کودکآزاری جسمانی یا غفلت فیزیکی از کودک مشکلات قابل توجهی هستند و تغییر شیوههای فرزندپروری میتواند وسیله مهمی برای مقابله با آنها باشد. این مرور به بررسی میزان اثربخشی برنامههای فرزندپروری (مداخلات نسبتا مختصر و ساختاریافتهای که با هدف تغییر در شیوههای فرزندپروری انجام میشوند) در درمان فرزندپروری همراه با سوءاستفاده فیزیکی یا غفلت میپردازد. در مجموع هفت مطالعه با کیفیت مختلط در این مرور وارد شدند. یافتهها نشان میدهند که شواهد کافی برای حمایت از استفاده از برنامههای فرزندپروری به منظور کاهش کودکآزاری جسمانی یا غفلت فیزیکی از کودک (یعنی استفاده از ارزیابیهای عینی سوءاستفاده مانند گزارشهای کودکآزاری؛ کودکانی که در فهرست حمایت از کودکان قرار دارند و غیره) وجود ندارد. بااینحال، شواهد محدودی وجود دارد که برخی از برنامههای فرزندپروری ممکن است در بهبود برخی از پیامدهای مرتبط با فرزندپروری همراه با آزار جسمانی موثر باشند. نیاز مبرمی به ارزیابی دقیقتر اثربخشی برنامههای فرزندپروری وجود دارد که بهطور خاص برای درمان کودکآزاری جسمانی یا غفلت فیزیکی از کودک طراحی شدهاند، چه بهطور مستقل و چه بهعنوان بخشی از بستههای مراقبتی گستردهتر.
مطالعه چکیده کامل
کودکآزاری جسمانی یا غفلت فیزیکی از کودک، مشکلات مهم سلامت عمومی هستند که در حال حاضر درمانهای موثر کمی برای آنها وجود دارد. بسیاری از عوامل خطر کودکآزاری جسمانی یا غفلت فیزیکی از کودک در کوتاهمدت قابل تغییر نیستند. بااینحال، اعمال مداخله برای تغییر شیوههای فرزندپروری میتواند در درمان آن مهم باشد. برنامههای فرزندپروری، مداخلات متمرکز و کوتاهمدتی هستند که با هدف بهبود شیوههای فرزندپروری انجام میشوند و بنابراین میتوانند در درمان فرزندپروری همراه با آزار جسمانی یا غفلت مفید باشند.
اهداف
ارزیابی اثربخشی برنامههای فرزندپروری گروهی یا فردی برای پرداختن به کودکآزاری جسمانی یا غفلت فیزیکی از کودک.
روشهای جستوجو
طیف وسیعی از بانکهای اطلاعاتی زیستپزشکی و علوم اجتماعی از جمله MEDLINE؛ EMBASE؛ CINAHL؛ PsychINFO؛ Sociofile؛ Social Science Citation Index؛ ASSIA؛ کتابخانه کاکرین، کتابخانه Campbell (شامل SPECTR و CENTRAL)، National Research Register (NRR) و ERIC، از زمان آغاز به کار تا ماه می 2005 جستوجو شدند.
معیارهای انتخاب
فقط کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده یا مطالعات تصادفیسازیشدهای وارد مطالعه شدند که اثربخشی برنامههای استاندارد فرزندپروری گروهی یا فردی را با هدف درمان کودکآزاری جسمانی یا غفلت فیزیکی از کودک ارزیابی کردند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
نتایج مربوط به هر پیامد در هر مطالعه، با فواصل اطمینان 95% ارائه شدهاند.
نتایج اصلی
در مجموع هفت مطالعه با کیفیت متغیر در این مرور وارد شدند. فقط سه مطالعه اثربخشی برنامههای فرزندپروری را بر معیارهای عینی سوءاستفاده (مثلا بروز کودکآزاری، تعداد جراحات یا سوءاستفاده فیزیکی گزارششده) ارزیابی کردند و فقط یکی از این سه مطالعه تفاوتهای معناداری را میان گروههای مداخله و کنترل یافت.
دادههایی در مورد بیشاز پنجاه پیامد نیز استخراج شدند که بهعنوان معیارهای پیشبینیکننده فرزندپروری همراه با کودکآزاری استفاده میشوند. این مطالعات طیف وسیعی را از جنبههای فرزندپروری (مانند مدیریت والدین بر کودک، شیوههای انضباطی، پتانسیل کودکآزاری و سلامت روان)، سلامت کودک (مانند سازگاری عاطفی و رفتاری) و عملکرد خانواده اندازهگیری کردند، در نتیجه امکان انجام متاآنالیز برای اکثر پیامدهایی که دادهها برای آنها استخراج شد، وجود نداشت. درحالیکه هیچیک از برنامهها در تمام پیامدهای اندازهگیریشده موثر نبودند، به نظر میرسید بسیاری از آنها برخی از پیامدها را برای برخی از والدین شرکتکننده بهبود بخشیدند، اگرچه بسیاری از آنها به لحاظ آماری معنادار نبودند.
نتیجهگیریهای نویسندگان
شواهد کافی برای حمایت از استفاده از برنامههای فرزندپروری در درمان کودکآزاری جسمانی یا غفلت فیزیکی از کودک وجود ندارد. بااینحال، شواهد محدودی وجود دارد که برخی از برنامههای فرزندپروری ممکن است در بهبود برخی از پیامدهای مرتبط با فرزندپروری همراه با آزار جسمانی موثر باشند. انجام فوری تحقیقات بیشتر مورد نیاز است.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
