داده‌ها را انجام دادند. کیفیت روش‌شناسی (methodology) تمام کارآزمایی‌های واردشده برای ارزیابی خطر سوگیری (bias) بررسی شد. آنالیز RCTها و غیرRCTها به‌طور جداگانه انجام شدند. آنالیزها براساس اصل قصد درمان (intention-to-treat) صورت گرفتند. در صورت نبود داده‌ها، از نویسندگان درخواست اطلاعات تکمیلی شد. در صورت لزوم، آنالیزهای حساسیت (sensitivity) و زیرگروه انجام شدند.
نتایج اصلی
یازده کارآزمایی شامل 607 بیمار بودند که از این تعداد، 253 نفر (41%) در گروه IPAA به روش لاپاروسکوپی قرار داشتند. فقط یکی از کارآزمایی‌های واردشده، طراحی تصادفی‌سازی و کنترل‌شده داشت. هیچ تفاوت معنی‌داری در میزان مرگ‌ومیر یا عوارض میان دو گروه وجود نداشت. میزان جراحی مجدد و بستری مجدد تفاوت معنی‌داری با هم نداشتند. طول زمان جراحی در گروه لاپاروسکوپی، هم در متاآنالیز RCTها و هم در غیرRCTها، به‌طور قابل توجهی طولانی‌تر بود (تفاوت میانگین وزن‌دهی‌شده (WMD): 91 دقیقه؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 53 تا 130). هیچ تفاوت معنی‌داری میان دو گروه از نظر پارامترهای بهبودی پس‌از جراحی وجود نداشت. طول کل برش (incision) در گروه لاپاروسکوپی به‌طور قابل توجهی کوتاه‌تر بود، درحالی‌که دو کارآزمایی که به ارزیابی زیبایی پرداختند، نمرات زیبایی بسیار بالاتری را در گروه لاپاروسکوپی نشان دادند. دیگر پیامدهای بلندمدت به‌طور ضعیفی گزارش شدند.
نتیجه‌گیری‌های نویسندگان
IPAA به روش لاپاروسکوپی یک اقدام بالینی قابل انجام و بی‌خطر است. مزایای کوتاه‌مدت روش لاپاروسکوپی محدود به نظر می‌رسد و اهمیت بالینی آنها قابل بحث است. انجام کارآزمایی‌های بزرگ و با کیفیت بالا که بر تفاوت‌های مربوط به عوارض خاص پس‌از جراحی، زیبایی، کیفیت زندگی و هزینه‌ها تمرکز داشته باشند، مورد نیاز است.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی می‌کند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمه‌های نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
