گفته میشود افرادی که سطح قند خونشان غیرطبیعی است اما در محدوده افراد مبتلا به دیابت قرار ندارد، به پیشدیابت دچار هستند، وضعیتی که اغلب پیشدرآمد ابتلا به دیابت نوع 2 است. بیشتر افراد مبتلا به پیشدیابت دارای اضافهوزن هستند و چاقی، وضعیت قند خون و دیگر مشکلات مرتبط با پیشدیابت را تشدید میکند. در این مرور، دریافتیم که مداخلات مربوط به رژیم غذایی، فعالیت بدنی یا رفتار، منجر به بهبودی قابلتوجه وزن در افراد مبتلا به پیشدیابت و کاهش چشمگیر در بروز دیابت شد. در معدود مطالعاتی که کنترل قند خون، فشار خون و سطوح چربی را بررسی کردند، بهبودهایی نسبتا کم — اما فاقد معناداری آماری — مشاهده شد. هیچگونه دادهای در مورد کیفیت زندگی یا مرگومیر یافت نشد.
مطالعه چکیده کامل
بیشتر افراد مبتلا به پیشدیابت (اختلال در تحمل گلوکز یا اختلال در گلوکز ناشتا) دارای اضافهوزن هستند و چاقی، ناهنجاریهای متابولیک و فیزیولوژیک مرتبط با این وضعیت را تشدید میکند. پیشدیابت یک عامل خطر مهم برای ابتلا به دیابت نوع 2 است.
اهداف
هدف از این مرور، ارزیابی اثربخشی مداخلات مربوط به رژیم غذایی، فعالیت بدنی و تغییر رفتار برای کاهش و کنترل وزن در بزرگسالان مبتلا به پیشدیابت بود.
روشهای جستوجو
مطالعات از طریق جستوجوی کامپیوتری در چندین بانک اطلاعاتی کتابشناختی (bibliographic) الکترونیکی گردآوری شدند و با جستوجوی دستی در مجلات منتخب و مشورت با متخصصان حوزه پژوهش چاقی، تکمیل شدند. آخرین جستوجو در ماه می 2004 انجام شد.
معیارهای انتخاب
مطالعاتی در این مرور وارد شدند که کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده، منتشرشده یا منتشرنشده (به هر زبانی) بودند، و راهکارهای کاهش یا کنترل وزن را با استفاده از یک یا چند مداخله در زمینههای رژیم غذایی، فعالیت بدنی یا رفتار، با دوره پیگیری حداقل 12 ماه، ارزیابی کردند.
گردآوری و تجزیهوتحلیل دادهها
تاثیرات مداخلات با استفاده از مدل اثرات تصادفی (random-effects model) ترکیب شدند.
نتایج اصلی
نه مطالعه با مجموع 5168 شرکتکننده شناسایی شدند. طول دوره پیگیری از 1 تا 10 سال متغیر بود. بهدلیل ناهمگونی جمعیتها، شرایط و مداخلات، و تعداد اندک مطالعاتی که پیامدهایی را غیر از وزن بررسی کردند، سنتز کمّی (quantitative synthesis) محدود شد. بهطور کلی، در مقایسه با مراقبتهای معمول، چهار مطالعه با دوره پیگیری یکساله نشان دادند که وزن بدن تا 2.8 کیلوگرم (95% فاصله اطمینان (CI): 1.0 تا 4.7) (معادل 3.3% از وزن اولیه بدن) و شاخص توده بدنی تا 1.3 کیلوگرم/متر 2 (95% C؛ 0.8 تا 1.9) کاهش یافت. کاهش وزن در دو سال برابر با 2.6 کیلوگرم (95% CI؛ 1.9 تا 3.3) بود (سه مطالعه). در معدود مطالعاتی که کنترل قند خون، فشار خون یا غلظت لیپیدها را بررسی کردند، بهبودهای اندکی مشاهده شد (P > 0.05). هیچگونه دادهای در مورد کیفیت زندگی یا مرگومیر یافت نشد. در سه مورد از پنج مطالعهای که این پیامد را در دوره پیگیری 3 تا 6 سال بررسی کردند، بروز دیابت در گروههای مداخله بهطور معناداری کمتر از گروههای کنترل گزارش شد.
نتیجهگیریهای نویسندگان
بهطور کلی، راهکارهای کاهش وزن مبتنی بر مداخلات تغذیهای، فعالیت بدنی یا رفتاری، منجر به بهبودی قابلتوجه وزن در افراد مبتلا به پیشدیابت و کاهش چشمگیر در بروز دیابت شد. انجام پژوهشهای بیشتری در زمینه تاثیرات بلندمدت این مداخلات بر میزان ابتلا به بیماری و مرگومیر، و بر نحوه اجرای آنها در محیطهای گوناگون اجتماعی، مورد نیاز است.
این متن توسط مرکز کاکرین ایران به فارسی ترجمه شده است.
ین مرور کاکرین در ابتدا به زبان انگلیسی منتشر شد. مسوولیت صحت ترجمه بر عهده تیم ترجمه است که آن را تهیه کرده است. روند ترجمه با دقت انجام شده و از فرآیندهای استاندارد برای تضمین کنترل کیفیت پیروی میکند. با این حال، در صورت عدم تطابق، ترجمههای نادرست یا نامناسب، متن اصلی انگلیسی معتبر است.
