مشخص نیست که تغییر وضعیت بدن مادر یا اعمال فشار خارجی بر لگن او پیشاز زایمان، به عبور شانههای نوزاد از کانال زایمان کمک میکند یا خیر.
مانورهای گوناگونی برای کمک به عبور نوزاد از کانال زایمان، از طریق دستکاری شانههای جنین و افزایش فضای عملکردی لگن، بهکار گرفته میشوند. از این مانورها میتوان پیشاز نمایان شدن سر نوزاد نیز استفاده کرد تا از گیر افتادن شانههای جنین در لگن مادر (دیستوشی شانه (shoulder dystocia)) پیشگیری شود. در این مرور، دو مطالعه که شامل 25 زن بودند، از حجمنمونه کافی برای نشان دادن اینکه انجام مانورهایی مانند دستکاری لگن مادر میتوانند از موارد دیستوشی شانه پیشگیری کنند یا خیر، برخوردار نبودند. به نظر نمیرسید که میزان آسیبهای حین زایمان تحت تاثیر انجام زودهنگام این مانورها قرار گرفته باشد. هیچیک از این دو مطالعه به پیامدها مهم مربوط به مادر، از قبیل آسیبهای وارده به مادر، پیامدها روانشناختی و رضایت از زایمان، نپرداختند. از آنجا که دیستوشی شانه (گیر کردن شانه جنین) رویدادی نادر است، برای ارزیابی دقیق مزایا و پیامدها نامطلوب مرتبط با چنین مداخلاتی، به مطالعات بیشتری با مشارکت گروههای بزرگتری از زنان نیاز است.
مطالعه چکیده کامل
مدیریت اولیه دیستوشی شانه (shoulder dystocia) شامل انجام مانورهای گوناگونی است که هدف آنها رفع دیستوشی از طریق دستکاری شانههای جنین و افزایش فضای عملکردی لگن مادر است.
اهداف
ارزیابی تاثیرات مانورهای پیشگیرانه در پیشگیری از وقوع دیستوشی شانه.
روشهای جستوجو
پایگاه ثبت کارآزماییهای گروه بارداری و زایمان در کاکرین را جستوجو کردیم (می 2009).
معیارهای انتخاب
کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده از مقایسه اجرای پیشگیرانه مانورها و وضعیتدهی به مادر در مقابل مراقبتهای معمول یا استاندارد.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده مرور بهطور مستقل از هم معیارهای حذف مطالعات را اعمال کردند، کیفیت کارآزمایی را ارزیابی کرده و دادهها را بهدست آوردند.
نتایج اصلی
دو کارآزمایی در این مرور وارد شدند: یک مورد در زمینه مقایسه مانور مکرابرت (McRobert) و فشار سوپراپوبیک با عدم انجام مانورهای پیشگیرانه در 185 زن که احتمال به دنیا آوردن نوزادی با جثه بزرگ در آنها وجود داشت، و دیگری مقایسه استفاده از مانور مکرابرت در برابر وضعیت لیتوتومی در 40 زن. ما تصمیم گرفتیم نتایج دو کارآزمایی را با هم ترکیب نکنیم. یک مطالعه 15 مورد دیستوشی شانه را در گروه درمانی (کنترل) در مقایسه با پنج مورد در گروه پیشگیرانه گزارش کرد (خطر نسبی (RR): 0.44؛ 95% فاصله اطمینان (CI): 0.17 تا 1.14) و مطالعه دیگر، یک مورد دیستوشی شانه را در هر دو گروه پیشگیرانه و لیتوتومی گزارش کرد. در مطالعه اول، تعداد زایمانهای سزارین در گروه دریافتکننده درمان پیشگیرانه بهطور معناداری بیشتر بود و با احتساب این موارد در نتایج، موارد دیستوشی شانه در این گروه بهطور معناداری کمتر مشاهده شد (RR: 0.33؛ 95% CI؛ 0.12 تا 0.86). در این مطالعه، 13 زن در گروه کنترل پساز خروج سر جنین به مانورهای درمانی نیاز پیدا کردند، درحالیکه این تعداد در گروه تحت درمان سه مورد بود (RR: 0.31؛ 95% CI؛ 0.09 تا 1.02).
یک مطالعه گزارش داد که هیچگونه آسیب ناشی از زایمان یا نمره آپگار پائین ثبت نشد. در مطالعه دیگر، یک نوزاد در گروه کنترل دچار آسیب شبکه بازویی شد (RR: 0.44؛ 95% CI؛ 0.02 تا 10.61) و یک نوزاد نیز نمره آپگار کمتر از هفت در پنجدقیقه داشت (RR: 0.44؛ 95% CI؛ 0.02 تا 10.61).
نتیجهگیریهای نویسندگان
یافتههای روشنی برای تائید یا رد استفاده از مانورهای پیشگیرانه جهت پیشگیری از وقوع دیستوشی شانه وجود ندارند، هرچند یک مطالعه نشان داد که میزان زایمان سزارین در گروه دریافتکننده اقدامات پیشگیرانه افزایش یافت. هر دو مطالعه واردشده، به پیامدهای مهم مربوط به مادر، از قبیل آسیبهای وارده به مادر، پیامدهای روانشناختی و رضایت از زایمان، نپرداختند. با توجه به بروز پائین دیستوشی شانه، انجام کارآزماییهای با حجمنمونه بزرگتر برای بررسی کاربرد چنین مانورهایی ضروری است.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
