آسیب سر ناشی از ضربه یکی از علل اصلی مرگومیر و ناتوانی در جمعیت نوجوانان است، که عمدتا ناشی از تصادفات رانندگی است. هزینه تخمینی سالانه درمان و بازتوانی قربانیان آسیب سر فقط در ایالات متحده تقریبا 2 میلیارد دلار آمریکا برآورد میشود. بیشتر آسیبهای عصبی در زمان وارد آمدن ضربه رخ میدهند، اگرچه ساعتها یا روزهای پساز ضربه نیز ممکن است آسیبهای بیشتری را ایجاد کنند. اعتقاد بر این است که ورود بیشازحد کلسیم به سلولها بزرگترین تهدید برای آسیب مغزی است، که در آن کلسیم اضافی در نهایت منجر به افزایش رادیکالهای آزاد، پروتئولیز، شروع آپوپتوز و التهاب میشود. منیزیم بهعنوان یکی از مهمترین یونها در سیستم عصبی مرکزی، در تاثیرات فیزیولوژیکی مختلفی مانند ایسکمی، متابولیسم انرژی سلولی، و سنتز پروتئین اهمیت دارد. منیزیم همچنین یک مسدودکننده قوی کانال کلسیم است و به کنترل فعالیت کلسیم داخل سلولی کمک میکند. منیزیم باعث افزایش برونده قلبی و جریان خون مغزی می شود. کمبود منیزیم میتواند منجر به افزایش سطح کلسیم داخل سلولی شود. هیپومنیزیمی خطری برای آسیبهای سر است، و این وضعیت با پیامد عصبی ضعیف و افزایش مرگومیر همراه بوده است. بازیابی سطح منیزیم میتواند ادم را کاهش دهد، پیامدهای عصبی و شناختی را بهبود بخشد و به مشکلات مرتبط با ایسکمی کمک کند.
مطالعه چکیده کامل
آسیب تروماتیک مغزی حاد یکی از علل اصلی مرگومیر و ناتوانی در بزرگسالان جوان است. ابزار دارویی و غیردارویی متعددی بررسی شدهاند و بهعنوان مکانیسمهای بالقوه برای بهبود پیامد عصبی در نظر گرفته شدهاند. منیزیم بهدلیل فعالیتش روی گیرندههای NMDA، کانالهای کلسیم و غشاهای نورونی، بهعنوان یکی از این ابزار درمانی بالقوه در نظر گرفته شده است. مطالعات حیوانی تاثیر مفید منیزیم را بر پیامد پساز آسیب مغزی نشان دادهاند، اما اثربخشی آن در انسان ناشناخته مانده است.
اهداف
کمّیسازی تاثیر تجویز منیزیم بر مرگومیر و عوارض در بیماران مبتلا به آسیب حاد مغزی ناشی از ضربه.
روشهای جستوجو
ما در پایگاه ثبت تخصصی گروه صدمات در کاکرین، پایگاه مرکزی ثبت کارآزماییهای کنترلشده کاکرین (CENTRAL) ( کتابخانه کاکرین، شماره 2، 2008)، MEDLINE (و PubMed تا 28 می 2008: 60 روز گذشته)، EMBASE، پایگاه ثبت تحقیقات ملی، Current Controlled Trials؛ SIGLE؛ LILACS و Zetoc جستوجو کردیم. جستوجوها ابتدا در جولای 2005 انجام شد. آخرین جستوجو در ماه می 2008 صورت گرفت.
معیارهای انتخاب
ما تمام کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشدهای را وارد کردیم که هر نوع نمک منیزیم را با عدم مصرف آن یا با دارونما (placebo)، در بیماران پساز وقوع آسیب حاد مغزی ناشی از ضربه مقایسه کردند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
دو نویسنده بهطور مستقل از هم نتایج جستوجو را بررسی کرده و متن کامل مطالعات بالقوه مرتبط را برای ورود در این مرور ارزیابی کردند. استخراج، و بررسی کیفیت روششناسی (methodology) دادهها انجام شدند.
نتایج اصلی
چهار مطالعه معیارهای ورود را داشتند؛ یکی از آنها یک مطالعه در حال انجام است. دادههای سه مطالعه در آنالیز گنجانده شدند. دادههای مربوط به مرگومیر فقط در یک مطالعه موجود بودند؛ RR: 1.48؛ 95% CI؛ 1.00 تا 2.19، تست برای تاثیر کلی مداخله: Z = 1.96 (P = 0.05). نمره پیامد گلاسکو (Glasgow Outcome Score) در شش ماه در سه مطالعه شرح داده شد. تفاوت میانگین (MD): 0.02؛ 95% CI؛ 0.38- تا 0.041، تست برای تاثیر کلی مداخله: Z = 0.08 (P = 0.94).
نتیجهگیریهای نویسندگان
در حال حاضر هیچ شواهدی برای حمایت از استفاده از نمکهای منیزیم در بیماران مبتلا به آسیب حاد مغزی ناشی از ضربه وجود ندارد.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
