نتایج دوازده مطالعه، پنج RCT و هفت غیرRCT شامل یک گروه کنترل، که در ایالات متحده، کانادا و بریتانیا انجام شدند، نشان میدهند که درمان شناختی رفتاری (CBT) در مراکز نگهداری، دوازده ماه پساز آزادی، در کاهش رفتار مجرمانه در نوجوانان، موثرتر از درمان استاندارد است. نتایج در مطالعات مختلف همسو و سازگار هستند، اگرچه مطالعات از نظر کیفیت متفاوت هستند. هیچ شواهدی وجود ندارد که نشان دهد نتایج CBT بهتر از درمانهای جایگزین، یعنی درمانهایی غیر از CBT، است.
مطالعه چکیده کامل
به نظر میرسد درمان شناختی-رفتاری (CBT) در درمان رفتارهای ضداجتماعی هم در نوجوانان و هم در بزرگسالان موثر باشد. درمان رفتارهای ضداجتماعی در جوانان تحت درمان در مراکز نگهداری یک چالش است، زیرا معمولا شامل مشکلات رفتاری جدیتری است و در یک محیط بسته اتفاق میافتد. انگیزه برای تغییر معمولا کم بوده و امکان کمی برای رسیدگی به حفظ هرگونه تغییر رفتاری پساز آزادی وجود دارد.
اهداف
بررسی اثربخشی CBT در کاهش تکرار جرم در نوجوانانی که در مراکز نگهداری امن یا ناامن قرار دارند. هدف ثانویه آن بود که بدانیم مداخلاتی که بهطور خاص بر نیازهای جرمزا تمرکز میکنند، موثرتر از مداخلاتی هستند که تمرکز کلیتری بر شناختها و رفتار دارند.
روشهای جستوجو
ما تعدادی از بانکهای اطلاعاتی را شامل موارد زیر جستوجو کردیم: CENTRAL (2005، شماره 2)، MEDLINE (1966 تا می 2005)، Sociological Abstracts (1963 تا می 2005)، ERIC (1966 تا نوامبر 2004)، Dissertation Abstracts International (1960 تا 2005). ما در مورد تحقیقات موجود با متخصصان این حوزه تماس گرفتیم.
معیارهای انتخاب
هم کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده و هم مطالعاتی با گروههای مقایسهای تصادفیسازینشده وارد شدند. شرکتکنندگان باید جوانان 12 تا 22 سال بودند و به دلایل رفتار ضداجتماعی در یک مرکز نگهداری قرار داشتند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده مقاله بهطور مستقل از هم 93 عنوان و چکیده را بررسی کردند؛ 35 گزارش متن کامل بازیابی شدند و دادههای 12 کارآزمایی واجد شرایط برای ورود، استخراج شده و وارد RevMan شدند. به دلیل وجود ناهمگونی (heterogeneity) قابل توجه در مطالعات واردشده، نتایج با استفاده از مدل اثرات تصادفی (random effects) ترکیب شدند. نتایج در 6، 12 و 24 ماه پساز درمان گزارش شده، و بهصورت گرافیکی (نمودار انباشت (forest plot)) ارائه شدند. نسبتهای شانس در کل مطالعه استفاده شدند، و آنالیز قصد درمان (intention-to-treat; ITT) با احتساب نسبتهای خروج از مطالعه انجام شد. برآوردهای تجمیعشده با روشهای واریانس معکوس (inverse variance) وزندهی شدند و از 95% فواصل اطمینان استفاده شد.
نتایج اصلی
نتایج پیگیری در 12 ماه نشان میدهند که اگرچه مطالعات منفرد عموما هیچ تاثیر معنیداری را نشان نمیدهند، نتایج برای دادههای ترکیبی به وضوح به نفع CBT در مقایسه با درمان استاندارد با نسبت شانس 0.69، معنیدار است. کاهش تکرار جرم بهطور متوسط حدود 10% است. هیچ شواهدی مبنی بر تاثیرات آن پساز 6 یا 24 ماه یا هنگام مقایسه CBT با درمانهای جایگزین وجود ندارد.
نتیجهگیریهای نویسندگان
به نظر میرسد CBT کمی موثرتر از درمان استاندارد برای جوانان در مراکز نگهداری باشد. تاثیرات مداخله حدود یک سال پساز آزادی افراد ظاهر میشوند، اما هیچ شواهدی مبنی بر تاثیرات طولانیمدتتر آن یا اینکه CBT بهتر از درمانهای جایگزین باشد، وجود ندارد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
