مدیریت بالینی اسکیزوفرنی با تستوسترون

ما سه کارآزمایی کوچک و کوتاه مرتبط (n=126) را شناسایی کردیم. داده‌های برداشت بالینی کلی (Clinical Global Impression) مبهم بودند (n=27؛ 1 RCT؛ WMD: -0.43؛ 95% CI؛ 0.9- تا 0.1). میانگین نمرات کل PANSS میان گروه DHEA به‌همراه داروهای آنتی‌سایکوتیک و گروه داروهای آنتی‌سایکوتیک و دارونما (placebo) تفاوت معنی‌داری نداشت (n=82؛ 2 RCT؛ WMD: -4.16؛ 95% CI؛ 13.8- تا 5.5). نمرات نشانه‌های مثبت در PANSS مبهم بودند (n=55؛ 1 RCT؛ WMD: -1.00؛ 95% CI؛ 3.8- تا 1.8). برای نشانه‌های منفی، داده‌های دوحالتی (binary) مقیاس SANS به نفع گروه DHEA به‌همراه داروهای آنتی‌سایکوتیک بود (n=30؛ 1 RCT؛ RR: 0.23؛ 95% CI؛ 0.1 تا 0.6؛ NNT: 2؛ 95% CI؛ 2 تا 3) اما نمرات منفی PANSS میان گروه‌های مقایسه تفاوت معنی‌داری نداشتند (n=55؛ 1 RCT؛ WMD: -2.30؛ 95% CI؛ 6.4- تا 1.8). حدود 17% از افراد، هر دو گروه را زودهنگام ترک کردند (n=64؛ 2 RCT؛ RR: 0.80؛ 95% CI؛ 0.3 تا 2.4). داده‌های مقیاس رتبه‌بندی سنت هانس (St Hans Rating Scale) برای نشانه‌های اکستراپیرامیدال به نفع گروه DHEA به‌همراه داروهای آنتی‌سایکوتیک بودند (n=30؛ 1 RCT؛ WMD: -5.00؛ 95% CI؛ 8.8- تا 1.2-) اما داده‌های رتبه‌بندی بی‌قرارى حرکتى (akathisia) مبهم بودند (n=34؛ 1 RCT؛ RR: 2.67؛ 95% CI؛ 0.3 تا 23.1). رتبه‌بندی‌های اختلال حرکتی پارکینسونی (parkinsonian movement disorder) در یک کارآزمایی مشابه، بسته به مقیاس پیامد مورد استفاده، متفاوت بودند. به نظر می‌رسید کیفیت زندگی تحت تاثیر استفاده از DHEA قرار نگرفته است (n=55؛ 1 RCT؛ WMD: 6.20؛ 95% CI؛ 1.4- تا 13.8).