رفتن به محتوای اصلی

فیلترها

شواهد

کتابچه‌های آموزشی و راهنماها

اخبار

پیوگلیتازون برای دیابت نوع 2

در دسترس به زیان‌های

بیماری‌های قلبی و عروقی تقریبا 70% از کل موارد مرگ‌ومیر را در افراد مبتلا به دیابت تشکیل می‌دهند. نسبت خطر مرگ‌ومیر ناشی از اختلالات قلب و عروق خونی برای مردان مبتلا به دیابت در مقایسه با همتایان غیردیابتی خود، دو تا سه و برای زنان مبتلا به دیابت سه تا چهار برابر است. دیابت نوع 2 عمدتا با کاهش توانایی هورمون انسولین در تحریک جذب گلوکز در چربی بدن و عضلات (مقاومت به انسولین) مشخص می‌شود و بیشتر افراد مبتلا به دیابت را تحت تاثیر قرار می‌دهد. داروهای متعددی برای درمان دیابت در بازار موجود هستند که از جمله آن‌ها می‌توان به پیوگلیتازون به‌عنوان عضوی از خانواده «گلیتازون‌ها» اشاره کرد که عوامل خطر بیماری‌های قلب و عروق خونی را کاهش می‌دهد. از آنجایی‌که نتایج دو کارآزمایی بزرگ در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 نشان دادند که بهبودی در سطح قند خون به‌تنهایی برای کاهش خطر بیماری‌های ذکرشده کافی نیست، ما به دنبال مطالعات طولانی‌مدت‌تری بودیم که حداقل 24 هفته درمان با پیوگلیتازون را بر پیامدهای بیمارمحور بررسی کرده باشند. به‌عنوان پیامدهای بیمارمحور، ما مرگ‌ومیر، عوارض دیابت، عوارض جانبی دارو، کیفیت زندگی مرتبط با سلامت، هزینه‌ها و کنترل متابولیک (کاهش گلوکز خون به سطوح نزدیک به نرمال) را تعریف کردیم.
بیست و دو کارآزمایی‌ تقریبا 6200 بیمار را برای درمان با پیوگلیتازون تصادفی‌سازی کردند. طولانی‌ترین دوره درمان با پیوگلیتازون، 34.5 ماه بود. متاسفانه، مطالعات منتشرشده در مورد درمان حداقل 24 هفته‌ای با پیوگلیتازون در افراد مبتلا به دیابت نوع 2، شواهد قانع‌کننده‌ای را مبنی بر تاثیر مثبت این ترکیب بر پیامدهای بیمارمحور ارائه نکردند. بروز ادم افزایش قابل توجهی داشت. نتایج یک کارآزمایی واحد با نقاط پایانی مرتبط (کارآزمایی بالینی آینده‌نگر پیوگلیتازون در حوادث ماکروواسکولار - مطالعه PROactive) باید توسط دیگر تحقیقات مستقل تائید شوند. تا زمانی که شواهد جدید در دسترس قرار نگیرد (چندین کارآزمایی بزرگ در حال انجام هستند)، جایگاه پیوگلیتازون در درمان دیابت نوع 2 نامشخص است.
علاوه‌بر این، به‌دلیل برچسب‌گذاری‌های مختلف پیوگلیتازون، به‌عنوان مثال در اروپا و ایالات متحده، سردرگمی ایجاد می‌شود. مصرف‌کنندگان و پزشکان به راهنمایی‌های روشن و اطلاعات شفافی نیاز دارند که نشان دهد دقیقا کدام مطالعات برای تصمیم‌گیری‌های مقامات دارویی مربوطه استفاده می‌شوند.

پیشینه

دیابت مدت‌هاست که به‌عنوان یک عامل خطر قوی و مستقل برای بیماری‌های قلبی‌عروقی شناخته شده است، مشکلی که تقریبا 70% از کل موارد مرگ‌ومیر را در افراد مبتلا به دیابت تشکیل می‌دهد. مطالعات آینده‌نگر نشان می‌دهند که نسبت خطر مرگ‌ومیر ناشی از بیماری‌های قلبی‌عروقی برای مردان مبتلا به دیابت در مقایسه با همتایان غیردیابتی خود، دو تا سه برابر و برای زنان مبتلا به دیابت سه تا چهار برابر است. دو کارآزمایی بزرگ در دیابت نوع 2، مطالعه آینده‌نگر دیابت بریتانیا (UKPDS) و مطالعه برنامه دیابت گروه دانشگاهی (UGDP)، کاهش پیامدهای قلبی‌عروقی را از طریق بهبود کنترل متابولیک نشان ندادند. مزایای نظری فعال‌کننده‌های جدیدتر گیرنده فعال‌کننده تکثیر پراکسی‌زوم گاما (PPAR-gamma) مانند پیوگلیتازون بر عملکرد اندوتلیال و عوامل خطر قلبی‌عروقی ممکن است منجر به کاهش حوادث بیماری ماکروواسکولار در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 شوند.

اهداف

بررسی تاثیرات مصرف پیوگلیتازون در درمان دیابت نوع 2.

روش‌های جست‌وجو

مطالعات از جست‌وجوهای کامپیوتری در MEDLINE؛ EMBASE و کتابخانه کاکرین به‌دست آمدند.

معیارهای انتخاب

مطالعاتی وارد مطالعه شدند که کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده با حضور افراد بزرگسال مبتلا به دیابت نوع 2 بودند و حداقل 24 هفته طول کشیدند.

گردآوری و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها

دو نویسنده به‌طور مستقل از هم کیفیت کارآزمایی‌ها را ارزیابی کرده و به استخراج داده‌ها پرداختند. ترکیب مطالعات با استفاده از متاآنالیز اثرات تصادفی (random-effect) فقط برای عوارض جانبی قابل انجام بود.

نتایج اصلی

بیست و دو کارآزمایی که تقریبا 6200 بیمار را برای درمان با پیوگلیتازون تصادفی‌سازی کردند، شناسایی شدند. طولانی‌ترین دوره درمان، 34.5 ماه بود. مطالعات منتشرشده در مورد درمان حداقل 24 هفته‌ای با پیوگلیتازون در افراد مبتلا به دیابت نوع 2، شواهد قانع‌کننده‌ای را مبنی بر تاثیر مثبت این ترکیب بر پیامدهای بیمارمحور مانند مرگ‌ومیر، عوارض، عوارض جانبی، هزینه‌ها و کیفیت زندگی مرتبط با سلامت ارائه نکردند. کنترل متابولیک که با هموگلوبین گلیکوزیله A1c (HbA1c) به‌عنوان یک جایگزین (surrogate) اندازه‌گیری شد، تفاوت‌های بالینی مرتبطی را با دیگر داروهای خوراکی ضددیابت نشان نداد. بروز ادم به‌طور قابل توجهی افزایش یافت. نتایج یک کارآزمایی واحد با نقاط پایانی بالینی مرتبط (کارآزمایی بالینی آینده‌نگر پیوگلیتازون در حوادث ماکروواسکولار - مطالعه PROactive) باید به‌عنوان فرضیه‌ساز در نظر گرفته شود و نیاز به تائید دارد.

نتیجه‌گیری‌های نویسندگان

تا زمانی که شواهد جدید در دسترس قرار نگیرد، خطر نسبی پیوگلیتازون هم‌چنان نامشخص است. اندیکاسیون‌های مختلف درمانی برای پیوگلیتازون از سوی دو سازمان بزرگ دارویی ایالات متحده و اروپا باید شفاف‌سازی شوند تا عدم قطعیت‌ها در بین بیماران و پزشکان کاهش یابند.

یادداشت‌های ترجمه

این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.

ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی می‌کند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمه‌های نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.

استناد
Richter B, Bandeira-Echtler E, Bergerhoff K, Clar C, Ebrahim SH. Pioglitazone for type 2 diabetes mellitus. Cochrane Database of Systematic Reviews 2006, Issue 4. Art. No.: CD006060. DOI: 10.1002/14651858.CD006060.pub2.

استفاده ما از cookie‌ها

ما برای کارکردن وب‌گاه از cookie‌های لازم استفاده می‌کنیم. ما همچنین می‌خواهیم cookie‌های تجزیه و تحلیل اختیاری تنظیم کنیم تا به ما در بهبود آن کمک کند. ما cookie‌های اختیاری را تنظیم نمی کنیم، مگر این‌که آنها را فعال کنید. با استفاده از این ابزار یک cookie‌ روی دستگاه شما تنظیم می‌شود تا تنظیمات منتخب شما را به خاطر بسپارد. همیشه می‌توانید با کلیک بر روی پیوند «تنظیمات Cookies» در پایین هر صفحه، تنظیمات cookie‌ خود را تغییر دهید.
برای اطلاعات بیشتر در مورد cookie‌هایی که استفاده می‌کنیم، صفحه cookie‌های ما را ملاحظه کنید.

پذیرش تمامی موارد
پیکربندی کنید