در افراد مسن، «مچ دست شکسته (broken wrist)» (ناشی از شکستگی در انتهای پائینی یکی از دو استخوان ساعد) میتواند در اثر افتادن روی دست کشیدهشده رخ دهد. درمان معمولا شامل جااندازی (قرار دادن استخوان شکسته در جای خود) و بیحرکت کردن مچ دست با گچ (درمان محافظهکارانه) است. جراحی ممکن است برای شکستگیهای توام با دررفتگی جدیتر، در نظر گرفته شود. یک نوع جراحی، تثبیت خارجی (external fixation) است که در آن پینهای فلزی، عموما از طریق برشهای کوچک پوستی، در دو طرف شکستگی، به داخل استخوان فرو میروند. سپس این پینها با قرار دادن در قالب گچی یا محکم کردن در قاب یک تثبیتکننده خارجی، بهصورت خارجی ثابت میشوند. بخش خارجی، قطعات استخوانی را حین بهبود استخوان در جای خود نگه میدارد. این مرور به بررسی شواهد حاصل از کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده پرداخت که تثبیت خارجی را با درمان محافظهکارانه مقایسه کردند.
پانزده کارآزمایی، شامل 1022 بزرگسال با شکستگیهای ناپایدار بالقوه یا آشکار، وارد شدند. درحالیکه همه کارآزماییها تثبیت خارجی را در مقابل بیحرکتسازی با قالب گچی مقایسه کردند، تنوع قابل توجهی در ویژگیهای آنها، بهویژه از نظر ویژگیهای بیمار و روش تثبیت خارجی، وجود داشت. روششناسی (methodology) ضعیف، مانند استفاده از روشهای نامناسب تصادفیسازی و ارزیابی پیامد، به این معنی است که احتمال سوگیری (bias) جدی را نمیتوان رد کرد.
این مرور نشان داد که تثبیت خارجی، جابهجایی مجدد شکستگی را کاهش داده و منجر به درمان بیشتر میشود و بهطور کلی پیامد آناتومیکی نهایی را بهبود میبخشد. به نظر میرسد این روش عملکرد را نیز بهبود میبخشد، اما این موضوع باید تائید شود. بروز عوارض، مانند عفونت محل پین، ناشی از تثبیت خارجی بالا بود اما عموما خفیف بودند. عوارض جدی در هر دو گروه رخ دادند. این مرور نتیجه میگیرد که شواهد موجود از استفاده از تثبیت خارجی برای مدیریت بالینی این شکستگیها حمایت میکند.
مطالعه چکیده کامل
شکستگی دیستال رادیوس (distal radius؛ «مچ دست شکسته (broken wrist)») یک مشکل بالینی شایع است. این بیماری را میتوان بهصورت محافظهکارانه، معمولا شامل بیحرکت کردن مچ دست با گچگیری یا جراحی، درمان کرد. یک روش کلیدی برای تثبیت جراحی، تثبیت خارجی (external fixation) است.
اهداف
ارزیابی شواهد حاصل از کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده که به مقایسه تثبیت خارجی با درمان محافظهکارانه برای مدیریت بالینی شکستگیهای دیستال رادیوس در بزرگسالان پرداختند.
روشهای جستوجو
ما در پایگاه ثبت تخصصی گروه ترومای استخوان، مفصل و عضله در کاکرین (سپتامبر 2006)، پایگاه مرکزی ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین، MEDLINE؛ EMBASE و دیگر بانکهای اطلاعاتی، مجموعه مقالات کنفرانسها و فهرست منابع مقالات جستوجو کردیم. هیچگونه محدودیتی در زبان نگارش مقاله اعمال نشد.
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای بالینی تصادفیسازیشده یا شبه-تصادفیسازیشده و کنترلشده شامل بزرگسالان مبتلا به شکستگی دیستال رادیوس که تثبیت خارجی را با درمان محافظهکارانه مقایسه کردند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
پساز انتخاب مطالعه توسط همه نویسندگان مرور بهصورت مستقل، دو نویسنده بهطور جداگانه کارآزماییهای واردشده را ارزیابی کردند. استخراج دادهها از کارآزماییهای جدید توسط دو نویسنده بهطور جداگانه انجام شد. در صورت لزوم، تجمیع دادهها انجام شد.
نتایج اصلی
پانزده کارآزمایی ناهمگون، شامل 1022 بزرگسال دچار شکستگیهای دیستال رادیوس با جابهجایی به پشت و شکستگیهای بالقوه یا آشکارا ناپایدار، وارد شدند. درحالیکه همه کارآزماییها تثبیت خارجی را در مقابل بیحرکتسازی با گچگیری مقایسه کردند، تنوع قابل توجهی بهویژه از نظر ویژگیها و مداخلات بیمار وجود داشت. نقاط ضعف روششناسی میان این کارآزماییها شامل عدم پنهانسازی تخصیص (allocation concealment) و ارزیابی ناکافی پیامد بودند.
تثبیت خارجی، موقعیتهای شکستگی را حفظ کرد (جابهجایی مجدد که نیاز به درمان ثانویه دارد: 7/356 در مقابل 51/338 (دادهها از 9 کارآزمایی)؛ نسبت خطر: 0.17؛ 95% فاصله اطمینان: 0.09 تا 0.32) و در مقایسه با بیحرکتسازی با گچگیری، از کلاپس دیرهنگام و بدجوشخوردگی پیشگیری کرد. شواهد کافی برای تائید برتری کلی تثبیت خارجی برای پیامدهای عملکردی یا بالینی وجود نداشت. تثبیت خارجی با تعداد زیادی از عوارض، مانند عفونت محل پین، همراه بود، اما بسیاری از این عوارض خفیف بودند. احتمالا، با استفاده از یک تکنیک جراحی متفاوت برای قرار دادن پین، میشد از برخی عوارض جلوگیری کرد. شواهد کافی برای اثبات وجود تفاوت میان دو گروه در عوارض جدی مانند دیستروفی سمپاتیک رفلکسی (reflex sympathetic dystropy) وجود نداشت: 25/384 در مقابل 17/347 (دادهها از 11 کارآزمایی)؛ نسبت خطر:1.31، 95% فاصله اطمینان: 0.74 تا 2.32.
نتیجهگیریهای نویسندگان
شواهدی وجود دارد که از کاربرد تثبیتکننده خارجی برای شکستگیهای استخوان رادیوس با جابهجایی پشتی در بزرگسالان حمایت میکند. اگرچه شواهد کافی برای تائید پیامد بهتر عملکردی وجود ندارد، تثبیت خارجی جابهجایی مجدد را کاهش میدهد، نتایج آناتومیکی بهتری را ارائه داده و اغلب عوارض مرتبط با جراحی، خفیف هستند.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
